II OSK 652/07

II OSK 652/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zofia Flasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II SA/Gd 329/06 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2007-01-15
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "P" w G. wniesionej w imieniu własnym i grupy mieszkańców G. oraz E. S., K. S., G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 329/06 o odrzuceniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P" w G. wniesionej w imieniu własnym i grupy mieszkańców G. oraz E. S., K. S., G. S. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną 2. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 329/06 poprzez zastąpienie numeru zaskarżonej uchwały "[...]" numerem "[...]".
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę wniesioną przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P" w G. w imieniu własnym oraz w imieniu grupy mieszkańców G., a także przez E. S., K. S. i G. S. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C. rejon ulic W., S., P. w mieście G.
Sąd uznał, iż skarga Spółdzielni Mieszkaniowej "P" w G. została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Spółdzielnia w dniu 6 lipca 2005 r. wniosła do Rady Miasta G. pismo, które stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. W związku z tym, że Rada nie udzieliła skarżącej odpowiedzi na to pismo, termin do zaskarżenia uchwały z dnia 28 kwietnia 2005 r. wynosił 60 dni od dnia wniesienia wezwania i upływał w dniu 5 września 2005 r. Sąd wskazał, iż skarga została wniesiona przez Spółdzielnię dopiero w dniu 27 kwietnia 2006 r., a więc znacznie po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Odnośnie skargi E. S., K. S. i G. S. Sąd wskazał, iż skarżące nie wyczerpały trybu przewidzianego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ przed wniesieniem skargi nie skierowały do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dlatego wniesiona przez nie skarga jest niedopuszczalna. W ocenie Sądu, za wypełnienie przez skarżące tego obowiązku nie można uznać złożenia przez nie oświadczenia z dnia 14 czerwca 2006 r., z którego wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 lipca 2005 r. wniesione do organu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P" zostało sporządzone także w ich imieniu, lecz nie złożyły one pod nim podpisów ze względów technicznych. Sąd nie podzielił również stanowiska reprezentującego skarżące pełnomocnika, iż wystarczające było powołanie się przez Spółdzielnię w piśmie z dnia 5 lipca 2005 r., iż działa ona również w imieniu "mieszkańców osiedla C. zgodnie z ich wolą wyrażoną w proteście popartym 6300 podpisami złożonymi Radzie Miasta G.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał również, że grupa mieszkańców reprezentowanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P" także nie wyczerpała trybu do wniesienia skargi do Sądu, nie występując przed jej wniesieniem do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazał, iż wprawdzie osoby te udzieliły Spółdzielni pisemnego upoważnienia, lecz było to upoważnienie do reprezentowania ich w postępowaniu o uchylenie zaskarżonej uchwały, a nie upoważnienie do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto zostało ono podpisane w listopadzie 2005 r., a zatem już po złożeniu przez Spółdzielnię wezwania do usunięcia naruszenia prawa Radzie Miasta G.
Sąd wskazał również, że nawet gdyby przyjąć, że pismo Spółdzielni z dnia 5 lipca 2005 r., którym wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone także w imieniu pozostałych osób, które zaskarżyły do Sądu przedmiotową uchwałę, to skarga podlegałaby i tak odrzuceniu ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "P" w G. w imieniu własnym i grupy mieszkańców G. oraz E. S., K. S. i G. S. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 52 § 4 tej ustawy i art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, iż do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy ma zastosowanie art. 53 § 2 powołanej ustawy, chociaż odnosi się on do przypadków, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy, a przepis art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i 4,
2. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię tego przepisu prowadzącą do uznania, że skarga E. S., K. S. i G. S. oraz grupy mieszkańców G. jako złożona z pominięciem warunku uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest bezskuteczna.
Powołując się na powyższą podstawę kasacyjną skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, iż art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie spraw określonych w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym, a tym samym w sprawach tych nie ma zastosowania przepis art. 53 § 2 ustawy. Zdaniem skarżących, zaskarżanie uchwał do Sądu nie jest wobec tego ograniczone żadnym terminem.
