II OSK 634/24

II OSK 634/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Jan Szuma
Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1880/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-11-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 162 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1880/23 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2023 r. nr 687/2023 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 listopada 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1880/23 oddalił skargę M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 czerwca 2023 r., nr 687/2023 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: "PINB w P."), po rozpoznaniu wniosku M. S., decyzją z 9 lutego 2023 r., nr 39/23 odmówił stwierdzenia wygaśnięcia własnej ostatecznej decyzji z 4 września 2017 r., nr 190/17, nakładającej na M. S., na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.), obowiązek: 1) rozbiórki części budynku przy ul. [...] w M., w której znajdują się pomieszczenia określone w inwentaryzacji budowlanej z 26 lutego 2007 r. autorstwa arch. M. G., tj.: nr [...] - pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej - 12,8 m2, nr [...] - pralnia o powierzchni użytkowej 10,2 m2, nr [...] - pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 20,9 m2 (łączna suma powierzchni użytkowej pomieszczeń przeznaczonych do rozbiórki - 43,9 m2, co daje powierzchnię zabudowy ze ścianami 53,79 m2); 2) wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku usytuowanej w odległości ok. 3 m od strony granicy z działką budowlaną (położoną przy ul. [...]) Państwa J. - w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Organ zauważył, że decyzja z 4 września 2017 r., której wygaśnięcia domagał się wnioskodawca, wydana została z uwagi na niewykonanie przez inwestora nakazanych w postępowaniu naprawczym obowiązków, po ostatecznym i prawomocnym zakończeniu postępowania naprawczego uregulowanego w art. 51 ustawy – Prawo budowlane (Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1326/15 oddalił skargę kasacyjną M. S. od wyroku WSA w Warszawie z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1257/14, którym oddalono skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 kwietnia 2014 r., nr 716/14, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z 5 marca 2014 r., nr 76/14 nakładającą na M. S., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, obowiązek rozbiórki części budynku przy ul. [...] w M. oraz wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku usytuowanej w odległości ok. 3,0 m od strony granicy z działką budowlaną - położoną przy ul. [...]).
PINB w P. odmawiając stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji z 4 września 2017 r., wskazał, że w przypadku powyższej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego brak jest podstaw do stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nadal istnieje naruszenie przepisu prawa materialnego, albowiem zobowiązany wykonał obowiązek częściowo, nie dokonując rozbiórki pomieszczenia nr [...]. Z trzech pomieszczeń budynku objętych nakazem rozbiórki wykonano rozbiórkę dwóch, a zatem w sensie prawnym obowiązek nadal istnieje. Zdaniem organu przesłanką bezprzedmiotowości decyzji nr 190/17 nie jest wykonanie na własne ryzyko przez inwestora rozbiórki pomieszczenia nie objętego nakazem, ponieważ objęte nakazem rozbiórki pomieszczenie nadal nie zostało rozebrane.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. S..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 6 czerwca 2023 r., nr 687/2023 utrzymał w mocy decyzję PINB w P. z 9 lutego 2023 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu powiatowego, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wygaśnięcia decyzji przewidzianych w art. 162 § 1 k.p.a. Wskazał, że podnoszona zarówno we wniosku jak i w odwołaniu bezprzedmiotowość decyzji wiąże się z niemożliwością jej wykonania, a niemożliwość ta musi wynikać z braku któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego. Tymczasem w niniejszej sprawie dokonanie przez inwestora częściowej rozbiórki przedmiotowego budynku nie oznacza, że decyzja nr 190/17 stała się bezprzedmiotowa, bowiem nadal nie dokonano rozbiórki pomieszczenia gospodarczego o powierzchni użytkowej 20,9 m2 oznaczonego nr [...]. Przedmiot decyzji istnieje więc nadal, a inwestor zobowiązany jest je rozebrać. Zdaniem [...]WINB rozebranie fragmentu przedmiotowego budynku można traktować jedynie jako częściowe wykonanie nakazu rozbiórki, ale nie jako ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji rozbiórkowej. Obowiązek rozbiórki dotyczył bowiem poszczególnych części obiektu, które zostały szczegółowo wskazane w decyzji organu powiatowego nr 190/17. A zatem podnoszona okoliczność, że inwestor doprowadził obiekt do zgodności z planem miejscowym (dokonując rozbiórki innego pomieszczenia nieobjętego nakazem rozbiórki) zmniejszając powierzchnię jego zabudowy nie zmienia faktu, że obowiązek rozbiórki wynikający z decyzji nr 190/17 nadal istnieje. Z kolei brak spełnienia przesłanki bezprzedmiotowości decyzji czyni zbędnym odnoszenie się do kwestii zaistnienia w sprawie uzupełniającej przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, tj. ustalenia, że za wygaśnięciem decyzji przemawia interes społeczny i interes strony, czy też, że stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis prawa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł M. S. podnosząc, że nakazy zawarte w decyzji PINB z 4 września 2017 r., nr 190/17 zostały wykonane, co zostało stwierdzone m.in. postanowieniem PINB w P. z 14 października 2021 r., nr 196/21. Dopiero w toku dalszego postępowania okazało się, że obowiązek został wykonany błędnie, to jest zamiast pomieszczenia nr [...], rozebrano inne pomieszczenie gospodarcze o zbliżonej powierzchni. Jednakże w rezultacie tych działań budynek jest całkowicie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Strefy Ochrony Konserwatorskiej w M. (uchwała Rady Miasta M. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.), ustalającym wskaźnik powierzchni zabudowy max 15%, co było jedyną przesłanką wydania rozstrzygnięcia o rozbiórce poszczególnych części obiektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z 9 listopada 2023 r. oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji przychylił się do oceny organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością decyzji. Sąd wskazał, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja PINB z 4 września 2017 r., nr 190/17 o nakazie rozbiórki, podlegająca wykonaniu. Oznacza to, że na adresacie spoczywa obowiązek rozbiórki precyzyjnie określonej części obiektu, który w sytuacji, gdy inwestor nie wykona go dobrowolnie, podlega egzekucji. Zobowiązanemu nie przysługuje zatem uprawnienie do rezygnacji z orzeczonego nakazu rozbiórki. Dokonanie natomiast częściowej rozbiórki przedmiotowego budynku nie oznacza, że przestał istnieć przedmiot rozstrzygnięcia w postaci obowiązku skarżącego, wynikającego z decyzji organu powiatowego nr 190/17. Nadal bowiem nie został wykonany nałożony tą decyzją obowiązek rozbiórki pomieszczenia gospodarczego nr [...] o powierzchni użytkowej 20,9 m2. Zdaniem Sądu dopiero rozbiórka całej części obiektu (z pomieszczeniem nr [...]) objętej decyzją spowoduje, że przedmiot decyzji przestanie istnieć i stanie się ona bezprzedmiotowa. Natomiast rozbiórka przez skarżącego innego fragmentu budynku niż objęty decyzją jest z punktu widzenia przesłanek z art. 162 k.p.a. prawnie obojętna, gdyż nie spowodowała ustania prawnego bytu istotnych elementów stosunku materialnoprawnego wywołanego decyzją nakazującą rozbiórkę. W dalszym ciągu istnieje bowiem zobowiązany do wykonania tej decyzji podmiot, przedmiot decyzji i niewykonany w całości obowiązek wynikający z dalej obowiązującej normy administracyjnoprawnej. A zatem Sąd wskazał, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, że doprowadził obiekt do zgodności z planem miejscowym (dokonując rozbiórki innego pomieszczenia nieobjętego nakazem rozbiórki) zmniejszając powierzchnię jego zabudowy nie zmienia faktu, że obowiązek rozbiórki pomieszczenia gospodarczego nr [...] wynikający z decyzji z 4 września 2017 r., nr 190/17, nadal istnieje.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:
1) przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", przez niepełne wyjaśnienie stanu sprawy, w zakresie przedmiotu decyzji o nakazie rozbiórki oraz w zakresie uznania bezprzedmiotowości decyzji o nakazie rozbiórki, w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku w zakresie zasadności zastosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.;
b) art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, pomimo wydania decyzji organu nadzoru budowlanego w warunkach niezgodności tej decyzji z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji w całości, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postępowania – B. J. i S. J. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności wydanych w sprawie decyzji, słusznie stosując konstrukcję prawną oddalenia skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., gdyż ta w okolicznościach tej sprawy nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach niniejszej sprawy nie było przesłanek do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z 9 lutego 2023 r., nr 39/23, odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji PINB w P. z 4 września 2017 r., nr 190/17, o nakazie rozbiórki części budynku przy ul. [...] w M. oraz wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku usytuowanej w odległości ok. 3,0 m od strony granicy z działką budowlaną - położoną przy ul. [...]. Postępowanie, w którym wydano powyższe decyzje, zostało wszczęte na wniosek skarżącego kasacyjnie - właściciela objętego przedmiotowym nakazem rozbiórki budynku. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powyższa decyzja rozbiórkowa stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na wykonanie rozbiórki części budynku, co doprowadziło go do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w zakresie wielkości powierzchni zabudowy. W ocenie skarżącego kasacyjnie dla wykonalności ww. decyzji rozbiórkowej nie ma znaczenia, że zamiast nakazanego w decyzji o rozbiórce pomieszczenia gospodarczego nr [...] o pow. użytkowej 20,9 m2 rozebrano inne pomieszczenie o zbliżonej powierzchni, skoro doprowadziło to do zgodności z planem miejscowym w zakresie powierzchni zabudowy, co według niego było głównym powodem wydania decyzji rozbiórkowej. Z kolei zdaniem organów okoliczność rozbiórki innego niż nakazanego decyzją o rozbiórce pomieszczenia nie powoduje, że decyzja nakazująca rozbiórkę stała się bezprzedmiotowa. Organy podkreśliły, że w niniejszej sprawie nie doszło do utraty przedmiotu sprawy, w której wydano przywołany powyżej nakaz rozbiórki bowiem sporne pomieszczenie gospodarcze nr [...] nadal nie zostało rozebrane. Powyższe ustalenia – zdaniem organów – przesądzają o tym, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z 4 września 2017 r. nie stała się bezprzedmiotowa. Stanowisko to podzielił Sąd pierwszej instancji i podziela je także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową skargę kasacyjną w niniejszym składzie.
W rozpoznawanej sprawie bezsporna była bowiem okoliczność, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego ostateczną i prawomocną decyzją nakazu rozbiórki w całości, bowiem rozebrał jedynie pomieszczenie nr [...] i nr [...], nie dokonując rozbiórki pomieszczenia nr [...]. Natomiast w sposób samowolny dokonał rozbiórki innego pomieszczenia o zbliżonej powierzchni. Podkreślić w tym miejscu należy, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie jest środkiem do jej weryfikacji pod kątem zgodności z prawem. Ponadto z akt sprawy wynika, że w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem właściwe było wdrożenie postępowania uregulowanego w art. 51 ustawy - Prawo budowlane i nakazanie wskazanych w nim obowiązków. Powyższe stanowisko organów zostało podzielone przez WSA w Warszawie (wyrok z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1257/14) i Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 8 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1326/15).
Rozebranie zatem fragmentu przedmiotowego budynku uniemożliwiało zastosowanie w sprawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 4 września 2017 r. nakazującej rozbiórkę ściśle określonych części spornego budynku z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z art. 162 § 1 k.p.a. należy – obok uchylenia lub zmiany decyzji (art. 154, art. 155 k.p.a.), wywłaszczenia prawa, gdzie pozbawia się stronę "dobrze" nabytego prawa (art. 161 k.p.a.) oraz uchylenia decyzji wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia czynności (art. 162 § 2 k.p.a.) - do środków nadzwyczajnych umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznych ze względów celowościowych. Tym samym wykładnia rozszerzająca art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest dopuszczalna, ponieważ przepis ten stanowi odstępstwo od zasadny ogólnej postępowania administracyjnego, tj. wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji. O bezprzedmiotowości można mówić tylko gdy nastąpiły zmiany podmiotowe lub przedmiotowe. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy niemożliwe okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikacje). Bezprzedmiotowość zachodzi także wówczas, gdy na skutek zmiany stanu faktycznego albo też prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że ciążący na skarżącym kasacyjnie obowiązek rozbiórki precyzyjnie określonych części spornego budynku wynika z pozostającej w obrocie prawnym decyzji PINB w P. z 4 września 2017 r., która nie została w żadnym trybie zmieniona ani uchylona. Natomiast w związku z jedynie częściowym wykonaniem nałożonego obowiązku poprzez rozbiórkę dwóch z trzech nakazanych do rozbiórki pomieszczeń przedmiot postępowania nadal istnieje. Podkreślenia bowiem wymaga, że samowolna rozbiórka innego niż wskazanego w decyzji pomieszczenia nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji o rozbiórce. Decyzja ta jasno i precyzyjnie wskazuje, które pomieszczenia skarżący ma rozebrać, aby doprowadzić obiekt do zgodności z przepisami prawa i nie dopuszcza jakiejkolwiek dowolności w wykonaniu nałożonego obowiązku. A zatem jedynie częściowe wykonanie decyzji o rozbiórce określonych ściśle części budynku nie czyni zadość wykonaniu decyzji, bowiem obowiązek rozbiórki nierozebranej części budynku – pomieszczenia gospodarczego nr [...] nadal istnieje. Zasadnie zatem organy jak i Sąd pierwszej instancji zweryfikowały przedmiot decyzji rozbiórkowej i prawidłowo uznały, że w związku z niewykonaniem w całości przez skarżącego przedmiotowego nakazu rozbiórki niemożliwe było stwierdzenie jego wygaśnięcia w trybie at. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie mogły w tych okolicznościach odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut związany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. To, że skarżący nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do powołanego w skardze kasacyjnie postanowienia PINB w P. z 14 października 2021 r., zauważyć należy, że postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w następstwie jego wydania organ odstąpił od czynności egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do M. S. na podstawie tytułu wykonawczego z 25 maja 2018 r., nr [...] z uwagi na wykonanie nałożonych obowiązków. Postępowanie egzekucyjne jest jednak postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego. Tak też traktuje je ustawodawca, co wynika wprost z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że to w toku postępowania administracyjnego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania. Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem następczym służącym wykonaniu obowiązków ustalonych w postępowaniu administracyjnym. A zatem skoro obowiązek rozbiórki został sformułowany precyzyjnie i dotyczył konkretnych części budynku, to ani zobowiązany ani organ egzekucyjny nie jest uprawniony do modyfikacji i innego wyboru pomieszczeń przeznaczonych do rozbiórki.
Za prawidłowe uznać należy więc stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi stan bezprzedmiotowości wydanej przez organ powiatowy decyzji rozbiórkowej z 4 września 2017 r., z uwagi na brak kumulatywnego spełnienia przesłanek z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., co uzasadniało odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.
Mając zatem na uwadze, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną.