II OSK 692/14

II OSK 692/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Solarski
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1936/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-11-29
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 647
art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 7, art. 60 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
art. 11 ust. 1 art. 5 pkt 14 i 29
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 75 par. 1, art. 78 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1936/13 w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1936/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę W. N. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Zaskarżonym postanowieniem Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora M. Parku Narodowego o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Budowa budynku gospodarczego z zagrodą dla zwierzyny płowej na dz. nr ew. [...] w P.".
W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w otulinie M. Parku Narodowego. W związku z tym rozpoznany był wyłącznie wpływ planowanej inwestycji na walory przyrodnicze Parku. W ocenie Ministra zabudowa działki inwestora spowoduje zwężenie korytarza ekologicznego, co niewątpliwie wpływa niekorzystnie na przemieszczanie się zwierząt. Organ podkreślił, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia. Na potrzeby niniejszego postępowania wdrożone jednak zostało postępowanie wyjaśniające, polegające na ustawieniu fotopułapek. Dokonano też tropienia wzdłuż dróg po ponowie. Fotopułapki umieszczono wzdłuż drogi do P. i na ich podstawie organ stwierdził, że w związku z realizacją inwestycji powstałe zwężenie obszaru korytarza ekologicznego miało wpływ na przemieszczanie się zwierząt. Dyrektor Parku stwierdził, że ani na fotopułapkach ani w tropieniach nie zaobserwowano dużych drapieżników, które wcześniej na tym terenie pojawiały się. Organy podkreśliły, że w odległości ok. 250 m w kierunku K. od nieruchomości skarżącego wyraźnie zwiększa się zagęszczenie tropów. Ponadto Minister wskazał, że M. Park Krajobrazowy realizował projekt, w ramach którego nasadzono i ogrodzono ok. 40 ha młodników jodłowych i wygrodzenie to ma charakter czasowy do podrośnięcia nasadzeń. Wyjaśnił, że jest to jedyna metoda na wyeliminowanie szkód czynionych przez jeleniowate.
Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 53 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy inwestycja skarżącego nie jest inwestycją celu publicznego;
- art. 11 ust. 1 art. 5 pkt 14 i 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220 ze zm.) przez jego błędną wykładnię i uznanie dopuszczalności stosowania w tym zakresie wykładni rozszerzającej;
- art. 7 K.p.a. przez wydanie orzeczenia z przekroczeniem zasady swobody uznania administracyjnego;
- art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. przez ingerowanie w kompetencje Wójta Gminy K. w zakresie decydowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego, co skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że zrealizowana przez skarżącego inwestycja stanowi zwężenie przestrzeni w istniejącym korytarzu ekologicznym, a jeśli nawet taki korytarz istniał, to został odgrodzony od posesji skarżącego poprzez wykonanie przez Park ogrodzenia z siatki;
- art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków oraz nieprzeprowadzenie wizji lokalnej.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1936/13, oddalając skargę wskazał, że bezspornie teren inwestycji znajduje się w otulinie parku narodowego. Dlatego wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno być uzgodnione z właściwym organem, w tej sprawie dyrektorem parku narodowego (art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 11 ust. 1 i art. 5 pkt 14 i 29 ustawy o ochronie przyrody). Istotą problemu w niniejszej sprawie jest to, czy planowana inwestycja może negatywnie wpłynąć na środowisko przyrodnicze otuliny Parku. Zdaniem Sądu, za zagrożenia zewnętrzne dla zasobów przyrodniczych, należy uznać nie tylko czynniki oddziałujące bezpośrednio na przyrodę parku, ale także te działające pośrednio. Organy orzekające w sprawie odmowę uzgodnienia