II OZ 1098/25

II OZ 1098/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1850/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-10-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 177 par. 1, art. 178, art. 184, art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1850/24 odrzucające skargę kasacyjną G. M.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1850/24 w sprawie ze skargi G. M., Z. M., E. G., M. M. oraz J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2024 r., znak: KOC/1947/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1850/24, odrzucił skargę kasacyjną G. M. od wyroku tego Sądu z dnia 30 października 2024 r. oddalającego skargę G.M., Z.M., E.G., M. M. oraz J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2024 r., znak: KOC/1947/Ar/24.
Sąd przywołał art. 173 § 1, art. 177 § 1 i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") oraz wskazał, że profesjonalny pełnomocnik ww. skarżących 7 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę kasacyjną od wyroku z dnia 30 października 2024 r. Ponieważ wyrok WSA wraz z uzasadnieniem został doręczony G. M. 30 grudnia 2024 r., a termin do wniesienia przez nią skargi kasacyjnej upływał z dniem 29 stycznia 2025 r., Sąd uznał, że skarga kasacyjna ww. podmiotu została złożona z uchybieniem terminu, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła G. M., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie: art. 177 § 1, art. 178 p.p.s.a., art. 73 § 2 k.p.c., art. 87 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Konwencji rzymskiej z 1950 r. o ochronie praw człowieka i obywatela, art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji rzymskiej z 1950 r. o ochronie praw człowieka i obywatela.
Pełnomocnik wskazała, że przepis procedury przed sądami administracyjnymi nie reguluje terminu do wniesienia środka zaskarżenia przy współuczestnictwie jednolitym, ani nie odwołuje się do współuczestnictwa jednolitego w k.p.c. (art. 73 § 2 k.p.c.), to nie można uznać, że regulacja art. 177 § 1 p.p.s.a. - jest regulacją wyczerpującą, celową i sprawiedliwą, skoro prowadzi do konieczności wniesienia kilku skarg przez współuczestników jednolitych, bo - zależnych od terminu, w którym każdemu ze współuczestników jednolitych doręczono odpis wyroku WSA w Warszawie z uzasadnieniem. W jej ocenie, skoro w sprawie występuje współuczestnictwo jednolite (art. 73 § 2 k.p.c.) to nadmiernym obciążeniem strony skarżącej jest wymaganie od niej, aby - w sytuacji istnienia kilku terminów do wniesienia skargi kasacyjnej (ponieważ każdy ze współuczestników jednolitych odbiera skargę w innym dniu) - nie mogła złożyć skargi kasacyjnej w terminie przysługującym innym współuczestnikom jednolitym, zwłaszcza, że skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem radcy prawnego, a nie - samodzielnie, a w stosunku do G. M. będzie skuteczny wyrok NSA uchylający wyrok WSA (stosownie do art. 73 § 2 k.p.c. - wyrok dotyczyć ma niepodzielnie wszystkich współuczestników).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę stanu faktycznego sprawy. Słusznie przyjął Sąd, że skoro G.M. odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 30 grudnia 2024 r., to złożoną w dniu 7 lutego 2025 r. (data nadania w UP) skargę kasacyjną należało uznać jako wniesioną po terminie. Rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 178 w z art. 177 § 1 p.p.s.a. odpowiada prawu.
Argumentacja poniesiona w zażaleniu nie zmienia powyższego zapatrywania.
Zauważyć należy, że stosownie do art. 51 p.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, między innymi wtedy, gdy ich skargi dotyczą tej samej decyzji. W takim jednak wypadku, każda z tych osób ma własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, a uprawnienie to może realizować oddzielnie lub w jednym piśmie wraz z podmiotem, którego również dotyczy zaskarżony akt. Taka sytuacja, w której więcej niż jeden podmiot skarży to samo rozstrzygnięcie, rodzi stan wielopodmiotowości po stronie skarżącej, a w relacjach między tymi podmiotami powstaje współuczestnictwo materialne (wyrażające się wspólnością praw lub obowiązków współuczestników) lub procesowe (istnieje, gdy przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania tego samego rodzaju oparte na tożsamej podstawie prawnej i faktycznej). Zaistnienie na gruncie przedmiotowej sprawy między wnoszącymi skargę współuczestnictwa materialnego nie oznacza jednak, że dokonanie czynności procesowej (z pewnymi skonkretyzowanymi wyjątkami) w postępowaniu sądowym przez jednego ze współuczestników jest skuteczne wobec pozostałych podmiotów występujących po tej samej stronie. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują bowiem ogólnej, odnoszącej się do wszystkich czynności procesowych normy, która przewidywałby taką możliwość. W ustawie tej nie zamieszczono odpowiednika art. 73 § 2 k.p.c., w którym przewidziano, odstępstwo od zasady działania w sprawie przez każdego współuczestnika we własnym imieniu, wskazując, że jeżeli z istoty spornego stosunku prawnego lub z przepisu ustawy wynika, że wyrok dotyczyć ma niepodzielnie wszystkich współuczestników, czynności procesowe współuczestników działających są skuteczne także wobec nie działających. W niniejszej sprawie każda ze skarżących jest oddzielnie uprawniona do podejmowania czynności w postępowaniu sądowym, a czynności podejmowane przez jedną ze skarżących nie wywołują skutku wobec pozostałych skarżących. Niedopuszczalne jest stosowanie - bez wyraźnego upoważnienia ustawowego - w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zasad wynikających z przepisów regulujących inne postępowania procesowe, w szczególności postępowanie cywilne (zob. postanowienia NSA: z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OZ 383/24; z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt I OZ 501/19; z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1454/17).
Sąd nie naruszył wskazanych przez autora zażalenia przepisów. Strona nie była pozbawiona możliwości obrony swoich praw, gdyż miała możliwość złożenia skargi kasacyjnej w terminie, stosownie do otrzymanego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Końcowo podkreślić należy, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna pozostałych skarżących będzie przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w którym to postępowaniu skarżąca G. M. będzie brała udział jako uczestnik postępowania. Rozpoznanie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej (tożsamych przecież z tymi, które były podniesione przez skarżącą G. M.) nie doprowadzi zatem do powstania ujemnych konsekwencji dla skarżącej, której skarga kasacyjna została odrzucona.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.