II OZ 295/26

II OZ 295/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
III SA/Po 200/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2026-02-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2026 r. sygn. akt III SA/Po 200/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 25 września 2025 r., nr SKO.4120.118.2025 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2026 r. sygn. akt III SA/Po 200/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę T. P. (dalej "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 25 września 2025 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia z 15 stycznia 2026 r. pełnomocnika skarżącego wezwano m.in. do usunięcia braku formalnego skargi – pod rygorem odrzucenia skargi – w postaci oznaczenia miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresu strony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie do wskazania adresu strony skarżącej doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 stycznia 2026 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braku skargi upływał z dniem 27 stycznia 2026 r. (wtorek). W zakreślonym terminie strona skarżąca nie podała adresu zamieszkania, ani adresu do doręczeń. Tym samym ziściły się przesłanki do odrzucenia skargi w niniejszej sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu I instancji. Pełnomocnik strony podniósł, że uzupełnił on braki formalne wynikające z drugiego wezwania, a zatem nie było podstaw do odrzucenia skargi. W ocenie strony Sąd I instancji dokonał wezwania w sposób budzący wątpliwości i niezgodny z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie podlega oddaleniu.
Wskazać należy, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że braki formalne, wynikające z wezwania skierowanego do strony w piśmie z dnia 15 stycznia 2026 r., nie zostały uzupełnione. Pełnomocnik strony nie wskazał bowiem adresu zamieszkania skarżącego, bądź innego adresu do doręczeń.
Wezwanie powyższe było prawidłowe, bowiem obowiązek wskazania danych adresowych strony wynika wprost z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla oceny sprawy nie ma znaczenia fakt, że Sąd I instancji dokonał wcześniej wezwania do uzupełnienia numeru PESEL strony w piśmie datowanym na 14 stycznia 2026 r. Z przepisów ustawy nie wynika obowiązek dokonania wezwania strony do uzupełnienia wszystkich braków formalnych w jednym piśmie. Taka praktyka z całą pewnością jest dla strony bardziej czytelna, lecz dokonanie dwóch osobnych wezwań nie może być traktowane jako błąd proceduralny i nie może dawać podstaw do zastosowania się wyłącznie do jednego z nich – wedle uznania strony. Należy podkreślić, że wezwanie z dnia 14 stycznia 2026 r. i wezwanie z dnia 15 stycznia 2026 r. odnosiły się do zupełnie różnych braków formalnych, co stanowi bezpodstawnym zarzut pełnomocnika, jakoby jedno z wezwań mogło wykluczać drugie. Pełnomocnik strony winien odnieść się do każdego z wezwań stosownie do jego treści, a brak takiego działania, w ocenie NSA, stanowi przejaw zwykłego uchybienia procesowego, które przesądza o prawidłowości odrzucenia skargi w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.