II OSK 994/24

II OSK 994/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Anna Żak /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1670/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-11-27
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 645
art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Żak Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. N. i J. N.1 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1670/23 w sprawie ze skargi J. N. i J. N.1 na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr ZN.WOD.4351.13.2023.2.IZ w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1670/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd wojewódzki, sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi J. N. i J. N.1 (dalej: inwestorzy, skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) z 27 kwietnia 2023 r. nr ZN.WOD.4351.13.2023.2.IZ w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Burmistrz Miasta Nowy Targ (dalej: Burmistrz) zwrócił się 16 stycznia 2023 r. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków magazynowych wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną, w tym budową drogi wewnętrznej na terenie położonym w [...] przy ul. [...] obejmującym działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i części działki nr [...].
GDDKiA postanowieniem z 30 stycznia 2023 r. nr O/KR.Z- 3.4351.13.66.2022.AL.1 odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GDDKiA utrzymał w mocy własne postanowienie z 30 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie zarządcy drogi w dwóch aspektach tj.: odległości inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] (art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2023 r. poz. 645; dalej: u.d.p.) oraz dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej (art. 35 ust. 3 u.d.p.). Organ wyjaśnił, że ustawa określa minimalną odległość od krawędzi zewnętrznej drogi krajowej poza terenem zabudowy na 25 m. Następnie wskazał, że w projekcie decyzji określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w następujący sposób skomunikowania tej inwestycji jako "nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z § 4.4 rozporządzenia, zgodnie z przepisami odrębnymi tj. w odległości 25 m od krawędzi jezdni drogi publicznej ul. [...] (droga krajowa) oraz w odległości 4 m od granicy pasa drogowego projektowanej drogi wewnętrznej". Zdaniem organu zapis ten jest sprzeczny z załącznikiem mapowym, na którym odległość planowanej zabudowy od drogi krajowej jest znacznie mniejsza i wynosi ok. 11 m. Tym samym powyższa rozbieżność uniemożliwiła zaakceptowanie przedłożonego projektu przez organ.
W kwestii włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją zgodnie z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym – wskazano, że dostęp przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej miałby miejsce przez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] na projektowaną drogę wewnętrzną, obecnie stanowiącą drogę niepubliczną o nieutwardzonej powierzchni. Zdaniem organu skumulowanie czynników takich jak klasa drogi, wysokie natężenie ruchu, istniejące urządzenia przy drodze zobowiązuje zarządcę drogi do szczególnego dbania o bezpieczeństwo ruchu w tym miejscu. Wyjaśniono, że wykonane w toku postępowania zdjęcia zjazdu, wskazują nadto, że jest w bardzo złym stanie technicznym, nie ma utwardzonych poboczy ani nawierzchni. Dlatego w ocenie organu w obecnym stanie technicznym zjazd ten nie może w sposób bezpieczny skomunikować ruchu odbywającego się omawianą drogą wewnętrzną z drogą krajową. Podsumowując organ nie mógł pozytywnie uzgodnić przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji bowiem przewidziane w obecnym stanie faktycznym rozwiązanie komunikacyjne dla tej inwestycji, narusza zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
WSA w Warszawie, we wskazanym na wstępie wyroku z 27 listopada 2023 r. nie uwzględnił skargi. Wyjaśniono, że zgodnie z projektem dostęp inwestycji do drogi publicznej miał nastąpić przez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem projektowanej drogi wewnętrznej poprowadzonej po działce nr [...] i części działki nr [...], stanowiącą drogę niepubliczną. Podkreślono, że istotny w sprawie jest charakter planowanej inwestycji i jej powierzchnia, która przy dwóch budynkach magazynowych może wynosić od 300 m² do 900 m² powierzchni zabudowy. Zatem, w ocenie sądu I instancji powstanie takich obiektów będących znacznym generatorem ruchu, do którego będą dojeżdżać pracownicy i klienci, bez wątpienia będzie miało wpływ na drogę krajową, jej obciążenie i utrudnienia z tym związane. Następnie przywołano aktualne średnioroczne dobowe natężenie ruchu według Generalnego Pomiaru Ruchu 2020/21 na odcinku Nowy Trag-Czarna Góra-Jurgów-granica państwa, który wynosi 11 379 poj./dobę i ma tendencję wzrostową. Zdaniem sądu wojewódzkiego przy tak wysokim natężeniu ruchu wynoszącym 11 379 poj./dobę dającymi w przeliczeniu 948 poj./godz. zjazd zapewniający dojazd do inwestycji, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022, poz. 1518; dalej: rozporządzenie) nie powinien zagrażać bezpieczeństwu ruchu (§ 55 ust. 2). Podkreślono, że planowana inwestycja będzie zlokalizowana