II OSK 664/24

II OSK 664/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Klotz /sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1305/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-12-12
Skarżony organ
Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 28 sut. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Anna Klotz (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Siepraw od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/23 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Siepraw z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr XXXV/314/22 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy Siepraw w granicach administracyjnych wsi: Siepraw, Zakliczyn, Czechówka i Łyczanka – etap I 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Siepraw na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1305/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy S. w granicach administracyjnych wsi: S., Z., C. i L. - etap I stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
Rada Gminy S. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie:
- na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.)
a) art. 133 §1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności uchwały nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy S. w granicach administracyjnych wsi: S., Z., C. i L. — etap 1, mimo pominięcia istotnej części akt sprawy tj. załącznika nr 1 do uchwały Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r., procedowanego i uchwalonego przez Radę Gminy S. i oparcie rozstrzygnięcia o błędnie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2022 poz. 5558, którego nie ma w aktach sprawy,
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 5, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) w zw. z art. 87 ust.2 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1461 ze zm.) poprzez wadliwe sporządzenie przez WSA w Krakowie uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwiające dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia - niewypełnienie wymogów jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku tj. brak uzasadnienia w zakresie:
b.1 podstaw nieuznania za obowiązujący załącznika nr 1 do uchwały Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. w brzmieniu przyjętym na sesji w dniu 22 sierpnia 2022 r., znajdującego się w aktach sprawy, przyczyn przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia załącznika nr 1 w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2022, poz. 5558, którego nie ma w aktach sprawy,
b.2 wyjaśnienia przyczyn braku możliwości sprostowania błędnego załącznika w trybie art. 17 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych,
b.3 szczegółowego przedstawienia błędów, które zostały popełnione w trakcie podejmowania uchwały Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r.,
b.4 wyjaśnienia przyczyn zarzucania Organowi błędów dotyczących obszarów nieobjętych uchwałą nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. oraz błędów nieistniejących w uchwalonym załączniku nr 1, będącym w aktach sprawy,
b.5 nierozróżnienia błędów na istotne i nieistotne oraz braku uzasadnienia przyczyny wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. w całości, zamiast w części obszarów dotkniętych wadą,
c) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a w zw. z art. 14 ust. 5 oraz art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 ust.2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych poprzez błędne zastosowanie przez WSA w Krakowie wskazanych bezpośrednio powyżej przepisów - uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności uchwały Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. w całości, mimo, że nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, przyjęcie za podstawę orzekania nieistniejący w aktach sprawy załącznik nr 1, oparcie rozstrzygnięcia na załączniku opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2022 poz. 5558, który nie został uchwalony przez Radę Gminy S. Przyjęcie w rozstrzygnięciu błędów, które nie istniały, albowiem dotyczyły obszarów nie objętych procedowaną uchwałą lub błędów, które nie dotyczyły uchwalonego przez Radę Gminy S. załącznika nr 1, ocenie błędów jako istotnych, mimo że miały charakter nieistotny, stwierdzenie nieważności aktu w całości, mimo, że nie było do tego podstaw.
- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
a) przez niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (poprzez przyjęcie, że plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy S. w granicach administracyjnych wsi; S., Z., C. i L. - etap I, przyjęty uchwałą Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. podlega stwierdzeniu nieważności w całości, mimo że błąd istotny dotyczy tylko jednego obszaru tj. obszaru nr [...] i istnieją podstawy do ograniczenia stwierdzenia nieważności uchwały w części tj. w zakresie obszaru [...],
b) poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 87 ust. 2 Konstytucji poprzez przyjęcie, że źródłem obwiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej, na obszarze działania danego organu są akty prawne opublikowane w dzienniku urzędowym, a nie ustanowione przez ten organ, tym samym przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia sprawy załącznika nr 1 do uchwały Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. w brzmieniu opublikowanym, a nie uchwalonym przez Radę Gminy na sesji w dniu 22 sierpnia 2022 r.,
c) poprzez niewłaściwe zastawanie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że materiały geodezyjne wykorzystywane do opracowania zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy S. w granicach administracyjnych wsi: S., Z., C. i L. - etap I, zostały zmienione na rysunku planu przed uchwaleniem uchwały nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r.
d) przez niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że błędy, występujące w załączniku nr 1 uchwały Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r., opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2022r., poz. 5558) w obszarach [...] są istotne mimo, że są nieistotne oraz poprzez przyjęcie, że błędy istotne w zakresie naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego występujące w obszarach [...] skutkują wyeliminowaniem z obrotu prawnego całego aktu prawnego - planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy S. w granicach administracyjnych wsi: S., Z., C. i L. i etap I, przyjętego uchwałą Nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. mimo, że uchybienia istotne dotyczyły wyłącznie kilku obszarów [...].
