Pełny tekst orzeczenia II OSK 811/25

II OSK 811/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Sz 436/24 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2024-07-25
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1123
art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 5, art. 23 ust. 2 pkt 1, ust. 13, art. 26 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art 7, art. 68 § 1 i § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 3 pkt 6, § 8 pkt 3, § 209 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2 pkt 3, § 232 ust. 3, § 246 ust. 1, 2, 4, § 256 ust. 3
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2010 nr 109 poz 719
§ 3 ust. 1-3, § 4 ust. 2 pkt 1, § 6 ust. 1, § 28 ust. 1 pkt 10, § 16 ust. 1 i 2 pkt 2, 4 i 5, § 19 ust. 1 pkt 1, § 29 ust 1 pkt 5
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 105, art. 106 § 3, art. 182 § 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. P. i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 436/24 w sprawie ze skargi M. P. i M. P. na decyzję Zachodniopomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie z dnia 17 maja 2022 r. nr WZ.5290.7.12.2022 w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. P. i M. P. solidarnie na rzecz Zachodniopomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 436/24, oddalił skargę M. P. i M.1 P. (dalej jako "skarżące") na decyzję Zachodniopomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie z dnia 17 maja 2022 r. nr WZ.5290.7.12.2022 w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie.
Decyzją z dnia 29 marca 2021 r. nr MZ.5582.01.1.2020 Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Koszalinie (zwany dalej: Komendantem) na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1123 ze zm.; zwanej dalej u.p.s.p.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; zwanej dalej: K.p.a.) nakazał skarżącym, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "P.", w terminie do 30 września 2022 r., wykonanie obowiązków z zakresu zabezpieczenia przeciwpożarowego wysokiego budynku mieszkalnego wielorodzinnego użytkowanego jako usługowy przy [...] w K. będącego ich współwłasnością, w sposób wskazany w rozstrzygnięciu tej decyzji w punktach od 1) do 5).
Po rozpoznaniu odwołania skarżących od powyższej decyzji Komendant decyzją z dnia 17 maja 2022 r. nr WZ.5290.7.12.2022 uchylił ww. decyzję w części dotyczącej ustalenia terminu wykonania obowiązków, nałożonych w punktach 1, 2, 3, 5 i ustalił nowy termin wykonania opisanych w punktach obowiązków - do dnia 30 listopada 2023 r. oraz uchylił punkt 4 decyzji w całości i na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.o.p. i § 232 ust. 3, § 246 ust. 1, 2, 4, § 256 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nakazał zapewnić dopuszczalną długość dojścia ewakuacyjnego wynoszącą 30 m przy jednym kierunku ewakuacji, poprzez prawidłowe wydzielenie ewakuacyjnej klatki schodowej zrealizowane w wyniku oddzielenia tej klatki schodowej od poziomych dróg komunikacji ogólnej oraz pomieszczeń przedsionkami przeciwpożarowymi zamykanymi drzwiami El 30 oraz zabezpieczyć przed zadymieniem klatkę schodową i przedsionki przeciwpożarowe poprzez wyposażenie ich w urządzenia zapobiegające ich zadymieniu.
Komendant zauważył, że zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przedmiotowy obiekt jest budynkiem użyteczności publicznej (§ 3 pkt 6), wysokim (§ 8 pkt 3) i zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi ZL III (§ 209 ust. 2 pkt 3). Wprawdzie decyzją nr 17/2017 z dnia 20 lutego 2017 r. Prezydent Miasta Koszalina zmienił główną funkcję budynku z usługowej na mieszkalną (ZL IV), jednakże z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej organ był zobowiązany ustalić faktyczny sposób wykorzystania całego budynku, niezależnie od wskazanego w stosownych rejestrach czy dokumentach. Takie ustalenia poczyniono w drodze czynności kontrolno-rozpoznawczych, jak również w postępowaniu odwoławczym. Ustalenia te wskazują, iż w budynku mieszczą się pomieszczenia biurowe, funkcjonujące w ramach działalności usługowej.
Dalej wskazano, że według informacji uzyskanej w ramach postępowania odwoławczego od Gminy Miasto Koszalin, część parteru oraz I - VIII piętro były objęte zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania z części usługowej na część mieszkalną oraz, że pomieszczenia nr [...], [...], [...], [...] są opisane jako pomieszczenia biurowe i na mocy decyzji z 20 lutego 2017 r. zmieniono funkcję główną budynku z usługowej na mieszkalną. Z kolei Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie udzielił informacji, że nie ustalił dotychczas faktycznego sposobu użytkowania budynku z uwagi na "udaremnianie" przez M.3 P. czynności kontrolnych organu nadzoru budowlanego. Zdaniem Komendanta, z dokumentacji zdjęciowej w aktach wynika, że rezydentami w przedmiotowym budynku są firmy usługowe. Poza tym z Instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla przedmiotowego budynku z 2008 r. także wynika, że budynek pełni funkcję usługowo-biurową.
Organ odwoławczy stwierdził, że ocena warunków ochrony przeciwpożarowej budynku nie może być dokonana z pominięciem wymagań ochrony przeciwpożarowej dla budynków użyteczności publicznej, skoro w budynku prowadzona jest taka działalność. Kontrolowany budynek ma 29,6 m wysokości oraz 10 kondygnacji naziemnych. Dane dotyczące wysokości budynku ustalono na podstawie, m.in. książki obiektu budowlanego, ekspertyzy technicznej z 2010 r., Instrukcji bezpieczeństwa pożarowego opracowanej we wrześniu 2018 r. Powyższe zadecydowało o kwalifikacji budynku jako budynku wysokiego w rozumieniu § 8 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Skarżące wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję, formułując szereg zarzutów naruszenia wielu przepisów rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków poprzez ich niezastosowanie lub błędną wykładnię a nadto naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, kodeksu karnego i ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 676/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił obie decyzje organów Państwowej Straży Pożarnej. Sąd zakwestionował dokonaną przez organy kwalifikację spornego budynku mieszkalnego jako budynku biurowego w sytuacji kiedy budynek ten w świetle prawa ma status budynku mieszkalnego, wielorodzinnego i taki stan rzeczy, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie powinny były uwzględnić. W obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja nr 17/2017 z dnia 20 lutego 2017 r., którą Prezydent Miasta Koszalina w trybie przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne orzekł o zmianie głównej funkcji budynku przy [...] w K. z biurowej na mieszkaniową. Wskazane zmiany zostały ujawnione w rejestrze gruntów i księdze wieczystej nieruchomości.
O statusie prawnym spornego budynku, jako budynku mieszkalnego, wypowiedziały się także sądy powszechne w wyrokach wydanych w sprawie ustalenia stawki rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...], położonej w obrębie miasta K., przy [...], które to orzeczenia, zdaniem Sądu, należało mieć na uwadze.
