II OSK 681/05

II OSK 681/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Bujko
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
III SA/Łd 667/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2005-01-27
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno ( spr. ), Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Krzysztof Tkacz, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 667/04 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2) odstępuje od zasądzenia kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 27 stycznia 2005 r. III SA/Łd 667/04 uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z [...] czerwca 2004 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z [...] maja 2004 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u S. G. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zgodnie z § 2 ust. l i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115): Przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, zwanego dalej "pracownikiem", w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Podstawowym więc obowiązkiem organu rozpoznającego roszczenie o uznanie choroby zawodowej jest ustalenie, czy choroba zawodowa stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a następnie ustalenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Równie istotna jest kwestia zgłoszenia i ewentualnego rozpoznania choroby zawodowej we wskazanym w w/w rozporządzeniu okresie.
W przedmiotowej sprawie organy administracji od początku prowadziły postępowanie tylko w kierunku zgłoszonej przez lekarza choroby opisanej w poz. 19 pkt 4 wykazu "przewlekłego uszkodzenia torebki stawowej stawu kolanowego prawego, stawów kręgosłupa" i tylko w tym zakresie uzasadniły swoje stanowisko. Pominięto natomiast całkowicie podnoszone i wskazywane przez skarżącego inne schorzenia tj. astmę oraz zespół wibracyjny w postaci mieszanej kostno-stawowej (poz. 22 pkt 3 wykazu). Mimo, iż kwestia ta była obecna we wszystkich pismach i odwołaniu skarżącego ani orzekające w tej sprawie uprawnione jednostki lekarskie, ani organy administracji podejmujące decyzje nie odniosły się do tej sprawy. Dopiero w odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi stwierdził, że występowanie u skarżącego choroby wymienionej w wykazie pod pozycja 22.3 nie było przedmiotem postępowania, bowiem zgłaszający podejrzenie choroby zawodowej lekarz wskazał tylko chorobę wymieniona w wykazie pod pozycja 19-4. W ocenie organu odwoławczego rodzi to domniemanie, że lekarze leczący skarżącego do 2003 roku nie dopatrzyli się etiologii zawodowej w rozpoznawanych u skarżącego chorobach, bowiem w przeciwnym wypadku dokonaliby zgłoszenia choroby zawodowej, do czego obligowały ich przepisy.
Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt l cyt. rozporządzenia zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może również dokonać pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę (...). W tej sytuacji skoro S. G. twierdził, że występujące u niego schorzenia znajdują się w wykazie chorób zawodowych i wręcz zgłaszał podejrzenie występowania tych chorób u niego, właściwe organy zobowiązane były do przeprowadzenie postępowania w tym przedmiocie. Stanowisko organu odwoławczego zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę, że w sprawie zachodziło domniemanie braku etiologii zawodowej wskazywanych przez skarżącego schorzeń, jest po pierwsze spóźnione, a po drugie z uwagi na brak postępowania w tej kwestii (przynajmniej z przedłożonych akt sprawy nie wynika, aby kwestia ta była rozpoznawana w toczącym się postępowaniu) nieuprawnione. Zarówno materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jak i uzasadnienie decyzji winno jednoznacznie dowodzić, z jakiego powodu organy nie prowadziły postępowania w sprawie wszystkich zgłaszanych przez skarżącego schorzeń.
Skarżący mocno akcentuje również kwestię nieuwzględnienia posiadanej przez niego dokumentacji medycznej, którą dysponował w trakcie badań, a która pozostała poza zainteresowaniem jednostek orzeczniczych. W świetle § 6 ust. l ww rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. l, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W tej sytuacji brak odniesienia jednostek orzeczniczych zarówno do kwestii podnoszonych przez skarżącego schorzeń, na które wskazywał w odwołaniu od orzeczenia I stopnia, jak również zarzut nieuwzględnienia dokumentacji medycznej winien być rozważony przez organy administracji w toku prowadzonego postępowania, a ewentualne wyjaśnienia i uzupełnienia mogły być dochodzone przez organy orzekające w trybie § 8 ust. l i 2 cyt. rozporządzenia, w świetle którego właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim. Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. l, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.