W związku ze wskazanymi podstawami kasacyjnymi, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i – na podstawie art. 188 p.p.s.a. - rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wystąpił o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, które są niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a nie spowodują przedłużenia postępowania w sprawie tj. 5 a) pisma Wojewody Małopolskiego Wydział Prawny i Nadzoru z dnia 31 sierpnia 2023 r., b) pisma Wójta Gminy S. z 12 lipca 2023 r. c) pisma z dnia 20 sierpnia 2020 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). NSA przedstawi zatem jedynie motywy uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej, z kolei stan faktyczny będzie tym, który został przedstawiony w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania przedstawione w skardze kasacyjnej zasadniczo koncentrują się na pominięciu istotnej części akt sprawy, tj. załącznika nr 1 do uchwały nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r., procedowanego i uchwalonego przez Radę Gminy S. i oparcie rozstrzygnięcia o błędnie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2022 r., poz. 5558, którego nie ma w aktach sprawy oraz braku możliwości sprostowania błędnego załącznika w trybie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych.
Nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 5, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych oraz z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a w zw. z art. 14 ust. 5 oraz art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 ust.2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez ustalenie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym przebiegiem procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Chybione jest stanowisko skarżącego kasacyjnie, że przyjęto za podstawę orzekania nieistniejący w aktach sprawy załącznik nr [...], oparcie rozstrzygnięcia na załączniku opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2022 poz. 5558, który nie został uchwalony przez Radę Gminy S.
Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Treść uzasadnienia wyroku winna zatem potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu.
Ocena wiarygodności i mocy dowodów jest jednym z podstawowych obowiązków Sądu, gdy przeprowadza postępowanie uzupełniające, w tym mające znaczenie dla rozstrzygania kwestii spornych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Oceny materiału dowodowego i oceny prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy Sąd dokonuje na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy nie może być dokonana w oparciu o wybiórcze dowody, gdyż wówczas uzasadniony jest zarzut oceny dowolnej. Normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Sąd może swobodnie oceniać materiał dowodowy, lecz nie może na tle tych dowodów budować wniosków, które z nich nie wynikają. Z powyższych względów niezmiernie istotne jest zawarcie oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu orzeczenia Sądu, w tym jednoznaczne wskazanie, na których dowodach oparł się Sąd przyjmując daną okoliczność za element stanu faktycznego sprawy.
W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał podstawę prawną wyroku (art. 147 § 1 p.p.s.a.), wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 662 - dalej: u.s.g.) zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461).
Podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego jest akt w formie dokumentu elektronicznego opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważniony do wydania aktu organ - art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały i przekazania jej do publikacji. W przypadku ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego w formie dokumentu elektronicznego wiza organu wydającego dziennik urzędowy nadawana przy skierowaniu aktu do ogłoszenia jest opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym organu wydającego dziennik urzędowy (ust. 7).
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że taka sama, tj. identyczna treść uchwalonej uchwały nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r., wraz załącznikami powinna trafić wraz z wnioskiem o jego ogłoszenie w dzienniku urzędowym do organu wydającego dziennik. Ocenie organu nadzoru tj. wojewodzie czy też Sądowi I instancji powinna podlegać treść najpierw przesłanej a później ogłoszonej uchwały, ponieważ treść ogłoszonej uchwały obowiązuje obywateli a nie treść uchwalonej uchwały.
Należy bowiem wyraźnie oddzielić od siebie etap tworzenia danego aktu prawnego, który kończy się przekazaniem go do publikacji od etapu jego ogłaszania. Dopiero złożenie wniosku o ogłoszenie danego aktu przenosi odpowiedzialność za realizację obowiązku ogłoszenia tego aktu z organu tworzącego dany akt (a w przypadku organów kolegialnych - z organu kierującego pracami danego organu) na organ wydający dziennik urzędowy. Samo ogłoszenie danego aktu stanowi czynność techniczną w tym sensie, że nie może prowadzić do jakichkolwiek zmian w treści ogłaszanych aktów prawnych w stosunku do aktu przekazanego do publikacji.