projektu uzasadniły zwężeniem przestrzeni w istniejącym korytarzu ekologicznym (zaobserwowano wycofanie się z tego obszaru dużych drapieżników takich jak wilki i rysie oraz funkcjonowanie korytarza zostało trwale ograniczone). Miejsce to jest kluczowe w zachowaniu łączności między obszarami ochrony ścisłej Z. w południowej części Parku i K. w jego północnej części. Organ stwierdził, że analizowana działka znajduje się w świetle korytarza ekologicznego. Ta ocena wynikała z wiedzy specjalistycznej, którą dysponują pracownicy organu oraz w oparciu o prowadzone obserwacje migracji zwierząt. W ocenie Sądu, skarżący nie przedłożył żadnych istotnych dowodów, które mogłyby podważyć te ustalenia organów. W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie administracyjne dawało podstawy do stwierdzenia, że realizacja przedmiotowej inwestycji może negatywnie oddziaływać na obszar Parku i jej otuliny. Co prawda organy nie odniosły się do przedstawionych przez skarżącego oświadczeń P. K., R. D. oraz K. D., co do migracji zwierząt, jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zebrane przez organ dowody były bowiem wystarczające do wydania zaskarżonego postanowienia. Nie można wobec tego podzielić zarzutu naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 75 § 1, art. 78, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Jako bezzasadne Sąd uznał twierdzenie inwestora, że otrzymując uprzednio pozwolenie na budowę dla budynku jednorodzinnego teren swój mógł już ogrodzić. Uczynił to bowiem dopiero teraz i ogrodzenie obu swych działek (nr [...]) zamierzał zalegalizować obecnie jako zagrodę dla zwierzyny płowej – danieli. Zatem w ramach obecnej inwestycji, co do której przedłożono projekt decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnienia Dyrektorowi M. PN ogrodzenie to powstało, jak przyznał na rozprawie przed Sądem profesjonalny pełnomocnik skarżącego. Również podnoszona przez skarżącego kwestia ograniczenia ustalonego korytarza ekologicznego przez sam Park przez jego ogrodzenie na odcinku 2360 mb nie wpływa na treść rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika bowiem, że ogrodzenie zostało wykonane na terenie Parku, a nie jego otuliny, ponadto ma za zadanie ochronić młodnik jodłowy przed zniszczeniem przez jeleniowate. Wobec tego, zdaniem Sądu, takie ogrodzenie ma jedynie charakter czasowy, natomiast realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązała się z trwałą zmianą terenu i stałym wpływem na obszar otuliny Parku. Ponadto niezależnie od okoliczności wybudowania przedmiotowej inwestycji, ewentualna legalizacja samowoli budowlanej (art. 48 Prawa budowlanego) wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jak już wcześniej podkreślono z racji położenia planowanej inwestycji na terenie otuliny M. Parku Narodowego jej uzgodnienie z Dyrektorem Parku było obligatoryjne i wynikało wprost z przepisów prawa. W żaden sposób organ uzgadniający nie wyszedł poza zakres swoich kompetencji oraz nie ingerował w kompetencje organu prowadzącego postępowanie główne (art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p.). Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innego naruszenia prawa, które pozwalałoby na uwzględnienie wniesionej skargi. W szczególności nie może prowadzić do uwzględnienia skargi okoliczność, że Dyrektor Parku uzgodnił już projekt decyzji o warunkach zabudowy dla budynku jednorodzinnego na działkach skarżącego. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że ów projekt dotyczył zupełnie innego zamierzenia – budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami. W efekcie powstał wielki pensjonat, a więc nie obiekt, który był wówczas uzgadniany. Porównanie tamtej inwestycji z inwestycją, którą obecnie zrealizował skarżący pod względem zajętości terenu wskazuje na zasadnicze różnice. Obecna inwestycja łączy się przede wszystkim z ogrodzeniem obu działek należących do inwestora, co w bezpośredni sposób, jak wskazały organy obu instancji, ogranicza migrację zwierzyny podlegającej ochronie. Wobec tego nie można zarzucić organom dowolności ustaleń, czy przekroczenia zasady swobody uznania administracyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył W. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: dokumentacji fotograficznej, mapy z naniesionym szkicem lokalizacji granic inwestycji skarżącego w odniesieniu do granic M. Parku Narodowego, opinii z dnia 23 stycznia 2014 r. prof. K. P., opinii z dnia 14 stycznia 2014 r. prof. Ł. Ł. – na okoliczność wykazania nietrafności twierdzeń organów I i II instancji jakoby inwestycja skarżącego miała niekorzystny wpływ na dotychczasową migrację zwierzyny, a tym samym konieczność przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy na etapie postępowania administracyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 7 K.p.a. przez wydanie orzeczenia z przekroczeniem zasady swobody uznania administracyjnego, w sposób nie uwzględniający interesu społecznego i interesu obywatela (skarżącego), przez z jednej strony pozytywne zaopiniowanie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektora M. Parku Narodowego, a z drugiej strony negatywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy na działce nr ewid. [...] w zakresie inwestycji w postaci budowy budynku gospodarczego z zagrodą dla zwierzyny, podczas gdy fakt budowy drugiej z ww. inwestycji nie mógłby mieć już wpływu w zakresie zewnętrznych zagrożeń na zagospodarowanie ww. działek;
- art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. przez ingerowanie w kompetencje Wójta Gminy K. w zakresie decydowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji przez uznawanie w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu Dyrektora M. Parku Narodowego, że w sytuacji, gdy budynek już istnieje, uzgadnianie już zrealizowanej inwestycji wypacza sens obowiązującej procedury uzgodnionej;
- art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędami w ustaleniach fatycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść przez uznanie, że:
- zrealizowana przez skarżącego inwestycja stanowi zwężenie przestrzeni w istniejącym korytarzu ekologicznym, podczas gdy w rzeczywistości nigdy w miejscu, gdzie znajduje się teren inwestycyjny nie było stwierdzonych takich korytarzy, a ponadto nawet gdyby taki korytarz istniał, to zostałby on odgrodzony od posesji skarżącego przez wykonane przez M. Park Narodowy ogrodzenie z siatki o długości 2360 mb;
- wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczyć ma budowy pensjonatu oraz faktycznego ogrodzenia terenu działek będących własnością skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości wniosek ten dotyczy budowy budynku gospodarczego wraz z zagrodą dla zwierzyny płowej,
- zostało zaobserwowane wycofywanie się z tego obszaru dużych drapieżników, takich jak wilki i rysie, podczas gdy nie wynika to z zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- może nastąpić odcięcie genetyczne populacji roślin i zwierząt z terenów Parku i obszaru Natura 2000, podczas gdy przeczą temu uwarunkowania terenu w okolicach inwestycji, dotychczasowe obserwacje i zebrany w sprawie materiał dowodowy,
- dalsza zabudowa działki nr [...] może spowodować zwiększenie negatywnego oddziaływania czynników zewnętrznych na przyrodę Parku, podczas gdy brak ku temu podstaw uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy,
- taka zwierzyna, jak sarny, lisy, czy kuny, poddana obserwacji na fotopułapkach wędruje określonymi ścieżkami i ma wyodrębnione korytarze migracyjne, podczas gdy w rzeczywistości zwierzyna ta żeruje w różnych miejscach, które trudno jednoznacznie określić;
- art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. przez uznanie, że niedopuszczenie dowodów z zeznań świadków wnioskowanych przez skarżącego (R. D., K. D. i P. K.), ich konfrontacji ze świadkiem J. B. oraz nieprzeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej i oględzin przedmiotu postępowania - tj. wszystkich dowodów na okoliczność wpływu inwestycji skarżącego na migrację zwierzyny Parku, nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzenie takich dowodów oraz ewentualnie – gdyby po ich przeprowadzeniu zachodziła taka potrzeba – dowodu z opinii biegłego z zakresu migracji zwierząt, mogłyby znacząco wpłynąć na treść orzeczenia, a ich przeprowadzenie nie przedłużyłoby w sposób znaczny postępowania w sprawie.