Należy zwrócić uwagę na fakt, iż zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. Oznacza to, że organy w swoich decyzjach winny odnieść się do wszystkich zgłaszanych przez stronę żądań i zarzutów w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego. W przedmiotowej sprawie organy administracji całkowicie zignorowały wnioski skarżącego dotyczące występujących u niego objawów astmy oraz zespołu wibracyjnego. W trakcie prowadzonego postępowania kwestia ta winna być rozpatrywana i oceniona przez organy w kontekście § 2 cyt. rozporządzenia, a strona miała prawo dowiedzieć się z wydanych orzeczeń jakie jest stanowisko organów w tej kwestii. Mając na uwadze opisane wyżej naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 kpa konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji celem umożliwienia organom administracji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i zgromadzenia materiału dowodowego zmierzającego do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności w zakresie dotychczas nieuwzględnionym, a dotyczącym zgłaszanej przez skażanego choroby w postaci zespołu wibracyjnego oraz astmy co oczywiście w żaden sposób nie przesądza o kształcie przyszłego rozstrzygnięcia. W prowadzonym postępowaniu organy administracji stosując wynikającą z w/w rozporządzenia procedurę winny rozstrzygnąć w tym przedmiocie mając na względzie przede wszystkim przesłanki wynikające z § 2 cyt. rozporządzenia. Po zebraniu całego materiału dowodowego organ administracji powinien dokonać wnikliwej jego oceny, która powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 kpa, tzn. zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Na zakończenie należy wyjaśnić, że kwestia sposobu przeprowadzania badań pozostaje poza kognicją wojewódzkiego sądu administracyjnego, który nie jest właściwy w tej sprawie.
Za niezasadny natomiast Sąd uznał zarzut niezapoznania skarżącego z dokumentacją medyczną z przeprowadzonych w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia badań.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 3 ust. 2 pkt l w związku z § 3 ust. 3 pkt l i ust. 4 oraz § 4 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że skarżący dokonał skutecznie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej (pozycja 6 wykazu) oraz pod postacią zespołu wibracyjnego postać mieszana kostno-stawowa (poz. 22-3 wykazu) przez co błędnie ocenił, że organy dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., gdyż nie objęły postępowaniem zgłaszanych przez skarżącego schorzeń, do czego zdaniem Sądu I instancji były zobowiązane,
2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania polegające na naruszeniu przepisów art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy nie uwzględniły dokumentacji medycznej posiadanej przez skarżącego, a zatem nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sprawie czym naruszyły przepis art. 77 kpa.
Mając powyższe na względzie, wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...].06.2004 r. na koszt skarżącego lub uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia;
2) zasądzenie na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że:
Ad. 1) Sąd I instancji błędnie zinterpretował przepisy powołanego rozporządzenia z dnia 30.07.2002 r. przyjmując, że skarżący dokonał skutecznego zgłoszenia podejrzenia chorób zawodowych: astmy oskrzelowej i zespołu wibracyjnego poprzez podniesienie w pismach adresowanych do innych jednostek organizacyjnych, aniżeli właściwy powiatowy inspektor sanitarny, że w jego ocenie występują u niego jeszcze inne choroby zawodowe niż choroba wymieniona w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej z dnia 24.02.2003 r. dokonanym przez lekarza T. S. specjalistę ortopedii i chirurgii urazowej (biegłego sądowego), na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wskazanej w tym zgłoszeniu. Lekarz ten w przedmiotowym zgłoszeniu wskazał, że podejrzewa u skarżącego chorobę zawodową wymienioną pod poz. 19-4 wykazu chorób zawodowych tj. przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy, którą określił jako przewlekłe uszkodzenie torebki stawowej stawu kolanowego prawego i stawów kręgosłupa, a jako rodzaj narażenia zawodowego stanowiącego przyczynę choroby zawodowej wskazał: utrzymywanie pozycji siedzącej w pracy (kierowca), dźwiganie, schylanie się.
Przepisy powołanego rozporządzenia określają m. in. szczegółowe zasady postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej. Przepis § 3 ust. 3 pkt l stanowi, że podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu natomiast ust. 4 paragrafu 3-go stanowi, że zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonuje się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób. Zgodnie zaś z przepisem § 4 ust. l rozporządzenia "właściwy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego podejrzenie dotyczy na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej ...". Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów sposób zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej jest jasno określony i sformalizowany, a postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej właściwy państwowy inspektor sanitarny wszczyna na podstawie otrzymanego formularza zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej (lub otrzymanej kopii skierowania na badania) i postępowanie to wszczyna się i prowadzi w celu rozpoznania i stwierdzenia nie jakiejkolwiek choroby zawodowej, lecz ściśle określonej choroby wymienionej w wykazie, a wskazanej w zgłoszeniu podejrzeniu choroby zawodowej.
Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że przepis § 3 ust. 2 pkt l zezwala na dokonanie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej również bezpośrednio przez byłego pracownika, jednakże i w tym przypadku obowiązują szczegółowe zasady postępowania przy zgłaszaniu podejrzenia choroby zawodowej, czyli zgłoszenie podejrzenia dokonywane przez byłego pracownika następuje na formularzu zgłoszenia i podejrzenie to zgłasza się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu, którym jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny zgodnie z przepisem art. 12 ust. l ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.).
Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący nie dokonał formalnego zgłoszenia podejrzenia występowania u niego choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej czy zespołu wibracyjnego, a jedynie w piśmie z dnia 13.11.2003 r. o przeprowadzenie ponownego badania, adresowanym do Przychodni Chorób Zawodowych w Łodzi, podnosił, ma astmę oskrzelową, którą wiąże z warunkami pracy kierowcy taksówki bagażowej, zaś odwołaniu od decyzji Nr 2 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. podnosił, że występuje u niego choroba zawodowa ujęta pod poz. 22.3 wykazu chorób zawodowych tj. zespół wibracyjny postać mieszana kostno-stawowa. Sąd I instancji na skutek błędnej interpretacji wskazanych przepisów rozporządzenia z dnia 30.07.2002 r. błędnie przyjął, że powyższy sposób zasygnalizowania przez skarżącego, że występują u niego jeszcze inne choroby zawodowe jest wystarczający dla skutecznego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej obligując organy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w celu stwierdzenia tak "zgłoszonych" chorób zawodowych. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że wszelkie informacje zawarte w dokumencie pod nazwą "dochodzenie epidemiologiczne dotyczące przebiegu i warunków pracy zawodowej w związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej" sporządzonym 26.02.2003 r., a dotyczące warunków wykonywania pracy pochodziły od skarżącego, który od 1980 do 2001 r. prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek - transport zarobkowy bagażowy i informacje te są nieweryfikowalne.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na podstawie zgłoszenia dokonanego przez lekarza specjalistę w zakresie ortopedii, który wskazał jakie warunki pracy w jego ocenie mogły spowodować schorzenie ortopedyczne występujące u skarżącego i gdyby uważał, że chorobę tą mógł również wywołać czynnik szkodliwy pod postacią wibracji to również taki rodzaj narażenia wskazałby w zgłoszeniu, a także wskazałby na chorobę zawodową określoną pod poz. 22 wykazu. Zatem skoro nie wymienił w zgłoszeniu, wibracji jako czynnika narażenia oraz nie wymienił choroby zawodowej ujętej pod poz. 22 wykazu to należy domniemywać, że rozpoznana przez mego choroba zawodowa nie mogła być spowodowana takim czynnikiem szkodliwym, a jedynie sposobem wykonywania pracy.
Jednostki orzecznicze, które wydały orzeczenia lekarskie w przedmiotowym postępowaniu (WOMP i IMP) stwierdziły jednoznacznie, że przeprowadzone badania nie ujawniły u skarżącego chorób układu ruchu wymienionych w pk-cie 19 wykazu chorób zawodowych, zaś rozpoznane zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych i kręgosłupa nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych i nie mogą być uznane za chorobę zawodową. Ponadto z orzeczenia lekarskiego Nr KP/66/04 z dnia 30.03.2004 r. wynika, że przy wydaniu tego orzeczenia uwzględniono dokumentację medyczną skarżącego obejmującą badanie MR i TK z 1999, 2000 i 2002 r., co przeczy ocenie Sądu I instancji, że jednostki orzecznicze nie uwzględniły posiadanej przez skarżącego dokumentacji medycznej.
Ad. 2) Sąd I instancji dokonał błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w przedmiotowym postępowaniu nie została uwzględniona dokumentacja medyczna posiadana przez skarżącego. Stwierdzeniu temu przeczą następujące dowody (dokumenty) zgromadzone w sprawie:
* dochodzenie epidemiologiczne (.....) z dnia 26.02.2003 r., w którym w p-kcie 18 wymieniono załączone przez stronę dokumenty takie, jak m. in.: wyniki badań, karty leczenia, okresy leczenia (dokument ten jest podpisany przez skarżącego),
* pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z 15.05.2003 r. adresowane do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi o przekazaniu dokumentacji (w tym dodatkowe dokumenty załączone przez pacjenta),
* orzeczenie lekarskie Nr KP/66/04 z dnia 30.03.2004 r. Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi,
z którego wynika, że przedmiotem analizy lekarskiej (oceny) były również badania: MR i TK z 1999,2000 i 2002 r.
Sprzeczna z materiałem dowodowym ocena Sądu I instancji, iż organy nie uwzględniły posiadanej przez skarżącego dokumentacji medycznej mogła mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia (sprawy) gdyż doprowadziła Sąd do błędnego wniosku, ze organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 7 i 77 kpa.
Sąd I instancji powinien był więc jedynie ocenić, czy w zakresie prowadzonego postępowania ukierunkowanego na konkretną, chorobę zawodową organy nie dopuściły się naruszenia prawa. W ocenie składającego skargę kasacyjną nie można organom postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem uchylenie obu decyzji wydanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w przedmiotowym postępowaniu na podstawie przepisu art 145 § l pkt l lit. c) p.p.s.a. było całkowicie nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi są trafne.
Stosownie do uregulowań zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, postępowanie w sprawach rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych wszczyna z urzędu właściwy państwowy inspektor sanitarny (§ 4 ust. 1), po uzyskaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika, pochodzącego od uprawnionego podmiotu, wymienionego wprost w § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia. Jednocześnie przepisy te (§ 3 ust. 4 rozporządzenia) wprowadzają obowiązek dokonania zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej na specjalnym formularzu, określonym w przepisach prawa. Rozwiązanie to ma na celu określenie już na wstępie, tzn. w dacie wszczęcia postępowania, granic sprawy będącej przedmiotem konkretnego postępowania w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej (chorób zawodowych). Rozwiązanie to oczywiście nie przekreśla możliwości zgłaszania przez uprawnione podmioty podejrzenia nowych chorób zawodowych u pracownika, niemniej jednak zgłoszenia te muszą być dokonywane na wymaganym przez prawo formularzu i właściwemu organowi administracji publicznej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Dokonanie zgłoszenia w tym trybie i formie powoduje obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania w nowej sprawie, nie ma natomiast wpływu na zakres postępowania prowadzonego na skutek dokonania przez uprawniony pierwotnego zgłoszenia.
W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u pracownika zostało dokonane przez lekarza i dotyczyło choroby opisanej w poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych: "przewlekłego uszkodzenia torebki stawowej stawu kolanowego prawego, stawów kręgosłupa" i tylko w tym zakresie było i mogło być prowadzone postępowanie administracyjne w rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej u S. G. Późniejsze zgłoszenie przez skarżącego podejrzenia choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej (pozycja 6 wykazu) oraz pod postacią zespołu wibracyjnego postać mieszana kostno-stawowa (poz. 22-3 wykazu) nie mogło być rozpoznane w postępowaniu dotyczącym choroby opisanej w poz. 19 pkt 4 wykazu, przede wszystkim dlatego, że jego zakres został już ustalony w pierwotnym zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej u S. G., dokonanym przez lekarza. Tak więc kwestia, że zgłoszenie dodatkowe nie zostało złożone na stosownym formularzu ma tutaj znaczenie drugorzędne, choć oczywiście powinna ona podlegać ocenie pod kątem, czy jest to zgłoszenie, które rodzi obowiązek wszczęcia z urzędu przez właściwy organ administracji publicznej nowego postępowania w sprawie rozpoznania i stwierdzenia u S. G. wymienionych w nim chorób zawodowych.
Reasumując, należy zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładnię przepisów § 3 ust. 2 pkt l w związku z § 3 ust. 3 pkt l i ust. 4 oraz § 4 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. przyjmując, że w ich świetle zgłoszenie podejrzenia nowej choroby zawodowej podczas postępowania toczącego się na skutek pierwotnego zgłoszenia, dokonanego przez uprawniony podmiot powoduje rozszerzenie zakresu przedmiotowego prowadzonego już postępowania administracyjnego na nowe choroby. W konsekwencji Sąd ten naruszył również art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie, że organy nie uwzględniły dokumentacji medycznej posiadanej przez skarżącego, a zatem nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sprawie, czym naruszyły przepis art. 77 kpa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Natomiast Sąd odstąpił od zasądzenia skarżącego S. G. kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.