Powyższe oznacza, że procedura związana z uchwaleniem planu miejscowego nie kończy się z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie, lecz dopiero po przekazaniu wojewodzie przez właściwy organ gminy uchwały z załącznikami w formie dokumentu elektronicznego (tak: Joanna Dziedzic-Bukowska: Komentarz do art. 29 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji miał podstawy do przyjęcia, że błąd w treści uchwały powstał w trakcie tworzenia dokumentu elektronicznego, przed przekazaniem go do publikacji, a więc jeszcze na etapie procedury sporządzania planu, a nie na etapie jego publikowania. Okoliczność ta została bowiem przyznana przez organ wykonawczy gminy, w odpowiedzi na skargę, w której stwierdzono, że ,,Materiały wydrukowane po uchwaleniu, przekazane do publikacji i dołączone do dokumentacji formalno – prawnej, nie były tożsame z materiałami uchwalonymi na sesji Rady".
Nie był trafny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych poprzez błędne przyjęcie, że brak jest przesłanek do sprostowania przez Wojewodę Małopolskiego uchwały Rady nr XXXV/314/22 Rady Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2022 r., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie w trybie art. 17 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, mogą być prostowanie jedynie błędy, które powstały na etapie ogłaszania aktu normatywnego, a nie w toku jego wydawania. Sprostowanie błędu polega na zlikwidowaniu rozbieżności pomiędzy oryginałem, czyli tekstem aktu prawnego skierowanym do publikacji przez organ wydający ten akt, a tekstem ogłoszonym we właściwym dzienniku. Można zatem w trybie art. 17 sprostować wyłącznie błędy popełnione przez organ wydający dziennik urzędowy, który sam dokonuje ich usunięcia (sprostowania). Błędy organu podejmującego dany akt, czyli np. przekazanie do publikacji aktu niezgodnego z przyjętym, nie podlegają sprostowaniu w oparciu art. 17 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (por. G. Wierczyński: Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych, Warszawa 2010; G. Wierczyński: Urzędowe ogłoszenie aktu normatywnego, Warszawa 2008; S. Wronkowska, M. Zieliński: Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004; P. Radziewicz: O sprostowaniu błędów w konstytucji i innych aktach prawnych, "Przegląd Sejmowy" 2002, nr 2, s. 55; wyroki NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r., II OSK 880/11, LEX nr 1152191 i z dnia 24 lutego 2011 r., II OSK 343/10, ONSAiWSA 2011/6/108).
Skoro zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy błąd powstał w trakcie tworzenia dokumentu elektronicznego przed przekazaniem aktu do publikacji, nie było podstaw do jego sprostowania w trybie art. 17 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.
Błędy, które były w tekście przekazanym do publikacji ,,prostuje się" poprzez klasyczną nowelizację, w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dokonującą się w trybie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Należy w tym miejscu wskazać, że w doktrynie zauważa się problem błędów w uchwałach w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które powstały po uchwaleniu danego planu, gdy zaistniała rozbieżność pomiędzy aktem uchwalonym a dokumentem dostarczonym do redakcji dziennika urzędowego. Wskazuje się, że w takich sytuacjach jest obecnie niezbędne przeprowadzenie klasycznej nowelizacji uchwały, co wiąże się z ogromnymi, merytorycznie niezasadnymi kosztami. W związku z tym postuluje się wprowadzenie przez ustawodawcę specjalnego trybu prostowania tego typu rozbieżności. Ponieważ w takim trybie sprostowaniu podlegałyby rozbieżności, których nie jest w stanie stwierdzić organ wydający dziennik urzędowy (gdyż nie polegają one na rozbieżności pomiędzy dostarczonym do niego dokumentem, a tekstem ogłoszonym), do wydawania takich sprostowań powinien być wyznaczony organ kierujący pracami organu, który uchwalał dany akt (tak: Grzegorz Wierczyński: Komentarz do art. 17 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, LEX). Należy jednak podkreślić, że jest to postulat de lege ferenda, a w obecnym stanie prawnym nie ma podstawy do sprostowania uchwały, w sytuacji takiej jaka zaistniała w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Z kolei, w odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych do akt dokumentów należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a., do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Odesłanie to oznacza, że odpowiednie zastosowanie mają art. 227, art. 228 § 2, art. 231, art. 233-245 i art. 248-257 k.p.c. Zgodnie z art. 2432 k.p.c., dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia, pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. W związku ze złożeniem do akt przedłożonych wydruków, stały się one materiałem sprawy bez potrzeby wydawania w tym zakresie odrębnego postanowienia.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.