Odnośnie braku wezwania Rady Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa przez E. S., K. S, G. S. oraz grupę mieszkańców G. skarżący podnieśli, iż pismo złożone w tym zakresie przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P" zostało wniesione także w imieniu pozostałych osób. Z treści tego pisma wynika bowiem, że zostało ono wniesione także "w imieniu mieszkańców osiedla C. zgodnie z ich wolą wyrażoną w proteście popartym 6300 podpisami złożonymi Radzie Miasta G". Zdaniem strony skarżącej wymóg złożenia wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uznać można za spełniony, gdy z wezwaniem takim wystąpi inny podmiot niż skarżący, a organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie. Skarżący wskazali na analogię pomiędzy tym wezwaniem a odwołaniem w postępowaniu administracyjnym, przytaczając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1253/04), iż wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, uznaje się za spełniony, jeżeli odwołanie od decyzji złożyła inna strona niż wnosząca skargę do sądu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta G. wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, iż z treści art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym wynika jedynie, że złożenie skargi nie musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 53 § 3 i 4 p.p.s.a., albowiem obowiązek wniesienia takiego wezwania przewidują przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, iż organ gminy ma obowiązek rozpoznać wezwanie w terminie miesięcznym od dnia jego wniesienia, a po upływie tego terminu skarżący może złożyć skargę do sądu, przy czym ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi jest upływ ostatniego z sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Rada wskazała ponadto, iż z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika jednoznacznie, iż skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest niezbędną czynnością, która musi dopełnić każda strona, która następnie wnosi skargę do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, iż koniecznym warunkiem do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. W związku z tym, że ustawodawca przewidział wymóg wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w powołanym przepisie, w art. 102 a ustawy wyłączone zostało stosowanie w tym zakresie art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
Wątpliwości co do terminu wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (dotychczas niepubl.), w której przyjęto, iż przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Oznacza to, że w przypadku, gdy organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia przez niego skargi do sądu administracyjnego wynosi 60 dni, liczonych od dnia wniesienia tego wezwania. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił ponadto, iż art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., co oznacza, iż wyłączony jest wymóg stosowania tych przepisów w odniesieniu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, będącego warunkiem wniesienia skargi do sądu. Natomiast przepis ten nie wyłącza stosowania innych przepisów p.p.s.a., w tym przepisów dotyczących terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż skoro Rada Miasta G. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Spółdzielni Mieszkaniowej "P" w G. z dnia 6 lipca 2005 r. do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego uchwałą z dnia 28 kwietnia 2005 r., termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tą uchwałę upłynął po 60 dniach od wniesienia tego wezwania. Skarga Spółdzielni wpłynęła do organu w dniu 27 kwietnia 2006 r., a więc ponad 7 miesięcy po upływie tego terminu, dlatego zasadne jest jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał za niedopuszczalną skargę E. S. , K. S. i G. S. oraz grupy mieszkańców G., reprezentowanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P" jako wniesioną bez zachowania trybu przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czyli bez uprzedniego wystąpienia do organu gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż z treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionego przez Spółdzielnię w dniu 6 lipca 2005 r. wynika, iż zostało ono złożone także w imieniu pozostałych osób, które wystąpiły ze skargą do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miasta G. z dnia 28 kwietnia 2005 r. W piśmie tym wskazano, iż Spółdzielnia działa także w imieniu " mieszkańców osiedla C. zgodnie z ich wolą wyrażoną w proteście popartym 6300 podpisami złożonymi Radzie Miasta G., a także innych organizacji i stowarzyszeń niżej podpisanych". Organizacje społeczne i osoby prawne, w imieniu których Spółdzielnia wystąpiła ze wskazanym wezwaniem zostały zindywidualizowane, gdyż pismo to zostało podpisane przez reprezentujące je organy. Natomiast brak jest jakichkolwiek danych osobowych osób fizycznych, które także miały być przez Spółdzielnię reprezentowane. Trudno jest więc uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 lipca 2005 r. zostało wniesione przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P" w imieniu E. S., K. S. i G. S., skoro z treści tego pisma wyraźnie to nie wynika, a brak jest odrębnych pełnomocnictw do działania w tym zakresie przez Spółdzielnię w imieniu tych osób. Z tych samych powodów należy uznać, że Spółdzielnia, wnosząc przedmiotowe wezwanie, nie występowała również w imieniu grupy mieszkańców G. Mieszkańcy ci upoważnili Spółdzielnię do reprezentowania ich w postępowaniu o uchylenie uchwały z dnia [...] kwietnia 2005 r. przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, dopiero w listopadzie 2005 r., a zatem już po wniesieniu przez nią do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak również po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (k. 11- 24 akt II SA/Gd 329/06).
Nietrafny jest zarzut skarżących, iż dla zachowania trybu wniesienia skargi na uchwalę rady gminy, przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wystarczające jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przez jedną z osób, które następnie występują ze skargą do sądu. Skarżący powołują się na analogię pomiędzy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a odwołaniem od decyzji, przytaczając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1253/04, (Lex nr 189254), iż wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należy uznać za spełniony, jeżeli odwołanie od decyzji lub zażalenie na postanowienie złożyła inna strona niż wnosząca skargę do sądu.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każda osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone w związku podjęciem przez organ gminy uchwały lub wydaniem zarządzenia może - po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia tego naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z literalnej wykładni tego przepisu wynika, iż legitymacja do zaskarżenia uchwały rady gminy lub zarządzenia wójta do sądu administracyjnego przysługuje tylko tym osobom, które wykażą swój indywidualny interes prawny, naruszony w związku z postanowieniami tych aktów prawnych. Sąd administracyjny obowiązany jest więc badać naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia po stronie konkretnego podmiotu, który wystąpił ze skargą na daną uchwałę rady gminy lub zarządzenie wójta, a nie wszystkich podmiotów, których dotyczy zaskarżony akt. Fakt, iż często mieszkańcy gminy występują ze skargą na uchwałę rady gminy, powołując podobną argumentację, nie oznacza jednak, że organ gminy, a następnie sąd administracyjny nie ma obowiązku badania naruszenia interesu prawnego (który w przypadku uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wywodzi się najczęściej z prawa własności nieruchomości położonych na terenie gminy) każdej z tych osób oddzielnie.
W przypadku decyzji lub postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym stroną tego postępowania, a w konsekwencji i postępowania sądowoadministracyjnego jest każda osoba, której interesu prawnego może potencjalnie dotyczyć to postępowanie. Organ administracji obowiązany jest ustalić wszystkie osoby, będące stronami w sprawie i zawiadomić je o toczącym się postępowaniu (art. 61 § 4 k.p.a.). Istotna różnica pomiędzy skargami wnoszonymi do sądu administracyjnego na te akty administracyjne a skargami wnoszonymi w trybie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy polega na tym, że w tym drugim przypadku organ gminy nie ustala kręgu podmiotów, których może dotyczyć zaskarżona uchwała lub zarządzenie, lecz to osoba, która ma zamiar wystąpić ze skargą do sądu musi wykazać (w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do organu, a następnie w skardze do sądu) istnienie swojego interesu prawnego w zaskarżeniu tych aktów, a dodatkowo musi ona jeszcze wykazać jego faktyczne, a nie tylko potencjalne naruszenie.
Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia dokonanego uchwałą lub zarządzeniem organu gminy jest środkiem prawnym odrębnie uregulowanym w powołanej ustawie, nie stosuje się do niego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy). Wezwanie to ma służyć dokonaniu przez organ gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie autokontroli tego aktu. Wniesienie wezwania nie musi jednak prowadzić do ponownego rozważenia danej sprawy przez organ, gdyż może on w ogóle nie udzielić na nie odpowiedzi. Środek ten różni się więc od odwołania w postępowaniu administracyjnym, którego wniesienie powoduje konieczność ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia całej sprawy przez organ II instancji i oceny interesu prawnego wszystkich stron postępowania.
W przypadku uchwał lub zarządzeń organów gminy każdy, kto chce wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego musi już w wezwaniu do usunięcia naruszenia skierowanym do organu wykazać, w jaki sposób został naruszony jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie w związku z podjętą przez radę gminy uchwałą lub wydanym przez wójta zarządzeniem. Przedmiotowe wezwanie, skierowane do organu gminy przez jeden podmiot powodować może dokonanie przez ten organ kontroli zaskarżonego aktu tylko i wyłącznie w stosunku do tego podmiotu. Tym samym, niedopełnienie przez daną osobę obowiązku skierowania do organu gminy tego wezwania, powoduje, że w stosunku do tej osoby nie został wyczerpany przewidziany w ustawie tryb zaskarżenia aktu wydanego przez radę gminy lub wójta, gdyż organ nie miał możliwości dokonania jego kontroli pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia tej konkretnej osoby. Uznać można jedynie, iż tryb ten zostaje zachowany w przypadku wniesienia skargi przez osobę, która nie wystąpiła z przedmiotowym wezwaniem w razie, gdy wezwanie zostało wniesione przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie wywodzi się ze wspólnie przysługującego im prawa (najczęściej prawa współwłasności danej nieruchomości).
Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia ma również istotne znaczenie, jeżeli chodzi o bieg terminów do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. To od dnia doręczenia danej osobie odpowiedzi organu na to wezwanie rozpoczyna się dla niej bieg terminu do wniesienia skargi do sądu, a w przypadku braku takiej odpowiedzi, sześćdziesięciodniowy terminu do wniesienia skargi liczy się od dnia wniesienia wezwania do organu przez tą osobę (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w postępowaniu administracyjnym decyzja organu odwoławczego zostaje doręczona każdej ze stron postępowania i od tego doręczenia, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. rozpoczyna biec termin do jej zaskarżenia.
Reasumując, stwierdzić należy, iż dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy konieczne jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia przez każdego ze skarżących indywidualnie lub przez grupę mieszkańców gminy, którzy za swoją pisemną zgodą są reprezentowani przez inny podmiot.
Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W części wstępnej postanowienia z dnia 15 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. Tymczasem z dołączonego do akt sprawy Dziennika Urzędowego Województwa Pomorskiego z dnia 15 czerwca 2005 r., Nr 58 wynika, iż uchwała ta została oznaczona numerem [...]. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym postanowieniu.