Sąd stwierdził, że organy Państwowej Straży Pożarnej, zobligowane do stosowania kodeksowych reguł postępowania administracyjnego, niewątpliwie powinny respektować ustalenia z dokumentów urzędowych, o których mowa powyżej, stanowiących materiał dowodowy tej sprawy. W jego ocenie, organ Państwowej Straży Pożarnej nie jest uprawniony do oceny stanu prawnego budynku, a więc do stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Tymczasem, organy obu instancji, w ramach postępowania z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stwierdziły zmianę sposobu użytkowania budynku i ustaliły inną kwalifikację kontrolowanego obiektu, z konsekwencjami prawnymi dla właścicieli obiektu. Z tych powodów Sąd za zasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów u.o.p., przepisów rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Komendant złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku kwestionując stanowisko odnośnie do braku podstaw prawnych dla zakwalifikowania przez organ Straży Pożarnej przedmiotowego budynku jako budynek usługowy użyteczności publicznej z uwzględnieniem innych cech i właściwości tego budynku niż wskazane w § 209 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ nie zgodził się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków determinują kwalifikację budynku do określonej kategorii ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. W jego ocenie, zaistniały przesłanki do zastosowania § 209 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 532/23, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 676/22 oraz przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy Komendant Powiatowy (Miejski) Państwowej Straży Pożarnej w ramach swoich kompetencji ustawowych wynikających z art. 26 ust. 1 u.p.s.p. uprawniony jest do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie sposobu użytkowania budynku, czy też związany jest w tym zakresie danymi wynikającymi z dokumentów urzędowych.
Mając na uwadze treść art. 26 ust. 1 u.p.s.p. oraz odwołując się do stanowiska wyrażonego w doktrynie NSA podniósł, że normy zawarte w art. 26 u.p.s.p. stanowią prawne narzędzie przyznane organom PSP, aby w ramach swych kompetencji i zadań, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawnione były do stosowania w drodze decyzji administracyjnej władczych działań służących usunięciu stwierdzonych uchybień.
Podczas przeprowadzonych w sprawie czynności kontrolnych organy PSP ustaliły, że obiekt przy [...] jest budynkiem wysokim o 10 kondygnacjach nadziemnych i 2 podziemnych, o wysokości 29,60 m. W trakcie kontroli stwierdzono, że obiekt na każdej kondygnacji (w zakresie powyżej 50% powierzchni) użytkowany jest jako usługowy - wynajmowane są pomieszczenia lub całe kondygnacje firmom zewnętrznym. Obiekt stanowi jedną strefę pożarową. Organy ustaliły, że w kontrolowanym budynku występują nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej brak oddzielenia jedynej w budynku klatki ewakuacyjnej przedsionkami przeciwpożarowymi i brak wyposażenia tej klatki w urządzenia zapobiegające zadymieniu, które kwalifikują ten budynek jako zagrażający życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 pkt 2, 4 i 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej gdyż występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stan faktyczny ustalony przez organy PSP stanowił podstawę do zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.s.p.
Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. W konsekwencji uznania budynku za zagrażający życiu ludzi, zgodnie z przepisem § 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, właściciel tego budynku, zobowiązany jest zastosować rozwiązania zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych.
Stosownie do treści § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynki przeznaczone i użytkowane jako budynki mieszkalne wraz z budynkami zamieszkania zbiorowego oraz budynkami użyteczności publicznej, zostały zaliczone do kategorii zagrożenia ludzi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, określanego jako ZL. W § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazano kryterium, według którego określa się poszczególne kategorie zagrożenia ludzi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Sąd podkreślił, że kryterium to ma charakter opisowy i dotyczy przede wszystkim możliwości zapewnienia ewakuacji ludzi z określonej strefy pożarowej. Przepis ten nie uzależnia zaliczenia budynku do przedmiotowej kategorii, od jego przeznaczenia w ewidencji budynków, lecz od spełnienia określonych kryteriów. Wystarczające jest stwierdzenie użytkowania budynku w określonym celu, który wypełnia opis jednej z kategorii zagrożenia ludzi wymienionych w § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, że z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej organ PSP zobowiązany jest ustalić faktyczny sposób wykorzystania budynku, niezależnie od wskazanego w stosownych rejestrach czy dokumentach. Niezależnie zatem od sposobu użytkowania obiektu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli wskutek prowadzonej w przedmiotowym obiekcie działalności usługowej, stał się obiektem użyteczności publicznej, to skutkuje to obowiązkiem szczególnej ochrony przeciwpożarowej. Nie podzielił zaś stanowiska Sądu I instancji, iż ustalenia w tym zakresie dokonywane są wyłącznie na podstawie dokumentów dotyczących obiektu. W przypadku niezgodności pomiędzy dokumentami, a faktycznym sposobem wykorzystywania budynku, tak jak miało miejsce w niniejszej sprawie, osoby korzystające z budynku położonego w K. przy [...] pozbawione byłyby ochrony prawnej i przebywałyby w warunkach stanu bezpieczeństwa pożarowego zagrażającego ich życiu.
Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że niewątpliwie sporny budynek wykorzystywany jest jako usługowy (biurowy), a w wyniku przeprowadzonych czynności rozpoznawczo-kontrolnych organy PSP stwierdziły występujące w nim zagrożenie dla życia ludzi, ujawniając naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Prawidłowo organy PSP zaliczyły przedmiotowy obiekt do kategorii zagrożenia pożarowego ludzi ZL III, a także prawidłowo określiły zakres czynności niezbędnych do usunięcia stanu zagrażającego życiu ludzi.
W konsekwencji NSA uznał, że Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli decyzji Komendanta uwzględniając skargę skarżących.
Po zwrocie akt Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skarżące złożyły do Sądu pismo procesowe z dnia 18 lipca 2024 r., w którym szeroko opisały stan faktyczny sprawy. Zajęły stanowisko, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym średniowysokim o dziewięciu kondygnacjach nadziemnych i 2 kondygnacjach podziemnych.
Na rozprawie dnia 25 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Podkreślił, że budynek jest budynkiem średniowysokim. Podał, że na tą okoliczność przedłożył dokumenty, które dołączył do pisma z dnia 18 lipca 2024 r. Wskazał, że budynek ma 9 kondygnacji nad ziemią i 2 podziemne, z momentem przekształcenia z budynku administracyjnego na mieszkalny stał się budynkiem z wysokiego na średniowysoki. Nadto podtrzymał wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do pisma z dnia 18 lipca 2024 r.
Pełnomocnik organu podtrzymała stanowisko zawarte w decyzjach organów obu instancji. Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z fotografii wykonanych w dniu 23 lipca 2024 r. obrazujących wykorzystywanie budynku jako usługowego.
Pełnomocnik skarżących wskazał, że zdjęcia zostały wykonane z naruszeniem prawa, bowiem przed budynkiem znajduje się tabliczka, z której wynika zakaz fotografowania, oraz jednocześnie wniósł o oddalenie tego wniosku.
Sąd oddalił wnioski dowodowe stron, stosownie do art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dowody te nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygania w przedmiotowej sprawie.
Ponownie rozpoznając skargę skarżących, wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił, uznając, że była ona niezasadna.
Sąd I instancji zauważył, że w orzecznictwie NSA zasadniczo przyjmuje się, iż istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym. Trudno też zaprzeczyć istnieniu ważkiego interesu publicznego we wprowadzeniu nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej. Chodzi przecież o ochronę życia ludzkiego i mienia o znacznej wartości. Nie można też ograniczać ustawodawcy w dostosowaniu wymogów ochrony przeciwpożarowej do zmieniających się warunków społecznych. W szczególności dotyczy to właśnie budynków, które z natury rzeczy istnieją bardzo długo. Ustawodawca musi mieć w tej sytuacji swobodę w dostosowaniu ochrony przeciwpożarowej także istniejących budynków do postępów w nauce (nowe, skuteczniejsze środki ochrony przeciwpożarowej), czy zwiększenia się zagrożeń związanych z pożarami (wzrost zaludnienia, zagęszczenie zabudowy) - porównaj wyroki NSA z 24 sierpnia 2007 r. II OSK 1144/06, z dnia 3 września 2014 r. II OSK 516/13.
Sąd wskazał, że przyporządkowanie budynku do odpowiedniej kategorii zagrożenia ludzi ma kluczowe znaczenie przy określaniu wymogów przeciwpożarowych dotyczących tego obiektu. Powyższe rozróżnienie wpływa bowiem na wymagania przeciwpożarowe, jakie budynek powinien spełnić dla bezpieczeństwa jego użytkowania, co znajduje odzwierciedlenie w przepisie § 212 i n. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przedmiotowe kategorie mogą ulec zmianie w trakcie użytkowania budynku, a w szczególności w trakcie dokonywania zmian w tym zakresie. Na przykład przeznaczenie budynku mieszkalnego na budynek usługowy. W takiej sytuacji analiza przepisów rozporządzenia wskazuje wprost, iż budynek usługowy został zakwalifikowany do innych kategorii zagrożenia ludzi. Zgodnie bowiem z § 209 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynki usługowe zaliczane są do kategorii ZL III. Tym samym Sąd uznał zarzut skarżących, co do jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że kwalifikacja budynku do określonej kategorii ze względu na bezpieczeństwo pożarowe dokonywana jest z uwzględnieniem innych cech i właściwości tego budynku niż wskazane w tych przepisach, za bezzasadny.
Zakwalifikowanie przedmiotowego budynku do kategorii budynków usługowych wysokich spowodowało konieczność pełnego dostosowania tegoż budynku do aktualnie obowiązujących norm przeciwpożarowych wymaganych dla tego typu obiektów. Za bezsporne Sąd uznał, że budynek ten nie spełniał obowiązujących norm przeciwpożarowych. Okoliczność tę potwierdza znajdujący się w aktach sprawy protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 2 marca 2020 r., którego ustalenia na żadnym etapie postępowania nie zostały przez stronę skarżącą podważone. Stwierdzone nieprawidłowości oraz obligatoryjny charakter zastosowania norm prawnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej sprawił, iż organy miały obowiązek wymóc na stronie skarżącej - jako administratorze obiektu - konieczność dostosowania budynku do wymogów ochrony przeciwpożarowej.
W ocenie Sądu, nałożenie obowiązku wyposażenia w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktami poboru wody w postaci hydrantów DN 25 z wężem półsztywnym, w obrębie wszystkich kondygnacji w sposób zapewniający objęcie całego obiektu ich zasięgiem na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 5 u.o.p., § 3 ust. 1, § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków: dotyczącego obowiązku stosowania wskazanego urządzenia przeciwpożarowego odnosi do stref pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL III na każdej kondygnacji budynku wysokiego, tj. takich warunków, jakie występują w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do przedmiotowego budynku w świetle jego przeznaczenia i parametrów technicznych było w pełni uzasadnione zarówno okolicznościami faktycznymi jak i stanem prawnym.
Sąd zauważył, że trafnie organ wskazał, wyjaśniając stronie stan prawny, że zgodnie z przepisami § 3 ust. 2 i 3, § 4 ust. 2 pkt. 1 oraz § 28 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w obiekcie budowlanym powinien być zastosowany system sygnalizacji pożarowej spełniający wymagania ww. przepisu. W związku z powyższym mając na uwadze art. 5 ustawy o ochronnie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. budynek powinien być wyposażony w System Sygnalizacji Pożarowej oraz włączony do systemu monitoringu pożarowego poprzez połączenie urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych z Komendą Miejską/Powiatową Państwowej Straży Pożarnej lub innym obiektem wskazanym przez właściwego terenowo Komendanta Miejskiego/Powiatowego PSP.
Zgodnie z treścią § 29 ust 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów stosowanie dźwiękowego systemu ostrzegawczego, umożliwiającego rozgłaszanie sygnałów ostrzegawczych i komunikatów głosowych na potrzeby bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie, nadawanych automatycznie po otrzymaniu sygnału z systemu sygnalizacji pożarowej, a także przez operatora, jest wymagane w budynkach użyteczności publicznej wysokich i wysokościowych (pkt 5) oraz budynkach zamieszkania zbiorowego wysokich i wysokościowych, zatem zarzut skarżących, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem wysokim Sąd uznał za bezzasadny.
Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do art. 4 ust.1 właściciel lub zarządca budynku, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany jest zastosować rozwiązania zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych. Właśnie w § 246, § 256 ust.2 wskazanych warunków technicznych w budynkach takich jak przedmiotowy (wysoki) należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami oraz, co jest istotne, wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymianiu i służące do usuwania dymu. Ujawnione zaś w tej sprawie okoliczności braku zabezpieczenia przed zadymianiem pionowej drogi ewakuacyjnej w spornym budynku w oparciu o wykazane wyżej uregulowania § 16 ust.1 i 2 pkt 2, 4 i 5 ust 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, w sposób bezsporny wykazały, że użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi. W ocenie Sądu, przedstawione wyżej ustalenia faktyczne i prawne wskazane w decyzji pierwszoinstancyjnej uzasadniały zatem wydanie decyzji nakładającej na skarżące obowiązek w opisanym zakresie skoro ujawniono, że w obiekcie przy ul. [...] w K. nie zapewniono bezpieczeństwa pożarowego wymaganego przepisami techniczno-budowlanymi w związku z brakiem zabezpieczenia przed zadymianiem klatki schodowej stanowiącej drogę ewakuacyjną. Stąd decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, nałożono na strony wymagane prawem obowiązki wskazując właściwą podstawę prawną.
Ponadto Sąd wyjaśnił, że zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części, stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego.
Skarżące wniosły skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
• art. 105 P.p.s.a., w protokole z rozprawy z dn. 25 lipca 2024. dostarczonym dn. 18 października 2024, przez: pominięcie w wypowiedzi sędziego sprawozdawcy wniosku skarżących z dn. 18. lipca 2024, przez co nie dopełnił on swojego obowiązku z art. 106 § 1 P.p.s.a., protokół przypisuje do wypowiedzi sędziego, że wymienił wniosek skarżących z dn. 18 lipca 2024 r. czemu skarżące zaprzeczają, pomija rzeczywiste wypowiedzi pełnomocnika skarżących M.3 P. z sali rozpraw, nie rejestruje wypowiedzi Przewodniczącej która przerwała wypowiedź M.3 P., przez odebranie głosu pozbawiła pełnomocnika swobody wypowiedzi, Sąd nie wskazał podstawy prawnej, a uznaniowo dokonał rozstrzygnięcia przez oddalenie wniosków dowodowych, w protokole znalazł się błędny zapis podstawy prawnej z art. 106 § 3 P.p.s.a., z której oddalono wnioski stron, a która rzeczywiście jest podstawą prawną przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu sądowo- administracyjnym.
Odwrotność zastosowania w protokole z dn. 25 lipca 2024 podstawy prawnej z art. 106 § 3 P.p.s.a., stanowi sprzeczność rozstrzygnięcia o uchyleniu wniosków dowodowych stron, do podjętego rozstrzygnięcia na rozprawie w dn. 25 lipca 2024 r. oraz z wyroku Sądu w dn. 25 lipca 2024 r, sygn. akt II SA/Sz 436/24.
Dlatego skarżące wnioskiem z dn. 21.10.2024, wysłanym dn. 22.10.2024 wniosły do WSA, o sprostowanie protokołu z rozprawy.
• art. 106 § 3 P.p.s.a., która jest podstawą prawną przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Protokół z rozprawy z dn. 25 lipca 2024 r. rejestruje tą podstawę prawną, jednak wyrok z dn. 25 lipca 2024 dokumentuje odwrotność decyzyjną WSA do przywołanej podstawy prawnej,
• art. 108 P.p.s.a. w postępowaniu sądowo-administracyjnym WSA w Szczecinie, bowiem wyznaczony sędzia sprawozdawca na rozprawie w dn. 25 lipca 2024 r. nie wspomniał o piśmie skarżących z dn. 18 lipca 2024 r. k 291 - 348 złożonym do sprawy sygn. akt II SA/Sz 436/24; pełnomocnik skarżących zabierając głos został uprzedzony przez Przewodniczącą składu orzekającego WSA, aby nie powtarzać treści i dowodów już znanych Sądowi z pisma skarżących z dn. 18 lipca 2024 r, k. 291-348 czym ograniczono pełnomocnikowi skarżących swobodę wypowiedzi w sprawie nowych dowodów nie znanych w dotychczasowych postępowaniach sądowo-administracyjnych, oraz przez to pominięto istotny materiał dowodowy przedłożony do sprawy - bezpośredni i osobowy wyrażony na piśmie przez osoby sprawujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, przez to materiał dowodowy k. 291-348 przedmiotowo w postępowaniu WSA nawet nie zaistniały/nie wybrzmiały wnioski, twierdzenia i dowody Skarżących na rozprawie WSA w dn. 25 lipca 2024 r. wnioski, twierdzenia i dowody urzędowe, z innych postępowań administracyjnych organów miejscowych, k. 302, k. 307-308, k. 339-340, wyciąg z księgi wieczystej, k. 303, oświadczenie osobowe bezpośrednie na piśmie - ekspertyza budowlana, k. 314-320, oświadczenie osobowe bezpośrednie na piśmie - inwentaryzacja budynku, k. 321-338, błędy wykazane WSA na 3 str. akceptowanego przez Sądy protokołu PSP z dn. 02 marca 2020 r. k. 134, oraz istniejące zdjęcie Organu z opisem kondygnacji k. 53 - będące w sprzeczności do protokołu z dn. 2 marca 2020 r.
Sztucznie/uznaniowo namnożono w PSP kondygnacje w budynku mieszkalnym skarżących, przez dodanie kondygnacji nieznanych w-g prawa materialnego tj. na str. 3 kondygnacji [00] i [0], k. 134, protokołu PSP z dn. 2 marca 2020 r. k. 132-135 do Polskiej Normy - PN-B-01025:2004. w której oznaczenia kondygnacji budynku [00] i [0] nie występują. Norma określa wyłącznie kondygnacje nadziemne 1,2,3 itd. i podziemne oznaczone podobnie ze znakiem (-).
Wybiórcze zastosowanie dowodów z postępowań administracyjnych organów PSP, w postępowaniach sądowo-administracyjnych, ujawnione przez skarżące w piśmie z dn. 12 lipca 2024, wykazane we wnioskach skarżących z dn. 18 lipca 2024 do WSA, wykazały sprzeczności : zob k. 309 , k. 311-312, k. 313, akt sądowych, organ uznał, że prawo przekształceniowe - prawomocne, dokonane w budynku nie istnieje.
Z powyższego wynika, że WSA dn. 25 lipca 2024 nie dążył do ustalenia stanu rzeczywistego w celu prawidłowego zastosowania prawa nabytego przez skarżące tj. przekształcenia budynku, oraz rzeczywistej ilości kondygnacji w budynku mieszkalnym skarżących, gdzie oba ustalenia mają fundamentalne znaczenie; skutkiem jest, zdaniem skarżących, wadliwy wyrok WSA z dn. 25 lipca 2024 r.. sygn. akt II SA/Sz 436/24 - tu zaskarżony, oparty nadal i wyłącznie na podstawie wadliwego protokołu KM PSP z dn. 2 marca 2020 r. zn. MZ.5580.01.1.2020 - k. 132-135, z pominięciem dowodów ukrytych w sprawie przez organ II instancji.
• naruszenie art. 145 § 5 1 pkt 1 lit, c P.p.s.a. przez brak zajęcia stanowiska przez WSA wobec wskazanych naruszeń prawa z art. 75 K.p.a., polegające na celowym ukryciu dowodów przez organ PSP II Instancji, w postępowaniu sądowo-administracyjnym; z pism Skarżących wnoszonych w postępowaniach administracyjnych obu organów PSP tj.: z dn. 15 maja 2020 r. do KM PSP. poz. 24 w metryce organu, ukryte w aktach sprawy sądowoadministracyjnei, ujawnione przez skarżące dn. 18 lipca 2024 do WSA tam k. 309. sprawy sądowo-administracyjnej, ujawnione przez skarżące dn. 18 lipca 2024 tam k. 311-312, oświadczenie procesowe skarżących z dn. 05 kwietnia 2021 do KW PSP nawet nie zapisane w metryce sprawy KW PSP, ujawnione przez skarżące dn. 18 lipca 2024 tam k. 313, oraz dowodów z pisma Skarżących z dn. 18 lipca 2024 skierowanego do postępowania sygn. akt II SA/Sz 436/24.
Wykazane przykłady wielu dowodów mających znaczenie w sprawie (dostarczone wypisy - k. 309, k. 311-312, k 313) ukryte przez Organ PSP II Instancji naruszają art. 276 kk. Fakt ten został odkryty przez skarżące dopiero dn. 12 lipca 2024., czym organ PSP II Instancji niewątpliwie wprowadził Sądy w błąd, w ten sposób wpływał na wynik rozstrzygnięcia, bowiem NSA orzekając w sprawie nie posiadał pełnego wglądu do kompletnych akt sprawy, przez co błędnie uznał - zob. 11 str. wyroku z dn. 17 kwietnia 2024 r sygn. akt II OSK 532/23 .
W zaistniałej sytuacji ukrywania istotnych dowodów - wykazane wnioskami skarżących z dn. 18 lipca 2024 r. do WSA. k. 291 - 348 akt sądowych, WSA w Szczecinie, nie wezwał organy PSP do uzupełnienia materiału dowodowego ukrytego, ujawnionego pismem z dn. 18 lipca 2024. Wnioski dowodowe skarżących WSA oddalił, przez to orzekał dn. 25 lipca 2024 w stanie nadal wybiórczego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, w tym z pominięciem istotnych dowodów bezpośrednich.
