II OSK 575/24

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Gminy Nowy Tomyśl od wyroku WSA w Poznaniu, który stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 30 maja 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Przyłęk-ZACHÓD - część A. Sąd Wojewódzki uznał, że plan miejscowy naruszał przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie określał granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie i użytkowaniu terenu, a także występowaniem znaczącego oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko. Brak ustalenia w planie ograniczeń wynikających z obowiązywania strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych (promień 860 metrów) został uznany za istotne naruszenie. Gmina zarzuciła w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym ustawy o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, twierdząc, że WSA dokonał błędnej oceny prawnej planu, ignorując przepisy przejściowe i zasadę niedziałania prawa wstecz. Zarzucono również błędną interpretację art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie sprzeczności ze studium uwarunkowań. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że zarzuty są niezasadne. Sąd podkreślił, że kontrola legalności aktu prawa miejscowego powinna być dokonana według stanu prawnego z daty jego podjęcia, a ustawa z 9 marca 2023 r. nie mogła być stosowana wstecz. NSA wskazał, że podstawą stwierdzenia nieważności planu było nie tyle naruszenie studium, co brak ustalenia ograniczeń w użytkowaniu i zabudowie związanych z elektrownią wiatrową oraz nieuwzględnienie stanowiska organów opiniujących w zakresie prognozy oddziaływania na środowisko. Sąd uznał również za niedopuszczalne wskazywanie przepisów samego planu miejscowego jako podstawy skargi kasacyjnej.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający