Orzeczenie · 2022-04-27

II OSK 983/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2022-04-27

NSAAdministracyjneWysokansa

planowanie przestrzennemiejscowy plan zagospodarowania przestrzennegostudium uwarunkowańpowierzchnia biologicznie czynnanaruszenie prawauchwałaorgan administracjiNSAWSA

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku WSA w Warszawie, który częściowo uwzględnił skargę Wojewody na uchwałę Rady Miasta Płocka w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Głównym zarzutem było naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego, a konkretnie niezgodność ustaleń planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza w zakresie minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów lokalizacji budynków wolnostojących. WSA uznał część zarzutów za zasadne, ale oddalił skargę w zakresie dotyczącym terenów oznaczonych symbolami 1U, 2U, 3U, 4U, 5U, 6U, 7U, 9U, 11U, 12U, 13U, 14U, 15U i 1KS. NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, uznał ją za zasadną. Sąd kasacyjny stwierdził, że WSA błędnie zinterpretował przepisy, dopuszczając możliwość zmniejszenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na podstawie analiz urbanistycznych, podczas gdy wskaźnik ten dotyczy zagospodarowania terenu, a nie zabudowy. NSA uznał, że ustalenia planu miejscowego w odniesieniu do wskazanych terenów naruszają ustalenia studium, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu. W konsekwencji NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w części oddalającej skargę i stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Płocka w zaskarżonym zakresie.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących zgodności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań, w szczególności w zakresie wskaźników zagospodarowania terenu, takich jak powierzchnia biologicznie czynna.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego, a także konkretnych ustaleń studium i planu miejscowego dla miasta Płocka.

Zagadnienia prawne (3)

Czy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej dla terenów lokalizacji budynków wolnostojących, które różnią się od ustaleń studium, stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania planu?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, ustalenia planu miejscowego naruszają ustalenia studium w zakresie minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów lokalizacji budynków wolnostojących, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu.

Uzasadnienie

Sąd kasacyjny uznał, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej jest wskaźnikiem zagospodarowania terenu, a nie wskaźnikiem kształtowania zabudowy, jak błędnie przyjął sąd niższej instancji. W związku z tym, ustalenia planu, które obniżają wymagany udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do studium, są niezgodne z prawem.

Czy sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 151 Ppsa) w związku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonując częściowego uwzględnienia i częściowego oddalenia skargi na uchwałę planistyczną?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, sąd pierwszej instancji błędnie zastosował przepisy, co skutkowało oddaleniem skargi w części, w której powinna zostać uwzględniona z uwagi na naruszenie ustaleń studium.

Uzasadnienie

NSA stwierdził, że sąd I instancji dokonał błędnej wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy w części, w której skarga została oddalona, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia.

Czy uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji jest wewnętrznie sprzeczne i wadliwe w kontekście kontroli uchwały planistycznej?

Odpowiedź sądu

Tak, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazują na wadliwość uzasadnienia sądu pierwszej instancji, które było sprzeczne z sentencją i uniemożliwiało poznanie faktycznych przesłanek rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna podnosiła zarzuty naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, wskazując na sprzeczność uzasadnienia z sentencją oraz brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego w części oddalającej skargę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Uchylono decyzję

Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta Płocka w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1U, 2U, 3U, 4U, 5U, 6U, 7U, 9U, 11U, 12U, 13U, 14U, 15U i 1KS w części dotyczącej terenów lokalizacji budynków wolnostojących.

Przepisy (14)

Główne

upzp art. 9 § ust. 4

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

upzp art. 15 § ust. 1

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

upzp art. 20 § ust. 1

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

upzp art. 28 § ust. 1

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

upzp art. 15 § ust. 2 pkt 6

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 4 § pkt 6

Ppsa art. 151