II OSK 626/20

II OSK 626/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska - Rzepecka /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Go 243/19 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2019-11-21
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
podstawie art. 188 w zw. z art. 151, art. 203 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Go 243/19 w sprawie ze skargi J. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza solidarnie od J. K. i M. K. na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 243/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego – spocznika klatki schodowej na ostatniej kondygnacji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Z., przebudowanego w warunkach samowoli budowlanej: I. uchylił zaskarżoną decyzję, II. zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, solidarnie, na rzecz skarżących kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu sąd wojewódzki wskazał, że sprawa była już kilkakrotnie przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, a także raz – postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 stycznia 2014 r., II SA/Go 1007/13).
Ostatecznie, decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr PINB-7140/114/11 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał inwestorom: J. i M. K. doprowadzić do stanu poprzedniego spocznik klatki schodowej na ostatniej kondygnacji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Z., przebudowany w warunkach samowoli budowlanej, poprzez zdemontowanie ścianki z pustaków szklanych oraz ścianki gipsowo-kartonowej na stelażu drewnianym z osadzoną w niej stolarką drzwiową oraz odtworzenie balustrady nad biegiem schodów w miejscu zdemontowanej ścianki z pustaków szklanych – w celu zabezpieczenia odsłoniętej przestrzeni. Balustrada ta powinna stanowić także miejsce oparcia (usztywnienia) istniejącej balustrady przy schodach. Parametry odtworzonej balustrady powinny spełniać wymagania, wynikające z § 298 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422, dalej: "rozporządzenie").
Na podstawie przeprowadzonych [...] czerwca 2011 r. oględzin ustalono, że na spoczniku ostatniej (V) kondygnacji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Z. wykonano ściankę działową z pustaków szklanych wraz z osadzeniem w niej stolarki drzwiowej. Roboty zrealizowano w 1999 r., nie zostały one poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Ich inwestorami byli J. i M. K. W toku postępowania współwłaściciele nieruchomości, C., M. i P. W., złożyli oświadczenie z [...] lipca 2011 r. o braku zgody na zajęcie części wspólnych przedmiotową ścianką. Oświadczenie o braku zgody na zalegalizowanie inwestycji (pismo z [...] lipca 2011 r.) złożyła także Z. M., również posiadająca udziały w przedmiotowej nieruchomości. Po kilkukrotnym uzupełnieniu materiału dowodowego (w tym o ekspertyzy techniczne i opinię konserwatora zabytków), organy nadzoru budowlanego ustaliły, że dołączone do akt sprawy oświadczenie (zgoda) z [...] sierpnia 2011 r. zostało podpisane jedynie przez część ówczesnych współwłaścicieli, co oznacza, że inwestorzy nie dysponowali w dacie realizacji prac zgodą wszystkich pozostałych właścicieli, oraz że zgody takiej nie posiadają także obecnie.
Na skutek odwołania skarżących, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ustalony przez PINB zakres robót, stanowiący roboty inne niż budowa obiektu, wyczerpuje pojęcie przebudowy, zdefiniowanej w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Wykonanie przebudowy bez pozwolenia na budowę wymagało podjęcia stosownych działań naprawczych przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie istnieje przeszkoda prawna w legalizacji wykonanych samowolnie robót budowlanych – roboty budowlane zostały wykonane na nieruchomości stanowiącej współwłasność, bez zgody wszystkich pozostałych współwłaścicieli, wobec czego należało uznać, że inwestorzy nie wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że co prawda inwestorzy złożyli do organu pismo z [...] sierpnia 2011r. stanowiące zgodę na wykonanie przedmiotowej ścianki, jednak nie zostało ono podpisane przez wszystkich właścicieli lokali. Z aktu notarialnego z [...] lutego 2016 r. wynika, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w Z. stanowi współwłasność C. W. oraz jej synów, M. i P. Natomiast z odpisu z księgi wieczystej nr [...] z [...] września 2000 r. wynika, że współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w przedmiotowym budynku byli Z. i J. M., a na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Żarach z dnia 23 kwietnia 2003 r., sygn. akt I Ns. 145/03 spadek po J .M. nabyli wdowa, Z. M. oraz syn, B. M. W dacie sporządzenia pisma z [...] sierpnia 2011 r. udziały własnościowe posiadali M. W. i P. W., którzy nie wyrazili zgody na wykonanie ścianki. Również obecnie nie wyrażają oni zgody na zalegalizowanie robót (oświadczenie z [...]lipca 2011 r.). Brak zgody na legalizację robót został także w sposób jednoznaczny wyrażony przez B. M. w piśmie z [...] stycznia 2017 r., przy czym J. M. nie podpisał zgody zawartej w piśmie z [...] sierpnia 2011 r. Tym samym, zdaniem organu, nie nastąpiło związanie jego następców prawnych jakąkolwiek zgodą na wykonanie przedmiotowej ścianki. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że nie jest możliwe zalegalizowanie samowolnie wykonanych przedmiotowych robót budowlanych nawet w przypadku ustalenia, że roboty te wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną oraz zostały zaakceptowane przez organ ochrony konserwatorskiej. Okoliczności wskazujące na brak dysponowania nieruchomością na cele budowlane uprawniały PINB do wydania decyzji w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Po rozpoznaniu skargi inwestorów na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 243/19, uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd wojewódzki uznał, że podziela stanowisko organów o potrzebie zbadania prawa skarżących do dysponowania nieruchomością, uznał jednak, że w okolicznościach sprawy, przedwczesne było przyjęcie przez organy, że brak wykazania przez skarżących posiadania prawa do dysponowania nieruchomością stanowi naruszenie prawa niedające się usunąć. Sąd wojewódzki podkreślił, że celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co oznacza, że nakazy wymienione w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mogą być zastosowane tylko w takim przypadku, gdy nastąpiło naruszenie prawa niedające się usunąć i wykonane roboty budowlane nie mogą być w żaden sposób doprowadzone do stanu zgodnego z prawem.
