II OZ 1677/25

II OZ 1677/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 527/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 18 grudnia 2024 r. znak DL.WIIPO.4100.10679.2024/KW w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 527/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), odmówił K. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 18 grudnia 2024 r. znak DL.WIIPO.4100.10679.2024/KW w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że decyzja zaskarżona w przedmiotowej sprawie utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie nakładając przy tym obowiązku opuszczenia terytorium Polski. Z kolei w samym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że pobyt skarżącego, do czasu upływu terminu określonego w art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 769), jest legalny. Z przywołanego art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a) tejże ustawy wynika przy tym, że w razie niewykonania obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (który to obowiązek wynika wprost z ww. przepisu, a nie z rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji), znajdą zastosowanie dalsze przepisy ustawy o cudzoziemcach, w szczególności stanowiące podstawę do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Dopiero natomiast decyzja o zobowiązaniu do powrotu podlegać może przymusowemu wykonaniu, zgodnie z art. 329 ustawy o cudzoziemcach (por. przykładowo postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2023 r., II OSK 1820/23).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił m.in. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: EKPCz) oraz art. 45 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr, 78, poz. 483; dalej: Konstytucja RP) poprzez jego błędną wykładnię i wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy brak wstrzymania decyzji pociągnie za sobą trudne do odwrócenia dla skarżącego skutki, a także samodzielnie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie oraz wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy istniała podstawa do wstrzymania wykonania decyzji, a brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia dla skarżącego skutków, przejawiających się tym, że skarżący nie będzie mógł przebywać legalnie na terytorium RP w trakcie rozpoznania przez sąd administracyjny skargi oraz poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie oraz wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy przedmiotowa decyzja Szefa Urzędu do Spraw posiada atrybut wykonalności, a brak wstrzymania decyzji pociągnie za sobą trudne do odwrócenia dla skarżącego skutki.
Postawił również zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art 299 ust 6 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie i wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji bez uwzględnienia treści art 299 ust 6 pkt 1 lit a ustawy o cudzoziemcach oraz skutków braku wstrzymania przedmiotowej decyzji w związku z treścią art. 299 ust 6 pkt. 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach.
Sformułował też zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a, poprzez odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ze wskazaniem w uzasadnieniu błędnej sygnatury sprawy na stronach od 1 do 6 postanowienia (tj. IV SA/Wa 430/25 podczas gdy sygn. przedmiotowej sprawy to IV SA/Wa 527/25), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wobec otrzymania postanowienia z błędnie wskazaną sygnaturą sprawy stronie skarżącej utrudnione jest skuteczne skorzystanie z prawa do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W odniesieniu do obszernej argumentacji zażalenia, a także stanowiska Sądu pierwszej instancji, z którym NSA się w pełni zgadza, bez potrzeby jego powtarzania, NSA chce jeszcze raz podkreślić, że podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny może być, jak wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja żadnego takiego niebezpieczeństwa nie rodzi uwzględniając nawet okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie jej wykonania, w tym chociażby rzekome ograniczenie prawa do sądu na skutek konieczności opuszczenia Polski. Już chociażby bowiem z pouczeń zawartych w zaskarżonej decyzji wynika, że nie rodzi ona natychmiastowego obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wręcz zostało powiedziane w tych pouczeniach, że pobyt skarżącego do czasu upływu określonego tam terminu jest legalny. Wyraźnie przy tym powołano się na
art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co oznacza, że w razie niewykonania wynikającego z tego przepisu obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie znajdą dalsze przepisy ustawy o cudzoziemcach, w szczególności uprawniające organ administracji do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, która stosownie do art. 329 ustawy o cudzoziemcach może podlegać przymusowemu wykonaniu. Zatem, skoro zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jej bezpośrednim skutkiem nie jest wydalenie cudzoziemca, to w związku z takim stanem rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba udzielenia ochrony tymczasowej. Skutek w postaci konieczności opuszczenia terytorium Polski nie jest bezpośrednio bowiem związany z wykonaniem zaskarżonej decyzji, lecz decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu. To zaś oznacza, że w tym postępowaniu, wbrew zarzutom zażalenia, odmowa udzielenia ochrony tymczasowej nie ogranicza skarżącemu prawa do sądu, a tym samym nie narusza norm konstytucyjnych czy przepisów unijnych regulujących tę materię.
Sama zaś omyłka Sądu I instancji w oznaczeniu sygn. akt sprawy na stronach zawierających uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie utrudniła skarżącemu prawa do jego zaskarżenia, zważywszy, że skarżący działał w tym zakresie przez profesjonalnego pełnomocnika, który w sposób jednoznaczny wskazał przedmiot zaskarżenia i postawił liczne zarzuty naruszenia prawa zastosowanego przez Sąd I instancji przy jego wydaniu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji