II OSK 865/05

II OSK 865/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny /sprawozdawca/
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Jacek Chlebny (spr.), Wojciech Chróścielewski, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. A. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 3898/04 w sprawie ze skargi L. A. I. na postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 28 września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zgody na wydanie wizy pobytowej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt V SA/Wa 3898/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. A. I. na postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 28 września 2004r. nr [...]. Powyższym postanowieniem Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców uchylił, w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, własne postanowienie z dnia 3 września 2004r. i wyraził zgodę na wydanie skarżącemu wizy pobytowej jednokrotnej na okres pobytu 30 dni.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ocenę organu administracji, że wydanie wizy w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) powinno umożliwić skarżącemu uregulowanie legalizacji pobytu na terytorium Polski w celu kontynuowania nauki – odbycia stażu specjalizacyjnego z dziedziny chorób zakaźnych. Sąd I instancji za bezpodstawne uznał zarzuty skargi, że zgoda na wydanie wizy na dłuższy okres (np. 45 dni, o co cudzoziemiec wnosił w skardze) umożliwiłaby skarżącemu wystąpienie z wnioskiem o wydanie wizy w trybie art. 26 pkt 4 lit. i ustawy o cudzoziemcach. Sąd stwierdził, że nawet gdyby Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wyraził zgodę na wydanie cudzoziemcowi wizy na 45 dni, to i tak nie umożliwiłoby to zalegalizowania pobytu na dłuższy okres bez konieczności opuszczenia Polski, gdyż organem właściwym do wydawania wiz jest konsul.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł L. A. I.. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez odmowę wyrażenia zgody na wydanie wizy pobytowej w trybie i na zasadach określonych w przepisie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z 2003r. o cudzoziemcach. L. A. I. wniósł o zmianę wyroku i wydanie rozstrzygnięcia "zobowiązującego organ do wyrażenia zgody na wydanie wizy pobytowej dla skarżącego", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący swój wniosek o wydanie wizy pobytowej umotywował koniecznością odbycia stażu specjalistycznego w Klinice i Katedrze Chorób Zakaźnych Akademii Medycznej w Lublinie, co odpowiada przesłance "szczególnych okoliczności" zawartej w powołanej wyżej przepisu ustawy o cudzoziemcach. Ponadto organ wyraził zgodę na wydanie wizy na krótszy okres zamiast 45-dniowego, który umożliwiałby skarżącemu wystąpienie z wnioskiem o uzyskanie wizy bez potrzeby opuszczania terytorium Polski. Podejmowane przez skarżącego czynności zmierzają do uzyskania wizy celem ukończenia nauki i odbycia stażu specjalistycznego w dziedzinie chorób zakaźnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a.: po pierwsze, zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna wskazywać podstawy kasacyjne przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko przesłanki nieważności postępowania przed sądem (art.183 § 2 p.p.s.a.).
Wniesiona skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 33 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. Zgodnie z powołanym przepisem, wiza pobytowa może zostać wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy, jeżeli zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy, taką wizę wydaje się na okres pobytu niezbędny do realizacji celu, w którym została udzielona, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 28 września 2004r., którym to postanowieniem Prezes Urzędu wyraził zgodę na wydanie skarżącemu wizy pobytowej jednokrotnej na okres pobytu 30 dni. Nie jest zatem zrozumiały zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy, skoro przepis ten w związku z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach stanowił podstawę do pozytywnego zaopiniowania wniosku o udzielenie wizy. Termin, na jaki możliwe jest udzielenie wizy, uregulowany jest natomiast w art. 33 ust. 2 ustawy, który to przepis nie został nawet powołany w skardze kasacyjnej. Niezależnie od kwestii natury formalnej należy zauważyć, że nie można podzielić argumentacji co do naruszenia powołanego przepisu. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców udzielając zgody na wydanie wizy wyjaśnił, że termin ten umożliwi skarżącemu legalizację pobytu. Wiza wydawana przez wojewodę na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach ma charakter wyjątkowy i wydawana jest na czas niezbędny do realizacji celu, w którym została udzielona, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące. Organem właściwym do wydania wizy pobytowej jest konsul (art. 46 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). W świetle art. 61 ust. 1 ustawy, cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie wizy udzielonej w oparciu o art. 33 ust.1 ustawy, nie może również ubiegać się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego tylko wyrażenie zgody na udzielenie wizy na okres 45 dni umożliwiałoby legalizację pobytu. W aktach administracyjnych znajduje się wprawdzie pismo skarżącego skierowane do Wojewody Lubelskiego - Wydział Spraw Obywatelskich i Migracji (data prezentaty nie jest czytelna), które zawiera wniosek o "pomoc w uzyskaniu pozwolenia na czasowy pobyt w Polsce", ale z akt nie wynika, czy i w jaki sposób wniosek ten został załatwiony, a w szczególności, czy został uznany za wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, czy też za tożsamy z żądaniem wydania wizy w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W każdym razie skarga kasacyjna do tegoż pisma również nie nawiązuje.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.