na wysokości pasa drogowego drogi krajowej nr [...], na którym istnieje barierka drogowa U-14a od km 2+617 do zjazdu na teren w/w inwestycji w km 2+676 strona lewa (drogowe bariery ochronne są urządzeniami bezpieczeństwa ruchu drogowego). Dalej wskazano, że na wysokości zjazdu z drogi wewnętrznej, w km ok. 2+675 strona prawa usytuowany jest znak pionowy A-4 "niebezpieczne zakręty - pierwszy w lewo" ostrzegający o niebezpiecznych zakrętach, z których pierwszy jest w lewo. Umieszczona pod znakiem A-4 tabliczka T-2 wskazuje odległość odcinka drogi, na którym powtarza się lub występuje niebezpieczeństwo. Zdaniem sądu wojewódzkiego słusznie organ ocenił, że planowana inwestycja stanowić będzie znaczny generator ruchu powodujący zwiększenie jego natężenia na przedmiotowym odcinku drogi krajowej, co więcej prowadzący do jego blokowania przez pojazdy skręcające z drogi krajowej w drogę wewnętrzną, jak i włączających się z drogi wewnętrznej na drogę krajową przez zjazd o nieodpowiedniej nawierzchni - stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa - zwłaszcza z uwagi na występujące w jego rejonie niebezpieczne zakręty. W ocenie sądu I instancji zasadnie organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji, gdyż obecny stan techniczny zjazdu, na odcinku na którym znajdują się niebezpieczne zakręty i przy tak dużym natężeniu ruchu, nie zapewni bezpiecznego włączenia do ruchu planowanej inwestycji. Na zakończenie wskazano, że niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli inwestorzy zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zw. dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego co do treści przedłożonych dokumentów, uznania za sprzeczny z załącznikiem mapowym zapis o zachowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 25 m od krawędzi jezdni drogi publicznej ul. [...], który według organu wynosi 11 m, co ma stanowić naruszenie art. 43 ust. 1 u.d.p., podczas gdy z przedłożonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że w istocie zachowana jest odległość 25 m od krawędzi jezdni, a zatem wymóg z art. 43 ust. 1 u.d.p. jest przez inwestora spełniony, bowiem droga krajowa nr [...] zmieniła przebieg, co zupełnie pomija zarówno organ, jak i sąd I instancji;
2) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej: p.b.) poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego co do treści przedłożonych dokumentów, a nadto dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego w zakresie uznania przez organ, że brak jest możliwości skomunikowania inwestycji z istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr [...] z uwagi na brak zapewnienia bezpieczeństwa, podczas gdy skarżący szczegółowo wskazali, że zamierzają doprowadzić do zgodności z przepisami parametrów istniejącej drogi wewnętrznej, która to ma stanowić drogę dojazdową do inwestycji, zaś kwestia bezpieczeństwa zostanie zachowana;
3) art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez uwzględnienie w treści rozstrzygnięcia oraz w postępowaniu jedynie interesu społecznego, z całkowitym pominięciem słusznego interesu skarżących; co w konsekwencji przesądziło o odmowie skarżącym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji oraz oddalenia ich skargi przez WSA w Warszawie.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł. Pismem z 9 kwietnia 2024 r. inwestorzy oświadczyli, że zrzekają się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skargach kasacyjnych przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona.
Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Podstawą zatem orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ (tutaj planistyczny). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., sygn. II GSK 2374/11). Natomiast przepis ten nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń oraz oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się strona skarżąca (vide wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 957/22). Skarżący kasacyjnie natomiast wiążąc ten przepis z normami postępowania dowodowego stosowanymi przez organy oraz art. 43 ust. 1 u.d.p. próbują wykazać, że wątpliwości co do przewidzianej odległości budynków magazynowych w stosunku do zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej (czy 11 m, czy wymagane przepisem art. 43 ust. 1 u.d.p. 25 m) nie powinny mieć miejsca. Odległość ta bowiem zostałaby zachowana. W tym miejscu należy stwierdzić, że kontrola sądu I instancji w ramach kompetencji wynikających z art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w rezultacie w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odnosiła się do odległości planowanych budynków od krawędzi jezdni drogi krajowej. Jako podstawę prawną sąd wojewódzki przyjął bowiem normę art. 35 ust. 3 u.d.p. podzielając stanowisko organu, że włączenie do drogi ruchu drogowego spowodowanego realizacją planowanej inwestycji w tym konkretnym miejscu oraz w określony sposób (zjazd) spowoduje naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd natomiast w procesie kontroli (a rzecz dotyczy naruszenia przepisów procesowych przez sąd wojewódzki – art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) nie stosował zarzucanego w skardze kasacyjnej art. 43 ust. 1 u.d.p.