• art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit, a P.p.s.a - przez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, o których mowa w art 7, art. 75 § 1. art. 77 § 1 kpa, i art. 80 kpa, oraz w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. będących w sprzeczności do protokołu KM PSP z dn. 02 marca 2020 r. zn. MZ.5580.01.1.2020 - k. 132-135, formalności pominięte w postępowaniach sądowo-administracyjnych.
Ilości kondygnacji budynku mieszkalnego skarżących określa sposób mierzenia wysokości budynku § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.. gdzie protokół PSP z dn. 2 marca 2020 - k. 132-135 swoimi ustaleniami ilości kondygnacji w budynku skarżących odbiega od stanu rzeczywistego i prawnego ustalonego w tej sprawie, czego dowodzą w protokole naruszenia nadal istniejące, które formalnie dyskwalifikują protokół z dn. 2 marca 2020 r. z obiegu prawnego;
• art. 68 § 1 i § 2 K.p.a., gdyż:
■ wyznaczona z KM PSP w Koszalinie, specjalista ds. kontrolno- rozpoznawczych mł. kpt mgr inż. A. M. - uczestnik kontroli nie podpisała protokołu z dn. 2 marca 2020 r. k. 132-135 - przyczyny odmowy podpisania protokołu nadal nie są wyjaśnione, nie omówiona jest przyczyna tej odmowy, zob. poz. 20 w metryce sprawy organu I Instancji, i k. 132 akt administracyjnych PSP.
■ Pełnomocnik Skarżących M.3 P.. w związku z "wyłudzeniem" jego podpisu w celu poświadczenia nieprawdy pod protokołem z dn. 2 marca 2020 r.. przez mł. asp. mgr inż. A.1 M.. (naruszenie art. 272 kk), zdarzenie opisał w piśmie skarżących z dn. 8 września 2020 r. zob. poz. 30 w metryce organu I Instancji, wobec czego pełnomocnik Skarżących wycofał swój podpis z protokołu z dn. 2 mara 2020 r. zn. MZ.5580.01.1.2020. k. 132-135.
• sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych protokołu z dn. 02 mara 2020 r. zn. MZ.5580.01.1.2020. k. 132-135. na których w wyrokach się oparły NSA z dn. 17.04.2024 r sygn. akt II OSK 532/23, WSA w Szczecinie z dnia 25 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 436/24 ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym wskazanym we wnioskach Skarżących z dn. 18 lipca 2024 k. 291 - 348 akt sadowych;
• błędnym ustaleniu przez organ PSP I Instancji, że przedmiotem postępowania administracyjnego PSP jest budynek o legalnej funkcji mieszkalnej, jest użytkowany jako usługowy - zob. protokół z dn. 02 marca 2020 r.. k. 132-135. I dla takich okoliczności organy PSP poprowadziły postępowania, gdy w obiegu prawnym jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Koszalina nr 17/2017 z dn. 20.02.2017 r. ustalająca, że jest to budynek mieszkalny i co istotne w sprawie wydana jest decyzja administracyjna Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. Koszalina ( PINB ) z dn. 23 stycznia 2024 zn. PINB.5151.2.2023.IP, którą PINB umorzył własne postępowanie administracyjne, wobec stwierdzenia jego bezprzedmiotowości w sprawie, że budynek o legalnej funkcji mieszkalnej, jest użytkowany jako usługowy;
• art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dn. 24 sierpnia 1991 o PSP, bowiem zarządzona kontrola KM PSP nie wynika z rocznego planu czynności kontrolno-rozpoznawczych w KM PSP, a z woli Strażaka z KM PSP w Koszalinie - A. L., - zob. str. 6 pkt 9, k. 305. ti. protokół PINB dla m. Koszalina, z dn. 16.10.2018 r. który ujawnia decyzję nie Organu a strażaka A. Litwina, który został wyproszony, bowiem nie posiadał prawnie wymaganych pełnomocnictw do kontroli, czym naruszono jego ego;
• art. 23 ust 13 ustawy o PSP, bowiem z 3 uczestników kontroli w dn. 02 marca 2020 r. protokół k. 132-135 akt Organu, zawiera faktycznie 1 podpis kontrolującego (opisane powyżej) który dopuścił się czynu karalnego (art. 272 kk) wobec M.3 P., opisane w piśmie skarżących z dn. 8 września 2020 r. - zob. poz. 30 w metryce sprawy Organu, k. 311-312 akt sądowych, co formalnie nie wypełnia podstawy powyższego prawa, przemilczane w postępowaniach sądowo-administracyjnych, ujawnione ponownie w postępowaniu WSA sygn. akt II SA/Sz 436/24 w piśmie skarżących z dn. 18 lipca 2024. k. 291 - 348.
• Polskiej Normy Budowlanej - PN-B-01025:2004, która jednoznacznie określa, że kondygnacje nadziemne numeruje się począwszy od jedności, ti. 1. 2. 3 itd.. zaś kondygnacje podziemne otrzymują numery -1, -2. -3 itd. istotne, że przedmiotowy protokół z dn. 2 marca 2020 r. k. 132-135 na str. 3 wykazuje kondygnację prawnie nieistniejące - stworzone na potrzeby postępowań PSP ti. - [00] niski parter (pod wejściem głównym do budynku ) i - [0] parter budynku, wobec czego w sprzeczności jest zdjęcie tego samego organu z oznaczeniem kondygnacji budynku, zob. k. 53 akt Organu I Instancji, co świadczy o celowym działaniu organu w protokole z dn. 2 marca 2020.
Stan prawa wynika z normy prawnej, którą kształtuje § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, co potwierdzają też liczne dowody z pisma skarżących z dn. 18 lipca 2024 , tam z kart: k.297-299. k. 302, k. 304. k. 307-308. k. 339-340. k. 314-320. k. 321-338.
• naruszenie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przez brak zajęcia stanowiska przez WSA wobec wskazanych naruszeń prawa wykazane w piśmie skarżących z dn. 18 lipca 2024, k. 291 - 348 akt sądowych, w organach PSP z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a., czym KW PSP - organ nadzoru wobec organu I Instancji nie wykonywał swojego obowiązku do należytego i wyczerpującego informowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które w skutkach postępowań administracyjnych, mogły mieć wpływ na ustalenie praw skarżących i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Organ nadzoru w tej pozycji celowo, złośliwie, mimo wyraźnego wskazania naruszenia postępowania procesowego i materialnego w Organie I Instancji, licznymi skargami i protestami skarżących, naruszał art. 9 kpa wobec Skarżących - orzeczone prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dn. 10 listopada 2021 r sygn. akt II SA/Sz 930/21, co w skutkach miało istotne znaczenie w postępowaniach administracyjnych PSP, które ignorując skarżące, organ nadzoru nie dokonał należytego i wyczerpującego informowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, bowiem organ w skutkach siłowo przepchnął protokół z dn. 2 marca 2020 r. k. 132-135. do postępowania sądowo-administracyjnego. Istotne, powyższy wyrok ukryty został w aktach sprawy sądowoadministracyjnei przez organ II Instancji; powyższe wskazane we wnioskach skarżących z dn. 18 lipca 2024 do WSA. k. 291 - 348., całkowicie pominięte - uznaniowo w postępowaniu WSA sygn. akt II SA/Sz 436/24.
• naruszenie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 5 1 pkt 4 K.p.a. przez brak zajęcia stanowiska przez WSA wobec wskazanych naruszeń prawa procesowego z art. 10 § 1 K.p.a. w postępowaniach administracyjnych, wskazanych w piśmie z dn. 18 lipca 2024 do WSA skutkiem czego skarżące nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym obu organów PSP. Dowód :
□ Organ I Instancji wygenerował dn. 16 marca 2021, poz. 68 w metryce Organu k. 229 nieskuteczne zawiadomienie do Skarżących, odebrane dn. 31 marca 2021 r. wydanie decyzji administracyjnej w Organie nastąpiło dn. 29 marca 2021 r. poz. 72 w metryce Organu, k. 226-236 akt organu; organ nie zapewnił skarżącym w organie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a.; naruszenie to, w zw. z oddaleniem wszystkich wniosków skarżących przez WSA. jest całkowicie pominięte w postępowaniu sądowo-administracyjnym WSA w Szczecinie - zob wyrok z dn. 25 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 436/24 mimo wskazania tego faktu, we wnioskach skarżących z dn. 18 lipca 2024 do WSA. k. 291 - 348.
W Ooganie II Instancji, który wygenerował zawiadomienie z dn. 13 kwietnia 2022 r zn. WZ.5290.7.10.2022 r do skarżących, poz 31 w metryce organu; fizycznie w aktach organu nie występuje, dokument jest ukryty; organ przedstawił skarżącym niekompletne akta zgromadzone w sprawie i stworzył niemożliwe warunki do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem (w drzwiach wejściowych do budynku KW PSP w Szczecinie, przy ul. [...]). czym nie wypełnił obowiązku z art. 10 § 1 kpa.
Powyższe jednoznacznie wynika z pisma pełnomocnika skarżących pod nazwą – "oświadczenie procesowe Strony", z dn. 28 kwietnia 2022 r. do KW PSP - istotne nawet nie odnotowane w metryce organu, przez to fizycznie w aktach administracyjnych organu nie występuje; z pisma skarżących z dn. 28 kwietnie 2022 r. cyt.: "Oświadczam. że dn. 26 kwietnia 2022 r. uniemożliwiono mi zapoznanie się z materiałem zebranym w sprawie, bowiem dok. 315 wskazany w piśmie faktycznie ograniczono mnie do wejścia do budynku" oraz cyt.: .. W zw. z powyższym wnoszę o zawiadomienie mnie jak akta sprawy będą kompletne"; następczo nie stworzono żadnego pisma w organie II Instancji, umożliwiającego skarżącym dotrzymanie warunków gwarantujących realną możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach i jego wykorzystania w ramach uprawnień procesowych - zob. uchwała NSA z 08 października 2018 r. I OPS 1/18 (CBOSA),
Odrzucając wnioski dowodowe przedstawione w piśmie skarżących z dn. 18 lipca 2024. k. 291 – 348, WSA pominął istotne znaczenie obowiązków organów PSP wynikających z art. 10 §1 K.p.a., w postępowaniu administracyjnym, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowi przesłankę wznowienia całego postępowania administracyjnego, bowiem oczywiste jest, że skarżące wykazały w piśmie z dn. 18 lipca 2024. do WSA. że z własnej winy nie brały udziału w postępowaniach administracyjnych;
• art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez naruszenie przepisów postępowania z art. 106 § 3 P.p.s.a. i art. 106 § 5 P.p.s.a., wobec pisma skarżących z dn. 18 lipca 2024 r obejmujące wnioski, twierdzenia i dowody urzędowe tam załączone, których odrzucenie przez Sąd jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy, mogło mieć wpływ na wynik sprawy; poprzez brak ustalenia w protokole z dn. 2 marca 2020 r. faktycznego/rzeczywistego ilości kondygnacji nadziemnych w budynku mieszkalnym skarżących, oraz błędne bezprawne ustalenie, że jest to budynek administracyjny, gdy w obiegu prawnym jest decyzja administracyjna Prezydenta Miasta Koszalina Nr 17/2017 z dn. 20 lutego 2017 r., a wszczęte postępowanie na wniosek strażaka zostało umorzone, brak oceny tych faktów przez WSA w dn. 25.07.2024 sygn. akt II SA/Sz 436/24, oraz istotnych dowodów urzędowych, prawa materialnego i procesowego, oraz ocen osób sprawujących samodzielnie funkcje techniczne w budownictwie, nieznanych w postępowaniu sądowym, a tu ujawnionych w piśmie Skarżących z dn. 18 lipca 2024 do WSA, przez ich oddalenie - zadziwia.
Istotne, WSA w Szczecinie dn. 25 lipca 2024 na rozprawie oddalił wnioski dowodowe złożone przez skarżące w piśmie z dn. 18 lipca 2024 r do WSA, jeszcze przed wydaniem wyroku - zob. protokół z rozprawy z dn. 25 lipca 2024, bez prawnego i logicznego uzasadnienia tej decyzji.
Przesądzające o istniejącej rzeczywistości są liczne dowody bezpośrednie i pośrednie z kart 307, 308, 304, 302, 339-340, 314-320, 321-338 akt sądowych oraz dowody historyczne zał. 1 do niniejszej skargi, świadczące, że fizycznie budynek skarżących posiada 9 kondygnacji nadziemnych, które są przeciwne do błędnych ustaleń protokołem PSP z dn. 2 marca 2020 r. zadziwia, że ten sam organ PSP twierdzi inaczej, zob, k.53 akt organu I Instancji, protokół KM PSR w Koszalinie z dn. 25/29.10.2007; k.307-308 akt i to porównaj do 11 strony wyroku NSA z dn. 17.04.2024 r sygn. akt lI OSK 532/23 co prawnie i logicznie oraz fizycznie jest niemożliwe aby każdy inny organ miejscowy administracji publicznej dokonywał ustaleń rzeczywistych tak sprzecznych do protokołu z dn. 2 marca 2020 r. zn. .MZ.5580.01.1.2020.
Liczne dowody świadczą, że ustalenia protokołu KM PSP z dn. 2 marca 2020 r. są uznaniowe; swoją treścią protokół PSP narusza przepisy prawa materialnego i rzeczywistość, czym pozbawiono Skarżące praw nabytych.
Organ PSP II Instancji celowo dowody z licznych pism skarżących wygenerowanych w toku prowadzonych postępowań administracyjnych, w postępowaniach sądowo-administracyjnych, przez to wybiórczo przedstawił dowody do postępowania sądowo-administracyjnego, co skarżące stwierdziły dopiero dn. 12 lipca 2024. i ujawniły w piśmie z dn. 18.07.2024 do postępowania sygn. akt II SA/Sz 436/24, co narusza praworządność.