W odniesieniu do prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Sąd podkreślił, że tytuły prawne, z których prawo to wynika, są z reguły tytułami cywilnoprawnymi. Organy administracji nie mają kompetencji do ingerowania w stosunki cywilnoprawne i zastępowania w tym zakresie sądów powszechnych. Rzeczą organu administracji jest zatem każdorazowo rozważenie, czy w okolicznościach konkretnej sprawy rozstrzygnięcie sprawy cywilnej nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie budowlanej. W przypadku współwłasności nieruchomości, roboty budowlane wymagają, co do zasady, jako należące do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, udzielenia zgody na ich wykonanie przez współwłaścicieli w sposób zgodny z prawną formą zarządu tej nieruchomości. W tzw. małych wspólnotach mieszkaniowych wymagane jest udzielenie zgody na wykonanie tych robót przez wszystkich członków wspólnoty, a w razie braku takiej zgody zastąpić ją może orzeczenie sądu (art. 199 k.c. w zw. z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali). W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że zakres i charakter samowolnych robót budowlanych uznanych jako przebudowa uzasadniał zakwalifikowanie ich do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, a zatem wymagana była zgoda wszystkich współwłaścicieli, ewentualnie zastąpionej orzeczeniem sądu. Sąd wojewódzki stwierdził, że złożenie do sądu powszechnego wniosku w trybie art. 199 k.c. niewątpliwie może stanowić zagadnienie wstępne, o jakim mowa jest w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniające zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ administracji.
Wobec braku zgody współwłaścicieli na przebudowę, organy administracji, zdaniem Sądu, powinny zobowiązać inwestorów, na podstawie art. 100 § 1 k.p.a., do wystąpienia do sądu powszechnego ze stosownym roszczeniem, wyznaczając odpowiedni termin do wystąpienia przez inwestora do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrażenia zgody na czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. W razie wszczęcia takiego postępowania sądowego organ administracji władny jest postępowanie administracyjne zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro wydanie decyzji zależy w tym wypadku od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. W ocenie Sądu wojewódzkiego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy istniały podstawy do zobowiązania skarżących na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. do wystąpienia do sądu powszechnego ze stosownym roszczeniem. Dopiero w sytuacji, gdyby skarżący z takiej możliwości nie skorzystali bądź sąd powszechny odmówiłby uwzględnienia ich wniosków, to organ nadzoru budowlanego byłby uprawniony do nakazania doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.
Nie można przy tym, zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy, przejść obojętnie nad skutkami ewentualnego wykonania wydanej przez organ decyzji doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, z uwagi na brak zgody współwłaścicieli na wykonanie robót budowlanych, w sytuacji gdyby po wykonaniu decyzji wydane zostało rozstrzygnięcie sądu powszechnego zastępujące taką zgodę. Jak wynika ze skargi skarżący wystąpili do Sądu Rejonowego w Żarach o wydanie zastępczej zgody w imieniu pozostałych współwłaścicieli części wspólnej budynku na wzniesienie przedmiotowej ścianki i drzwi wejściowych.