Jako nieuzasadniony należało także ocenić zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 11 p.b. Kontrola przeprowadzona przez Sąd wojewódzki doprowadziła do zaakceptowania ustaleń organu, że proponowana zabudowa spowoduje generowanie ruchu drogowego, którego włączenie do ruchu występującego na drodze krajowej nr [...] w miejscu oraz w sposób proponowany, będzie zagrażało bezpieczeństwu ruchu drogowego odbywającego się na tej drodze. Jednocześnie zarówno organy, jak i sąd wojewódzki nie kwestionowały normy art. 16 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym budowa lub przebudowa drogi publicznej spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Jakiekolwiek zatem koszty związane z realizacją drogi wewnętrznej oraz doprowadzeniem do wymaganych standardów zjazdu z drogi publicznej zostałyby pokryte przez inwestorów.
W tym miejscu należy wskazać, że art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia projektów inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego. Jak się przyjmuje w dorobku orzeczniczym zarządca drogi powinien w takim postępowaniu uzgodnieniowym kierować się zakresem własnych zadań oraz swojej właściwości rzeczowej (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19; z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2329/20, z 10 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/19). I tak zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 u.d.p. z kolei ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. wynika natomiast, że do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zakres właściwości rzeczowej zarządcy drogi publicznej wyznacza także przepis art. 35 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę w powyższych granicach kompetencji własnych, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego (zob. wyroki NSA: z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09). Kontrola przeprowadzona przez sąd administracyjny w powyższych granicach okazała się w pełni prawidłowa. Organ bowiem jako przesłankę odmowy uzgodnienia warunków zabudowy wskazał brak możliwości zapewnienia koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego spowodowanego: wysokim natężeniem tego ruchu na drodze krajowej i jego tendencją wzrostową (pomiar ruchu z 2020/2021 na poziomie 11379 poj./dobę), istnieniem drogowej bariery ochronnej (inwestycja będzie zlokalizowana w miejscu pasa drogowego drogi krajowej nr [...], na którym posadowiona jest bariera drogowa U-14a od km 2+617 na teren ww. inwestycji w km 2+676 lewa strona), występującymi w tym rejonie niebezpiecznymi zakrętami zilustrowanymi stosownym znakiem drogowym – znak pionowy A-4 (ograniczona widoczność). Wyżej wskazane uwarunkowania powodują, że organ wyspecjalizowany, jakim jest GDDKiA prawidłowo zdiagnozował zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego we włączeniu w tym konkretnym miejscu do drogi krajowej ruchu, który będzie generowany przez obsługę dwóch budynków magazynowych. Te argumenty były wystarczające, aby odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
Dodatkowo w zaskarżonym postanowieniu podano, że stan techniczny zjazdu nie gwarantuje odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa. Stanowisko powyższe zaakceptował WSA w Warszawie. W tym zakresie należy stwierdzić, że generalnie nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie stan techniczny zjazdu i to, czy jest on dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony (vide wyrok NSA z 18 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1191/23, podobnie wyrok NSA z 7 września 2023 r. sygn. akt II OSK 778/22). Niemniej prezentowane jest także przeciwne stanowisko, że jeżeli zjazd, po którym ma odbywać się komunikacja planowanej inwestycji z drogą publiczną - ze względu na jego stan techniczny - może powodować zagrożenie dla ruchu, w tym możliwość spowodowania kolizji, to okoliczność taka powinna być brana pod uwagę przez zarządcę drogi przy uzgadnianiu planowanej inwestycji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. (vide wyrok NSA z 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2793/20).
Na tym etapie należy stwierdzić, że kwestia stanu technicznego zjazdu nie ma znaczenia dla wyniku sprawy bowiem inne elementy stanu faktycznego zadecydowały o niemożności włączenia tej inwestycji do obiegu drogowego. Przy czym zdaniem NSA kwestie szczegółowej lokalizacji zjazdu oraz jego parametrów technicznych są rozstrzygane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 u.d.p. Na etapie natomiast uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pozostaje bez znaczenia nie tylko jaki jest stan techniczny tego zjazdu, ale nawet czy zjazd taki istnieje. Przedmiotem bowiem uzgodnienia jest ocena możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Natomiast zezwolenie na przebudowę zjazdu będzie konieczne na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę (zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych) – vide wyrok NSA z 26 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2583/22.
Jako nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty powiązane z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Zasady te zostały prawidłowo zrealizowane w kontrolowanym postępowaniu. Organ ma obowiązek uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Skarżący kasacyjnie natomiast twierdzą, że jedynie interes społeczny został wzięty pod uwagę. Niemniej wynikający z art. 7 k.p.a. obowiązek stania na straży praworządności, a także uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie może być oderwany od obowiązku działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Obowiązek ten obejmuje ustalenie przez organ administracji zdolności do prowadzenia postępowania w sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (patrz: Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 61). Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i adekwatnie zastosowały przepisy prawa materialnego, a dyrektywa uwzględnienia słusznego interesu strony nie może prowadzić do naruszenia zasady legalizmu i działania na podstawie przepisów prawa.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.