II OZ 1456/25

II OZ 1456/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2030/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-01-07
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2030/24 odrzucające skargę kasacyjną I. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2030/24 w sprawie ze skargi I. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2024 r., znak: DOR.7202.6.2024.AGP w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2030/24, odrzucił skargę kasacyjną I. F. (skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2030/24 (oddalającego skargę skarżącej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2024 r., znak: DOR.7202.6.2024.AGP) oraz zwrócił skarżącej uiszczony w kwocie 100 zł wpis sądowy od skargi kasacyjnej.
Sąd podał, że zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału wezwał profesjonalnego pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego odpisem. Jednocześnie wezwano skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 50 zł. Na wykonanie wezwań zakreślono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 maja 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca uzupełniła wpis sądowy od skargi kasacyjnej, jednak braki formalne skargi kasacyjnej w postaci oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie nie zostały uzupełnione. Z tych względów Sąd, mając na uwadze dyspozycję art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), w oparciu o art. 178 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną oraz zwrócił uiszczony wpis sądowy od tej skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:
1. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, przez odrzucenie złożonej skargi kasacyjnej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, co stanowi przejaw nadmiernego formalizmu procesowego, naruszając przy tym konstytucyjne prawo do sądu;
2. art. 90 p.p.s.a., przez odrzucenie złożonej skargi kasacyjnej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, mimo iż przytoczony przepis ustawy stanowi, że sąd może sam podjąć decyzję co do trybu rozpoznania sprawy;
3. art. 178 p.p.s.a. przez odrzucenie złożonej skargi kasacyjnej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, mimo istniejącego w orzecznictwie poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, że odrzucenie skargi kasacyjnej jedynie z tego powodu stanowi nadmierny formalizm i jest zbyt daleko idącą nieuzasadnioną konsekwencją.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W świetle natomiast art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W myśl art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2025 r., pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej, na podstawie art. 177a w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a., do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jednym odpisem. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 19 maja 2025 r. W zakreślonym przez Sąd terminie (upływał z dniem 26 maja 2025 r.) pełnomocnik nie wykonał przedmiotowego wezwania. Zasadnie zatem Sąd Wojewódzki, mając na uwadze ww. przepisy, odrzucił skargę kasacyjną oraz zwrócił uiszczony wpis sądowy.
Podkreślić należy, że skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu po uprzednim doręczeniu stronie przeciwnej odpisu skargi kasacyjnej niezawierającej braków formalnych. Sąd ma obowiązek przesłać stronom odpisy skargi kasacyjnej wraz z pismem uzupełniającym zawierającym wniosek bądź oświadczenie co do trybu rozpoznania skargi. Wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy są elementami formalnymi skargi kasacyjnej, zatem, jako część skargi kasacyjnej, powinny zostać doręczone stronom postępowania, tak aby mogły one odnieść się do oświadczenia strony skarżącej kasacyjnie oraz ewentualnie zażądać przeprowadzenia rozprawy. Jak bowiem stanowi art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany oświadczeniem strony wnoszącej skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy, w sytuacji gdy nie sprzeciwią się temu pozostałe strony postępowania. Dlatego przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej konieczne jest ustalenie intencji strony skarżącej kasacyjnie co do trybu, w którym skarga kasacyjna ma zostać rozpoznana. Oświadczenie powinno znaleźć się w skardze kasacyjnej albo w odrębnym piśmie uzupełniającym (zob. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt II OZ 673/25).
Stąd też stanowisko pełnomocnika skarżącej odnoszące się do art. 90 (zapewne chodziło o § 2 tego artykułu) p.p.s.a. nie mogło odnieść zamierzonego skutku. W tym miejscu można dodać, że w doktrynie prezentowane jest stanowisko, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wnioskiem strony co do formy posiedzenia. Wybór rodzaju posiedzenia, na którym zostanie rozpoznana skarga kasacyjna, pozostawiono natomiast do uznania sądu w odniesieniu do skarg kasacyjnych od postanowień (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 182). Nie można też uznać, aby w niniejszej sprawie doszło do ograniczenia, czy nieuprawnionej odmowy, konstytucyjnego prawa do sądu, skoro stanowisko Sądu I instancji, znajduje bezpośrednie oparcie w przepisach p.p.s.a., których zgodność z Konstytucją RP nie została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny. Z faktu nienależytej staranności w prowadzeniu spraw, w tym niezastosowania się do oczywistego w swojej treści wezwania sądu, nie można wywodzić skutków, jakie strona skarżąca chciałaby osiągnąć, poprzez zarzucenie sądowi braku dopuszczenia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, skoro odrzucenie skargi kasacyjnej nie naruszało prawa i było konsekwencją uchybień strony (zob. postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OZ 476/19). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ma świadomość, że orzecznictwo sądowoadministracyjne w powyższej kwestii jest niejednolite. Jednakże z przyczyn wskazanych wyżej prezentowanego w nich odmiennego stanowiska nie podziela.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.