Ponadto zarzucono obrazę prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 i art. 5 pkt 14 i pkt 29 ustawy o ochronie przyrody przez jego błędną wykładnię i uznanie dopuszczalności stosowania w tym zakresie wykładni rozszerzającej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. przez wydanie orzeczenia z przekroczeniem zasady swobody uznania administracyjnego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem zupełnie inna inwestycja niż wynika to z uzyskanych dotychczas decyzji administracyjnych. Skarżący nie wykazał, że zostały naruszone przez organy administracyjne i Sąd I instancji prawa przyznane skarżącemu we wcześniejszych decyzjach dotyczące zakresu prawa do zabudowy jego nieruchomości. Przyczyną odmowy uzgodnienia jest skumulowane oddziaływanie nowej samowolnie zrealizowanej zabudowy objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy oraz wybudowane już ogrodzenie działek nr [...], a także dotychczasowa zabudowa, co uznano, że łącznie stanowi przeszkodę (skumulowaną) dla przemieszczania zwierząt w istniejącym korytarzu migracyjnym zwierząt. Jednocześnie skarżący nie wykazał aby na podstawie wcześniejszych decyzji organy przyznały mu prawo do takiego ogrodzenia swojej nieruchomości, które odpowiadałoby wybudowanemu faktycznie ogrodzeniu. Nie sposób więc przyjąć, że nie został uwzględniony interes społeczny i interes obywatela (skarżącego). Jak bowiem wynika z akt sprawy pozytywne zaopiniowanie dotyczyło tylko budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe i studni kopanej. Aktualnie przedmiotem postępowania jest budynek gospodarczy wraz z wygrodzeniem terenu związanych z budową zagrody dla zwierzyny płownej oraz ogrodzenie działek, co zasadniczo zmienia przedmiot oceny w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która została zrealizowana samowolnie, w porównaniu z inwestycją dotyczącą budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe i studni kopanej.
Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana samowolnie w otulinie parku narodowego. Fakt zrealizowania przedmiotowej inwestycji nie ma znaczenia dla konieczności dokonania uzgodnienia tej inwestycji celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Nie można bowiem zapominać, że uzyskanie takiej decyzji związane jest z postępowaniem legalizacyjnym dotyczącym samowoli budowlanej. Okoliczność taka nie ma znaczenia dla toku postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od trybu legalizacyjnego dotyczącego samowoli budowlanej, na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p., wójt wydaje decyzję o warunkach zabudowy po dokonaniu uzgodnienia z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 4 pkt 7 wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w odniesieniu do obszarów położonych w jego otulinie. Nie można zatem uznać, jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie, że doszło do ingerencji w kompetencje Wójta Gminy K. w zakresie decydowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Możliwość wydania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia wynika wprost z art. 60 ust. 1 w związki z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p.
Nie można także dopatrzeć się naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Twierdzenia świadków w zakresie wykorzystywania tego terenu jako korytarza migracyjnego potwierdziły bowiem bezpośrednie badania za pomocą fotopułapek, jednej z uznanych metod badania korytarzy migracyjnych (tzw. metoda "szwajcarska"). Te specjalistyczne badania dowiodły, że przedmiotowa inwestycja znajduje się w funkcjonującym korytarzu migracyjnym zwierząt. Fotopułapki odnotowały bowiem obecność zwierzyny; zaś po jednej stronie drogi powiatowej, tam gdzie znajduje się przedmiotowa inwestycja, stwierdzono znaczne ograniczenia korytarza migracyjnego. Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, z badań tych wynika, że zaobserwowano wycofywanie się z tego obszaru dużych drapieżników, takich jak wilki i rysie. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że organy wprost wskazały, że w zasadzie przedmiotem oceny jest skumulowanie dotychczasowej zabudowy z nową, tj. nie tylko objętej wnioskiem (budynek gospodarczy i zagroda dla zwierzyny płownej), ale także ogrodzenia działek oraz budynku mieszklanego. Oceny tej nie zmienia także tymczasowe ogrodzenie wykonane na terenie samego parku narodowego o długości 2360 mb. Jego wykonanie nie ma bowiem wpływu na stwierdzone na terenie inwestycji występowanie korytarza migracyjnego. W tych warunkach prawidłowo uznano w niniejszej sprawie, że przedmiotowa zabudowa może stanowić zagrożenie zewnętrzne, jako mające swoje źródło poza granicami obszarów podlegających ochronie (art. 5 pkt 29 ustawy o ochronie przyrody). Z wykładni językowej, celowościowej i systemowej wynika, że nowa zabudowa może stanowić taki negatywny czynnik, stąd potrzeba uzgadniania nowych inwestycji z dyrektorem parku narodowego. Ponadto w zaskarżonej decyzji Minister dokładnie uzasadnił z jakiego względu miejsce gdzie istnieje przedmiot postępowania stanowi korytarz migracyjny. Łączy bowiem dwie części Parku; jest więc kluczowy dla zachowała łączności pomiędzy dwoma częściami Parku; znajduje się w bezpośredniej bliskości Parku, a tego rodzaju tereny są najintensywniej wykorzystywane w ramach wędrówek drobnych zwierząt, co potwierdziły badania z fotopułapek. Dlatego w sposób uprawniony oceniono, że może nastąpić odcięcie genetyczne populacji roślin i zwierząt z terenów Parku i obszaru Natura 2000. Prawidłowe funkcjonowanie flory i fauny jest bowiem uzależnione od utrzymania migracji zwierząt, a tym samym zachowania ciągów migracyjnych. Ocena ta znajduje bowiem potwierdzenie w ustaleniach organów obu instancji; zaś przedmiotowa inwestycja powoduje zawężenie szerokości korytarza migracyjnego. Powoduje więc negatywne oddziaływanie na przyrodę Parku. Ustalenia te korespondują z definicją legalną otuliny (art. 5 pkt 14 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody), jako strefy ochronnej graniczącej z formą ochrony przyrody (tu: parku narodowego) i wyznaczonej indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia (tu: utrzymanie korytarza migracyjnego) przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka (tu: pojawienie się nowej zabudowy). Dlatego także zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 i art. 5 pkt 14 i pkt 29 ustawy o ochronie przyrody nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd prawidłowo ocenił, że z przepisów tych wynika konieczność zbadania, czy przedmiotowa inwestycja może negatywnie wpłynąć na środowisko przyrodnicze otuliny Parku Narodowego.
Jak już wyżej wskazano, określona ocena została sformułowana nie tylko w oparciu o oświadczenia okolicznych mieszkańców, ile w oparciu o specjalistyczne badania korytarza migracyjnego. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zatem argumentacja strony skarżącej kasacyjnie, że w oparciu o art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. niedopuszczono dowodów z zeznań świadków wnioskowanych przez skarżącego (R. D., K. D. i P. K.) i nie dokonano ich konfrontacji ze świadkiem J. B. oraz nieprzeprowadzono dowodu z wizji lokalnej i oględzin przedmiotu postępowania. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Na tę ocenę nie mają także wpływu dokumenty załączone do skargi kasacyjnej, o których dopuszczenie wnioskowała strona skarżąca kasacyjnie. W szczególności załączone opinie potwierdzają, że badanie z fotopułapek było dokonane jedną z uznanych metod, tzw. "szwajcarską", a ponadto nie jest prawdą, że badanie korytarzy migracyjnych odbyło się w ramach tylko jednego programu "kontrolnego". Z odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że prowadzi się także rejestrację tropów po ponowie przy użyciu technologii GPS. Właśnie tak uzyskane dane były podstawą do sformułowania wniosku, że z części korytarza migracyjnego nastąpiło wycofanie się dużych drapieżników. Nie można więc uznać, że zabudowa przedmiotowego korytarza migracyjnego nie ma wpływu na dotychczasową migrację zwierzyny skoro doszło do wycofania się dużych drapieżników. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. i dopuszczenia zawnioskowanych dokumentów przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji wyroku.