II OZ 1965/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenia D.K. i D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 855/24, o odrzuceniu zażalenia D.K. na postanowienie WSA z dnia 30 czerwca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego WSA z dnia 25 kwietnia 2025 r. o odmowie przyznania D.K. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie D.K., opierając się na art. 178 Ppsa, stwierdzając, że przepisy Ppsa nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia WSA wydanego na podstawie art. 260 § 1 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że zgodnie z art. 260 § 1 Ppsa, sąd drugiej instancji orzeka w przedmiocie sprzeciwu od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, a zgodnie z § 2 tego przepisu stosuje się odpowiednio przepisy o zażaleniu. Jednakże, od postanowienia WSA utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, nie przysługuje już żaden środek odwoławczy, w tym skarga kasacyjna czy zażalenie. NSA uznał, że Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął niedopuszczalność pisma D.K. (potraktowanego jako zażalenie), w związku z czym zażalenie podlegało odrzuceniu. NSA oddalił zażalenie D.K. na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa. Odnosząc się do zażalenia D.K., NSA odrzucił je jako niedopuszczalne, wskazując, że zgodnie z art. 252 § 3 Ppsa, stroną postępowania o przyznanie prawa pomocy jest jedynie wnioskodawca. Ponieważ zaskarżone postanowienie dotyczyło wyłącznie uprawnień D.K., D.K. nie była stroną tego postępowania. NSA zauważył również, że pisma wnoszone przez D.K. w sprawach dotyczących prawa pomocy zmierzają do nadużycia prawa do sądu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający