II OZ 197/25

II OZ 197/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
II SA/Ol 529/24 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2025-05-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184 w zwiąku z art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 529/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 20 maja 2024 r. nr WIN-II.7840.4.38.2024.BP w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
G. sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 20 maja 2024 r. nr WIN-II.7840.4.38.2024.BP w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jednocześnie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 16 października 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 529/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego.
Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "p.p.s.a."
W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie uzasadnia twierdzenia, aby wykonanie zaskarżonej decyzji miało wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie ocenia prawidłowości wydania decyzji. Ogólnikowe powołanie się na ustawową przesłankę wstrzymania wykonania decyzji bez sprecyzowania jakichkolwiek zagrożeń dla wnioskodawcy nie stanowi o możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważył, że powołując się na powyższą przesłankę skarżąca odniosła ją wyłącznie do sytuacji inwestora, który w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji poniesienie konsekwencje związane z koniecznością przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Zdaniem Sądu trudności i koszty związane z ewentualna rozbiórką bezspornie nie będą dotyczyć skarżącej lecz inwestora i nie stanowią o istnieniu w sprawie przesłanki, ani wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Ponadto wskazała, że trudne do odwrócenia skutki wiązać się będą ze zniszczeniem drzewostanu występującego na nieruchomości oraz zaburzeniem cieków wodnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania takiego aktu.
W okolicznościach niniejszej sprawy ma rację Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał takiej argumentacji, która wskazywałaby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tej oceny nie podważono skutecznie w zażaleniu, w którym skarżąca wskazała, że trudnym do odwrócenia skutkiem będzie zniszczenie drzewostanu występującego na nieruchomości oraz zaburzenie cieków wodnych.
Wskazać bowiem należy, że zaskarżona decyzja zatwierdza projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udziela pozwolenia na budowę. Natomiast uprawnienie do usunięcia drzew lub krzewów z nieruchomości nie jest związane z uzyskaniem decyzją (pozwoleniem) na budowę, ale zależy od uzyskania przez inwestora zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów wydanego w formie decyzji administracyjnej na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r., poz. 1336). Zatem ewentualne wykonanie uprawnień przyznawanych na podstawie zezwolenia na wycinkę drzew i krzewów, a więc innego aktu administracyjnego wydanego w ramach innego postępowania administracyjnego, nie może być traktowane jako "trudne do odwrócenia skutki" wykonania zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest inna sprawa administracyjna.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała, że ziściły się przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.