Sąd wojewódzki wskazał więc, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie związany przedstawioną w uzasadnieniu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), w szczególności co do konieczności poprzedzenia wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zobowiązaniem inwestora na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. do wystąpienia do sądu powszechnego ze stosownym roszczeniem, a w przypadku takiego wystąpienia, rozważenia zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozpatrzenia przez sąd sporu między współwłaścicielami o wyrażenie zgody na dokonanie czynności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 100 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę, że zaskarżona decyzja organu nadzoru budowlanego drugiej instancji wydana została z naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie przywołanego zarzutu, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez oddalenie skargi J. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2019 r. znak: [...] oraz o zasądzenie na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztów postępowania sądowego kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że choć art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie wyklucza to jednak możliwości badania, czy inwestor takim prawem się legitymuje, zwłaszcza gdy zostanie to zakwestionowane w toku postępowania administracyjnego. Przy czym ustalenie, że inwestor nie dysponował i nadal nie dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane powoduje, że organ może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, Sąd pierwszej instancji w sposób niedopuszczalny rozpoznał omawianą sprawę w oparciu o okoliczności, stanowiące element zarzutów zawartych w skardze inwestorów na decyzję organu drugiej instancji, dotyczące wniosku o ustalenie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej w zakresie wydania "zastępczej" zgody na wykonanie rozpatrywanego przedsięwzięcia budowlanego, które nastąpiły dopiero na etapie złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 463/17, LEX nr 2627812).
W sprawie zasadny okazał się jedyny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 100 § 1 art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Przede wszystkim, w sprawie niesporne jest, że skarżący (inwestorzy) dokonali przebudowy spocznika V (ostatniej) kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Z. poprzez budowę ścianki działowej z pustaków szklanych wraz z osadzeniem w niej stolarki drzwiowej. Roboty zrealizowano w 1999 r., bez uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, w chwili wydawania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, inwestorzy nie dysponowali nieruchomością na cele budowlane – nie posiadali zgody pozostałych współwłaścicieli budynku na wykonanie przedmiotowej przebudowy. Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego obu instancji uznały, że uniemożliwia to przeprowadzenie postępowania naprawczego, a w konsekwencji zastosowały art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazując doprowadzenie spocznika klatki schodowej do stanu poprzedniego.
Nie miał za to racji Sąd wojewódzki, że w takiej sytuacji organ odwoławczy powinien, na podstawie art. 100 § 1 k.p.a., zobowiązać inwestorów do wystąpienia do sądu powszechnego z roszczeniem o wyrażenie zgody przez sąd na rozporządzenie rzeczą wspólną (art. 199 k.c. w zw. z art. 19 ustawy o własności lokali). A w razie wszczęcia takiego postępowania przez sąd powszechny, organ powinien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., traktując postępowanie przed tym sądem jako zagadnienie wstępne.
Przypomnieć zatem trzeba, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest natomiast określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Bez wątpienia istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Z kolei na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Nie można przy tym uznać, że art. 100 § 1 k.p.a. stanowi samoistną przesłankę do występowania przez organ administracji o wszczęcie postępowania mającego na celu rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt I OSK 381/17, LEX nr 2450772).
A taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie – nie pojawiło się w niej zagadnienie wstępne, które spowodowałoby powstanie po stronie organu odwoławczego obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie oczywiste jest, że współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości nie wyrażają zgody na zabudowę części wspólnej klatki schodowej przez skarżących. Skoro nie było podstaw do zawieszenia postępowania, organ odwoławczy nie mógł zastosować art. 100 § 1 k.p.a. Należy zgodzić się więc ze skarżącym kasacyjnie organem, że z treści art. 100 § 1 k.p.a. wynika, że ewentualne wezwanie strony do wystąpienia do właściwego sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego może nastąpić po zawieszeniu postępowania administracyjnego, co w realiach omawianego przypadku oznacza, że kwestia dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane nie jest zagadnieniem wstępnym "samoistnym", lecz tylko w sytuacji, gdy inwestor już wystąpił z takim roszczeniem do sądu powszechnego (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 222/16, LEX nr 2117135).
Na marginesie dodać należy, że zawarte w uzasadnieniu wyroku przez Sąd wojewódzki wytyczne dla organu, nie przystają do realiów sprawy. Sąd wojewódzki stwierdził w nich, że obowiązkiem organu będzie, zanim wyda decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, "zobowiązanie inwestora na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. do wystąpienia do sądu powszechnego ze stosownym roszczeniem, a w przypadku takiego wystąpienia, rozważenia zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozpatrzenia przez sąd sporu między współwłaścicielami o wyrażenie zgody na dokonanie czynności". Sąd pominął jednak, co wynika z akt sprawy i na co sam zwrócił uwagę w uzasadnieniu, że inwestorzy, w piśmie z 11 kwietnia 2019 r. (zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji i po wniesieniu na nią skargi, kserokopia pisma na k. 28 akt sądowych), zwrócili się do Sądu Rejonowego w Żarach o ustalenie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej i wydanie zgody zastępczej. Nie było zatem potrzeby zobowiązywania organu do nałożenia takiego obowiązku na inwestorów.
Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna jest uzasadniona, a ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona – na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1. wyroku. O kosztach w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.