II OSK 78/21

TEZY

Art. 444 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r., poz. 35, ze zm.) ma zastosowanie również w przypadku wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, dokonanego w oparciu o art. 435 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stanowiąca podstawę wpisu została wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 529/20 w sprawie ze skargi D. T. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 529/20 oddalił skargę D. T. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 21 listopada 2018 r. D. T. (obywatel [...]) wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szefa Urzędu) z wnioskiem o usunięcie danych osobowych umieszczonych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen.

Szef Urzędu postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści i udzielił informacji, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki do umieszczenia jego danych w wykazie i dane osobowe cudzoziemca figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (dalej: wykaz) oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu (dalej: SIS) z terminem obowiązywania wpisu do dnia 4 kwietnia 2024 r.

Organ poinformował stronę, że podstawę prawną wpisu danych w ww. wykazie i w SIS stanowi art. 435 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 8 oraz art. 443 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U z 2017 r., poz. 2206 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach), a także art. 435 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 1 oraz art. 443 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Ponadto, zgodnie z art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, Szef Urzędu odmówił w części udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu w związku z faktem, iż dane cudzoziemca są umieszczone w wykazie wobec zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 tej ustawy o cudzoziemcach, tj. ze stwierdzeniem, że wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego pobyt na tym terytorium zagraża porządkowi publicznemu i narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Po rozpatrzeniu wniosku cudzoziemca o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef Urzędu postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Szef Urzędu ponownie wskazał, że podstawę wpisu danych skarżącego w ww. wykazie stanowi zdarzenie prawne, o którym mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, tj. że wjazd lub pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla porządku publicznego oraz narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to okoliczność określona w formie klauzuli generalnej i nie jest wynikiem wydania decyzji administracyjnej lub wyroku. W przypadku skarżącego okres obowiązywania wpisu w oparciu o wskazaną podstawę prawną upływa w dniu 4 kwietnia 2021 r. Powołując się na przepis art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wyjaśnił, że nieudzielenie informacji o podstawie fatycznej wpisu danych umieszczonych na podstawie w art. 435 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy nie wynika ze złej woli organu, lecz z wyraźnych unormowań ustawy o cudzoziemcach, nieprzewidujących prawnej możliwości udzielenia żądanych informacji

Ponadto organ zwrócił uwagę na to, że Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] orzekł o zobowiązaniu skarżącego do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wykonania decyzji. Mając na uwadze art. 435 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dane skarżącego musiały zostać umieszczone w wykazie cudzoziemców. Organ wskazał też, że 5 kwietnia 2019 r. cudzoziemiec wykonał obowiązki wynikające z decyzji i opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez przejście graniczne Warszawa-Okęcie. W związku z powyższym dodano podstawę prawną wpisu w wykazie, o której mowa w art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i przedłużono termin obowiązywania wpisu w wykazie do dnia 4 kwietnia 2024 r. Cudzoziemiec nie odwołał się od ww. rozstrzygnięcia i wskazana decyzja jest ostateczna.

Konkludując, Szef Urzędu nie znalazł podstaw do usunięcia danych umieszczonych w wykazie i SIS do celów odmowy wjazdu.

D. T. wniósł skargę na powyższe postanowienie i zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz naruszenie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] maja 2019 r., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. Ponadto, skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że wydanie decyzji wymiarowych w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego i jego dowolnej oceny pod z góry założoną tezę skutkowało wpisaniem go, tj. niewłaściwej osoby, do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, co z kolei przyczyniło się do niesłusznego umieszczenia skarżącego na okres pięciu miesięcy w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w L., a następnie jego deportacji z Polski do [...]. Skarżący twierdził, że przed wydaleniem go Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego posiadał wiedzę co do umorzenia dochodzenia i śledztwa przez Prokuraturę, jednakże nie wznowił z urzędu postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi, a także nie wystąpił z wnioskiem o usunięcie danych skarżącego z ww. wykazu, do czego był obowiązany. Strona zakwestionowała prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych w trakcie prowadzonych wobec niego postępowań wymiarowych. Skarżący wskazał, że podnoszone przez niego okoliczności powinny stanowić podstawę do weryfikacji z urzędu decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Ponadto, zdaniem strony, organ podatkowy powinien wystąpić o usunięcie danych skarżącego z przedmiotowego wykazu. Zdaniem strony organy powinny wziąć pod uwagę okoliczności wskazywane przez skarżącego, powinno być wznowione z urzędu postępowanie i powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego decyzje, tym bardziej, że stanowiły one podstawę wpisu do wykazu i w SIS do celów odmowy wjazdu.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

W ocenie Sądu skarżący kwestionuje wydane w jego sprawie decyzje w zakresie wymiaru podatków stanowiące, jego zdaniem, podstawę wpisu danych do ww. wykazu. Zdaniem Sądu organ wydając zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie je poprzedzające, nie był jednak uprawniony, ze względu na właściwość przedmiotową i podmiotową, do weryfikowania prawidłowości ww. rozstrzygnięć. Podobnie nie może tego uczynić Sąd, będąc związanym granicami sprawy. W szczególności w tym postępowaniu nie może być badane podnoszone przez skarżącego niewznowienie z urzędu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] prowadzonych przez niego postępowań.