Istotne, WSA w dn. 25.07.2024 uznaniowo pominął dowody materialne i czyny karalne ujawnionych pismem skarżących z dn. 18.07.2024, do WSA; ten sam WSA w Szczecinie, wydał dwa w tej samej sprawie sprzeczne do siebie wyroki, istotne na podstawie tego samego materiału dowodowego z postępowań administracyjnych:
■ orzekł dnia z 15 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 676/22 o uchyleniu obu
decyzji PSP - Organu I i II Instancji, gdzie WSA uznał, że Organ PSP nie jest
uprawniony do oceny stanu prawnego budynku, a więc do stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania obiektu, cyt.:"Rozstrzygnięcie tej kwestii należy do organów nadzoru budowlanego ..." ( zob. str. 13 wyroku).
■ orzekł dnia 25 lipca 2024 sygn. akt II SA/Sz 436/24 o utrzymaniu w mocy obu decyzji PSP - Organu I i II Instancji, kierując się wyłącznie błędnym ustaleniem z wyroku NSA z dn. 17.04.2024 r sygn. akt II OSK 532/23. - zob. 11 str. wyroku, gdzie stwierdza się błędnie, że budynek skarżących posiada 10 kondygnacji nadziemnych i 2 kondygnacje podziemne, oraz wyrok ten gubi istotę, że jest to prawnie budynek mieszkalny i do takiego budynku mieszkalnego mają zastosowanie przepisy prawa materialnego w tym normy p.poż.
Skarżące kasacyjnie wniosły o włączenie do sprawy dowodów wskazanych w ich piśmie z 18 lipca 2024 r. i przeprowadzenie z nich dowodów uzupełniających z dokumentów w celu dokonania właściwej kwalifikacji budynku do budynków wysokich (ponad 9 kondygnacji) czy średniowysokich (do 9 kondygnacji). Skarżące kasacyjnie domagają się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżące kasacyjnie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca, zdaniem skarżących kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
W piśmie z 21 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie nadesłał ekspertyzę techniczną i wniósł o przeprowadzenie z niej dowodu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna M. P. i M.1 P. nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skarga kasacyjną na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez skarżące nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było to czy organy PSP miały podstawy prawne i faktyczne do nałożenia na skarżące obowiązków wskazanych w zaskarżonej decyzji z zakresu ochrony przeciwpożarowej budynku.
Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OSK 532/23 ustalono wiele istotnych dla oceny legalności decyzji kwestii, w tym potwierdzono prawidłowość dokonanych przez organy ochrony przeciwpożarowej ustaleń faktycznych. I tak stwierdzono wówczas, że z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej organ PSP zobowiązany jest ustalić faktyczny sposób wykorzystania budynku niezależnie od tego wskazanego w stosownych rejestrach czy dokumentach. Zatem NSA, uznał, że organ PSP dokonując kontroli przestrzegania przepisów ochrony przeciwpożarowej na podstawie art. 23 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 u.p.s.p. na podstawie istniejącego w miejscu kontroli stanu samodzielnie stwierdza czy obiekt spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej poprzez zastosowane w nim rozwiązania techniczne i czy obowiązujące przepisy przeciwpożarowe są przestrzegane. Zakwalifikowanie budynku do kategorii zagrożenia pożarowego ZL z § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie jest uzależnione od przeznaczenia przewidzianego dla budynku w rejestrach czy dokumentach urzędowych ale od spełnienia określonych kryteriów wskazanych w tym przepisie rozporządzenia. W tym przypadku nie ma przesądzającego znaczenia to jakie przeznaczenie budynku wynika z dokumentów urzędowych np. zaświadczeń i wpisów do rejestru. Organ ocenia stan zastany i kwalifikuje go na podstawie norm przepisów przeciwpożarowych. Wobec tego za słuszne uznano ustalenia dokonanych uprzednio przez organ PSP kontroli (protokół z 21 maja 2019 r. i z 2 marca 2020 r.) w zakresie tego, że sporny budynek jest budynkiem wysokim o 10 kondygnacjach nadziemnych i dwóch podziemnych, o wysokości 29,60 m. Obiekt ten na każdej kondygnacji (w zakresie powyżej 50% powierzchni) użytkowany jest jako usługowy – wynajmowanie pomieszczeń lub całych kondygnacji firmom zewnętrznym. Obiekt stanowi jedną strefę pożarową. W budynku tym stwierdzono nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej (brak oddzielenia jedynej w budynku klatki ewakuacyjnej przedsionkami przeciwpożarowymi i brak wyposażenia tej klatki w urządzenia zapobiegające zadymieniu), co pozwoliło zakwalifikować go jako zagrażający życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 pkt 2, 4, 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Brak tych rozwiązań prowadzi do wniosku, że występujące w budynku warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. Takie wnioski, zdaniem NSA, uzasadniały nałożenie na współwłaścicielki budynku obowiązków usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie poprzez zastosowanie określonych przez organy rozwiązań na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.s.p.
Wobec niewątpliwych stwierdzeń NSA w przywołanym wyżej wyroku należy uznać, że nałożenie przez organ PSP w drodze decyzji na współwłaścicielki obiektu obowiązków zmierzających do zapewnienia przestrzegania przepisów pożarowych poprzez wskazane w sentencji decyzji (pkt od 1 do 5) działania było prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami o ochronie przeciwpożarowej (§ 16 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej).
Przedmiotowy budynek słusznie został zakwalifikowany do kategorii ZL III określającej zagrożenie ludzi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego albowiem jak już poprzednio ustalił i potwierdził NSA jest to budynek wysoki (powyżej 9 kondygnacji). Z § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że kategoria ZL ma zastosowanie zarówno do budynków przeznaczonych i użytkowanych jako mieszkalne jak i do budynków zamieszkania zbiorowego czy budynków użyteczności publicznej. Z uwagi na faktyczny sposób użytkowania przedmiotowego budynku (około 82,2% jego całkowitej powierzchni wykorzystywane pod biura, czyli usługi) uzasadnione było zakwalifikowanie go jako budynku użyteczności publicznej, co musiało skutkować objęciem go obowiązkiem szczególnej ochrony przeciwpożarowej i koniecznością dostosowania do wymogów przeciwpożarowych poprzez zastosowanie określonych przez organ PSP rozwiązań technicznych szczegółowo wskazanych w pkt od 1 od 5 decyzji.
Podsumowując NSA stwierdził, że bez wątpienia sporny budynek wykorzystywany jest jako usługowy (biurowy), a w wyniku przeprowadzonych czynności rozpoznawczo-kontrolnych organy PSP stwierdziły występujące w nim zagrożenie dla życia ludzi, ujawniając naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Prawidłowo organy PSP zaliczyły przedmiotowy obiekt do kategorii zagrożenia pożarowego ludzi ZL III, a także prawidłowo określiły zakres czynności niezbędnych do usunięcia stanu zagrażającego życiu ludzi.
Powyższe ma istotne znaczenie dla zakresu orzeczenia w wyroku wydanym w niniejszej sprawie albowiem NSA jak i WSA orzekały będąc związane wykładnią i ustaleniami poprzedniego NSA stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. Przepis ten wprost stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W okolicznościach rozpoznawanej obecnie sprawy stan prawny nie uległ zmianie. Przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji obowiązują w niezmienionej postaci. Wobec czego należało rozpoznać zarzuty skargi skarżących mając na uwadze stanowisko zajęte uprzednio przez NSA.
W związku z powyższym obecnie orzekający NSA, będąc ograniczonym w zakresie orzekania, mając na uwadze zaskarżony wyrok i zarzuty skargi kasacyjnej stwierdza, że Sąd I instancji słusznie oddalił skargę jako niezasadną.
Podważanie kwalifikacji przedmiotowego budynku do kategorii zagrożenia ludzi dokonanej przez organy PSP słusznie Sąd I instancji uznał za niezasadne albowiem wprost z ustaleń protokołów kontroli wynika jakie celom w rzeczywistości służy budynek – 82,2% jego powierzchni wykorzystywane jest na cele usługowe tj. powierzchnia biurowa pod wynajem. Zaznaczyć należy, że żadne z przedstawionych licznie przez skarżące pism i dokumentów nie podważyło wiarygodności tych ustaleń organów PSP. Wobec tego za prawidłowe i uzasadnione należy uznać stanowisko Sądu I instancji o odmowie przeprowadzenia dowodów uzupełniających w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. ze zgłaszanych w piśmie procesowym z 18 lipca 2024 r. dowodów gdyż nie miały one znaczenia dla dokonania odmiennego od dotychczasowego ustalenia, że budynek stanowił budynek użyteczności publicznej i zalicza się go do klasy zagrożenia ludzi ZL III. Jednoznacznie już NSA w poprzednim wyroku stwierdził, że budynek posiada 10 kondygnacji nadziemnych i 2 podziemne co dowodzi, że jest budynkiem wysokim (ponad 9 kondygnacji).
Skoro mamy do czynienia z budynkiem usługowym w kategorii zagrożenia ludzi ZL III i jest to budynek wysoki, to powinien spełniać określone wymogi norm przeciwpożarowych dla tego obiektu. Z ustaleń protokołów kontrolnych wynikało wprost, że obowiązujących norm przeciwpożarowych nie spełniał i organy nakazały podjęcie działań w celu jego dostosowania do aktualnych przepisów.
Wskazane w decyzji nakazy były uzasadnione okolicznościami. Podzielić należy w pełni stanowisko Sądu I instancji, że nałożenie obowiązku wyposażenia w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktami poboru wody w postaci hydrantów DN 25 z wężem półsztywnym, w obrębie wszystkich kondygnacji w sposób zapewniający objęcie całego obiektu ich zasięgiem na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 5 u.o.p., § 3 ust. 1, § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków; dotyczącego obowiązku stosowania wskazanego urządzenia przeciwpożarowego było uzasadnione albowiem odnosi do stref pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL III na każdej kondygnacji budynku wysokiego, tj. takich warunków, jakie występują w rozpatrywanej sprawie.
Zgodnie z przepisami § 3 ust. 2 i 3, § 4 ust. 2 pkt. 1 oraz § 28 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w obiekcie budowlanym powinien być zastosowany system sygnalizacji pożarowej spełniający wymagania ww. przepisu. W związku z powyższym mając na uwadze art. 5 ustawy o ochronnie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. budynek powinien być wyposażony w System Sygnalizacji Pożarowej oraz włączony do systemu monitoringu pożarowego poprzez połączenie urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych z Komendą Miejską/Powiatową Państwowej Straży Pożarnej lub innym obiektem wskazanym przez właściwego terenowo Komendanta Miejskiego/Powiatowego PSP.
Zgodnie z treścią § 29 ust 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów stosowanie dźwiękowego systemu ostrzegawczego, umożliwiającego rozgłaszanie sygnałów ostrzegawczych i komunikatów głosowych na potrzeby bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie, nadawanych automatycznie po otrzymaniu sygnału z systemu sygnalizacji pożarowej, a także przez operatora, jest wymagane w budynkach użyteczności publicznej wysokich i wysokościowych (pkt 5) oraz budynkach zamieszkania zbiorowego wysokich i wysokościowych. Zatem uzasadnione faktycznie i prawnie było nałożenie obowiązku wskazanego w pkt 2 zaskarżonej decyzji.
Kwestionowanie ustalenia, że przedmiotowy budynek jest budynkiem wysokim jest pozbawione podstaw albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że budynek posiada ponad 9 kondygnacji nadziemnych a to kwalifikuje go do budynków wysokich.
Stosownie do art. 4 ust.1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 869 ze zm.) właściciel lub zarządca budynku, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany jest zastosować rozwiązania zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych. Skoro w § 246, § 256 ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w budynkach takich jak przedmiotowy (wysoki) należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami oraz, co jest istotne, wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymianiu i służące do usuwania dymu, to stwierdzenie braku tego rodzaju zabezpieczenia przed zadymianiem pionowej drogi ewakuacyjnej w spornym budynku w oparciu o uregulowania § 16 ust.1 i 2 pkt 2, 4 i 5 ust 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, musiało doprowadzić do sformułowania obowiązku i nakazu dostosowania budynku poprzez dokonanie w budynku modernizacji w tym zakresie. Użytkowany budynek bez spełnienia powyższych wymogów należało uznać za zagrażający życiu ludzi.
Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części, stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego.
W związku z powyższym niewątpliwie dokonane przez organy ustalenia faktyczne i prawne uzasadniały wydanie przez organy PSP decyzji nakładającej na skarżące obowiązek sformułowany w jej rozstrzygnięciu. Nie sposób zaprzeczyć i skarżące tego nie dokonały ani w skardze ani w skardze kasacyjnej, że należący do nich budynek nie spełniał wymogów bezpieczeństwa pożarowego wskazanych przepisami techniczno-budowlanymi w związku z brakiem zabezpieczenia przed zadymianiem klatki schodowej stanowiącej drogę ewakuacyjną.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji postąpił słusznie uznając ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy PSP za prawidłowe i potwierdzając prawidłowość zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, określającego nałożone na skarżące obowiązki. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził występowania zarzuconych w skardze kasacyjnej wad zgormadzonego przez organy materiału dowodowego, w szczególności wad ustaleń protokołów kontrolnych. Zostały one sporządzone przez osoby upoważnione do kontroli, są jednoznaczne w ustaleniach i mogą stanowić postawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
W ocenie NSA, zarzucane organom PSP i Sądowi I instancji liczne naruszenia przepisów postępowania nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji albowiem nie wykazano by były to naruszenia t na tyle istotne, że mogły doprowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż te, które zapadło w sprawie.
Odnosząc się do dowodu z ekspertyzy z lipca 2010 r. autorstwa rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych J. F. dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej przedmiotowego budynku przesłanej do akt sprawy przez skarżące przy piśmie z 21 lutego 2025 r., NSA stwierdza, że nie podważa ona ustaleń organu PSP w zakresie zakwalifikowania budynku do ZL III. O ile zawiera wskazanie, że budynek jest 9 kondygnacyjny, to jego wysokość wynosi 31,2 m i zalicza go według kategorii zagrożenia do ZL III, przy czym mówi, że poza kondygnacjami naziemnymi i podziemnymi występuje na górze budynku maszynownia. Wobec tego należy potwierdzić ustalenia organów PSP, że budynek w istocie posiada 10 kondygnacji wliczając maszynownię, która nie rozciąga się na całej powierzchni zabudowy 9 pięter ale stanowi niewątpliwie kolejną kondygnację.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.