Dalej Sąd wskazał, że podstawę prawną wpisu danych skarżącego stanowiły dwie okoliczności:

1) Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wydał decyzję o zobowiązaniu do powrotu zawierającą orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wykonania decyzji (art. 435 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach);

2) Ustalenie, że wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium naszego kraju jest niepożądany, gdyż stanowi zagrożenie dla porządku publicznego oraz narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 435 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy). W przypadku skarżącego okres obowiązywania wpisu w oparciu o ww. podstawę prawną upływa w dniu 4 kwietnia 2021 r.

W odniesieniu do pierwszej okoliczności, wobec faktu, że cudzoziemiec w dniu 5 kwietnia 2019 r. wykonał obowiązki wynikające z decyzji i opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dodano podstawę prawną wpisu w wykazie, o której mowa w art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i przedłużono termin obowiązywania wpisu do dnia 4 kwietnia 2024 r.

Sąd podkreślił, że skarżący nie odwołał się od ww. rozstrzygnięcia Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], decyzja ta jest zatem ostateczna i prawomocna. W związku powyższym ani organy, ani Sąd nie ma podstaw do jej kwestionowania.

Sąd podzielił ocenę organu, że powyższa decyzja o zobowiązaniu skarżącego do powrotu z orzeczeniem zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, zgodnie z art. 435 ust. 1 pkt 1 i art. 443 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, stanowiła obligatoryjną przesłankę do umieszczenia i przechowywania danych skarżącego w wykazie i w SIS do celów odmowy wjazdu. Dopóki zatem ww. decyzja pozostaje w obrocie prawnym lub orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen nie zostanie cofnięty, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym ww. decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej organ nie mógł wykreślić danych skarżącego z wykazu.

W odniesieniu do drugiej przesłanki wynikającej z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach Sąd podzielił stanowisko organu, że z art. 444 ust. 2 i art. 447 ust. 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach wynika zakaz udostępnienia cudzoziemcowi informacji o podstawie faktycznej wpisu oraz wyłączenie prawa cudzoziemca do wglądu do dokumentów dotyczących umieszczenia jego danych w wykazie, jeżeli dane cudzoziemca są umieszczone w wykazie lub SIS na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Po analizie akt sprawy, w szczególności informacji stanowiących podstawę dokonania wpisu danych skarżącego do wykazu, Sąd stwierdził, że Szef Urzędu miał możliwość zweryfikowania zasadności dokonanego wpisu i weryfikacji takiej dokonał w prawidłowy sposób. Szczegółowe uzasadnienie oceny w tym przedmiocie nie było jednak możliwe bez ujawnienia podstawy faktycznej wpisu, czego zabrania art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd podzielił stanowisko organu, że materiały, które stanowiły podstawę umieszczenia danych skarżącego w wykazie, uzasadniały dokonanie powyższej czynności. Związanie treścią art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach nie pozwala jednak wskazać na konkretne fakty, które przemawiały za przyjęciem oceny o zasadności zastosowania wobec skarżącego art. 435 ust. 1 pkt 4 oraz 438 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, które stanowiły podstawę dokonania wpisu.

Zdaniem Sądu informacje, które były w posiadaniu organu, uzasadniały dokonanie wpisu danych skarżącego do wykazu oraz SIS do celów odmowy wjazdu. Z powyższych względów prawidłowo Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do wykreślenia danych strony z ww. wykazu i odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D. T., zaskarżając wyrok w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił:

I. rażące naruszenie prawa materialnego – art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na odmowie udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu w zakresie pierwszej okoliczności stanowiącej podstawę wpisu danych skarżącego, tj. decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] o zobowiązaniu do powrotu zawierającej orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wykonania decyzji (art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach), podczas gdy odmowa ta może mieć miejsce tylko i wyłącznie w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4;

II. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego przeanalizowania przez Sąd okoliczności wskazujących na konieczność udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 1, który to nie jest objęty zakazem wynikającym z treści art. 444 ust. 2, a w konsekwencji odmowę udzielenia ww. informacji i udostępnienia dokumentacji cudzoziemcowi.

Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do uwzględnienia wniosku skarżącego o wykreślenie danych osobowych skarżącego z wykazu i z SIS oraz wydania w terminie 14 dni zaświadczenia o treści żądanej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Strona zrzekła się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Wprawdzie skarżący kasacyjnie wskazał na zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, jednakże analiza ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że w istocie zarzut ten sprowadza się do jednej kwestii, a mianowicie nieudostępnienia cudzoziemcowi informacji o podstawie faktycznej wpisu opartego o art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy do tej kwestii.

Stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej co do obowiązków organu w omawianym zakresie i wadliwości jego działania (zaniechania) nie można podzielić. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, iż wpis do wykazu osób, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, został dokonany w oparciu o 2 podstawy prawne. Pierwsza została wymieniona w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy i związana jest z tzw. klauzulą bezpieczeństwa, to jest sytuacją, gdy organ stwierdzi, że potrzeba dokonania wpisu istnieje z uwagi na względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Druga przesłanka wpisu D. T. wymieniona została w pkt 1 art. 435 ust. 1. Przepis ten stanowi, że dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie, jeżeli w stosunku do niego została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu z orzeczonym zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca w ust. 2 art. 444 zobowiązał organ do odmowy udzielenia informacji o podstawie faktycznej wpisu, jeżeli jego dane zostały umieszone w wykazie w związku z okolicznościami, o których mowa w ust. 1 pkt 4 ustawy. Co do zasady rację ma zatem autor skargi kasacyjnej, że w przypadku umieszczenia danych cudzoziemca w związku z innymi niż wymienione w tym przepisie okolicznościami organ winien udostępnić informację przez niego żądaną. Analiza uzasadnienia kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia prowadzi jednak do wniosku, że żądane informacje w zakresie przesłanki wymienionej w art. 435 ust. 1 pkt 1 omaw. ustawy zostały skarżącemu udostępnione. Organ administracji wskazał wszak, że podstawą faktyczną wpisu było wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu zawierającej orzeczenie o zakazie wjazdu na teren Rzeczypospolitej Polskiej na okres 5 lat. Ta ostatnia decyzja w dacie wydawania rozstrzygnięcia była ostateczna. Organ wskazał, że cudzoziemiec nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania, a co więcej dobrowolnie ją wykonał. Nie może ujść uwadze, że decyzja z dnia [...] marca 2019 r. o zobowiązaniu do powrotu została skarżącemu doręczona (na egzemplarzu znajdującym się w "jawnej" części akt widnieje adnotacja, że została doręczona z pośrednictwem pełnomocnika P. F.), a z rubrum decyzji oraz jej uzasadnienia wynika podstawa zarówno prawna, jak i faktyczna tego rozstrzygnięcia. I tak, jako podstawę prawną zobowiązania do powrotu wskazano art. 302 ust. 1 pkt 7 (obowiązuje wpis danych cudzoziemca co wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany) i pkt 9 (wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa pastwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej). W ww. postępowaniu żadne dowody nie zostały objęte klauzulą "tajne" lub "poufne", akta zostały udostępnione do wglądu, a - co najistotniejsze - w uzasadnieniu zostały wskazane szczegółowo okoliczności faktyczne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia organu.

Podsumowując, zarzut skarżącego, iż w niniejszej sprawie organ administracji w sposób nieuprawniony odmówił udostępnienia informacji o podstawie faktycznej rozstrzygnięcia w zakresie wpisu opartego o art. 345 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Jedynie na marginesie niniejszych rozważań należy natomiast wskazać, że nawet jeżeli wpis do wykazu, o którym mowa w art. 434 ustawy o cudzoziemcach, zostałby dokonany w oparciu o art. 435 ust. 1 pkt 1, a decyzja stanowiąca jego podstawę zostałaby wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 9 i nie zawierałaby szczegółowych motywów o podstawie faktycznej rozstrzygnięcia (np. z uwagi na objęcie części dowodów klauzulą "tajne/zastrzeżone/poufne"), to i tak miałby zastosowanie art. 444 ust. 2 ustawy. Odmienna interpretacja ostatniego z ww. przepisów, to jest taka, którą próbuje narzucić autor skargi kasacyjnej, prowadziłaby do ominięcia bezwzględnego zakazu wprowadzonego w art. 444 § 2 omaw. aktu, na co nie ma miejsca w polskim porządku prawnym.

Innymi słowy, art. 444 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r., poz. 35, ze zm.) ma zastosowanie również w przypadku wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, dokonanego w oparciu o art. 435 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stanowiąca podstawę wpisu została wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.

Konkludując, zarzut naruszenia art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach jest niezasadny.

Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego upatruje się w braku oceny przez Sąd pierwszej instancji omówionej wyżej kwestii, to jest nieudostępnienie informacji o faktycznej podstawie wpisu. Wypada wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest jednolite stanowisko, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08; publ. CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., II FSK 1479/09; publ. CBOSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada takich wad, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Wyjaśnić należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji niewątpliwie odniósł się do istoty sprawy i wszystkich istotnych kwestii podnoszonych w skardze, a analiza tego ostatniego pisma wskazuje ze skarżący na tym przed sadem pierwszej instancji nie wskazywał na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia w omówionym wyżej zakresie. Wprawdzie art. 135 p.p.s.a. wskazuje, że Sąd nie jest związany zarzutami skargi i ma obowiązek rozpoznać sprawę w jej granicach jednakże uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd nie stwierdził wadliwości również w zakresie wskazania podstawy faktycznej orzeczenia,

Konkludując, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.