II OSK 540/24

II OSK 540/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2360/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-12-15
Skarżony organ
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1336
art. 17 ust. 1 pkt 7
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 2, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1, art. 133 § 1, art. 62 pkt 1, art. 54 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 133 w zw. z art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2360/23 w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r., znak DOA-WPPOH.612.520.2021.KD w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2360/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej "Generalnym Dyrektorem") z dnia 24 lipca 2023 r., znak DOA-WPPOH.612.520.2021.KD, którym po rozpatrzeniu zażalenia M. L. datowanego na 8 listopada 2021 r., utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (zwanego dalej "Regionalnym Dyrektorem") z dnia 28 października 2021 r., znak WOPN.612.37.134.2021.EBK o odmowie uzgodnienia przedstawionego przez Burmistrza Miasta i Gminy R. (zwanego dalej "Burmistrzem") projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gmina R. .
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. L. , domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi (ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie), a także występując o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła przy tym naruszenie:
1. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 2, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1, art. 133 § 1, art. 62 pkt 1, art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") oraz 133 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej "K.p.a.") polegające na wadliwej realizacji funkcji kontrolnej przez Sąd pierwszej instancji, zaaprobowaniu przez Sąd nieprzekazania przez organy administracji kompletnych akt właściwej sprawy administracyjnej w sprawie sygn. akt WOPN.612.37.18.2023.EBK Regionalnego Dyrektora (przekazano akta niewłaściwej sprawy: WOPN.612.37.134.2021.EBK) oraz faktycznym rozstrzygnięciu przez Sąd pierwszej instancji (a wcześniej przez Generalnego Dyrektora) niewłaściwej sprawy, poza granicami właściwej sprawy administracyjnej Regionalnego Dyrektora znak WOPN.612.37.18.2023.EBK wyznaczonymi pismem Burmistrza z dnia 22 lutego 2023 r., znak POŚ.6730.122.2022 o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz wnioskiem skarżącej z dnia 25 listopada 2022 r. o ustalenie warunków zabudowy;
2. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 2, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. polegające na wadliwej realizacji funkcji kontrolnej, zaaprobowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Generalnego Dyrektora przepisów, braku rozpoznania istoty sprawy oraz dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i bezzasadnym przyjęciu, jakoby:
– przedmiot uzgodnienia miał stanowić projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], podczas gdy z załączonego pisma Burmistrza z dnia 22 lutego 2023 r., znak POŚ.6730.122.2022 i projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak również samego wniosku skarżącej z dnia 25 listopada 2022 r. (które to dokumenty powinny się znajdować w aktach sprawy) wynika wyraźnie, że uzgodnieniu podlegało zamierzenie polegające na rozbudowie i nadbudowie istniejącego już (a nie nowego) budynku rekreacji indywidualnej oraz zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny;
– na działce nr [...] nie znajdował się jakikolwiek budynek, podczas gdy z załączonej mapy z pomiaru inwentaryzacyjnego powykonawczego z dnia 22 sierpnia 2022 r., sporządzonej przez geodetę [...] wraz z wydrukiem mapy obejmującej działkę nr [...] z geoportal.gov.pl z oznaczeniem wybudowanego na niej budynku rekreacji indywidualnej oraz wnioskiem dowodowym skarżącej do Generalnego Dyrektora z dnia 21 czerwca 2023 r. (które to dokumenty powinny się znajdować w aktach sprawy), wynika wyraźnie, że na działce nr [...] przed dniem 22 sierpnia 2022 r. został faktycznie zrealizowany i znajdował się budynek rekreacji indywidualnej, który zgodnie z wnioskiem skarżącej miałby zostać rozbudowany i nadbudowany;
3. art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz poza granicami sprawy administracyjnej w sprawie WOPN.612.37.18.2023.EBK prowadzonej przez Regionalnego Dyrektora, wyznaczonymi pismem Burmistrza z dnia 22 lutego 2023 r., znak POŚ.6730.122.2022 o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy;
4. art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. polegające na dokonaniu przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i bezzasadnym przyjęciu, jakoby:
– przedmiot uzgodnienia miał stanowić projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], podczas gdy z załączonego pisma Burmistrza z dnia 22 lutego 2023 r., znak POŚ.6730.122.2022 i projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak również samego wniosku skarżącej z dnia 25 listopada 2022 r. wynika wyraźnie, że uzgodnieniu podlegało zamierzenie polegające na rozbudowie i nadbudowie istniejącego już (a nie nowego) budynku rekreacji indywidualnej oraz zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny;
– na działce nr [...] nie znajdował się jakikolwiek budynek, podczas gdy z załączonej mapy z pomiaru inwentaryzacyjnego powykonawczego z dnia 22 sierpnia 2022 r. (opisanej wyżej) oraz wniosku dowodowego skarżącej do Generalnego Dyrektora z dnia 21 czerwca 2023 r. wynika, że na działce przed dniem 22 sierpnia 2022 r. został faktycznie zrealizowany i znajdował się budynek rekreacji indywidualnej, który zgodnie z wnioskiem skarżącej miałby zostać rozbudowany i nadbudowany;
5. art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p.") w zw. z § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (zwanej dalej "uchwałą nr [...]") oraz z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1336, dalej "u.o.p.") oraz polegające na powieleniu przez Sąd argumentacji organów obu instancji oraz błędnej interpretacji i nieprawidłowym ustaleniu, jakoby podlegająca uzgodnieniu rozbudowa i nadbudowa istniejącego już budynku rekreacji indywidualnej miała rzekomo kolidować z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m, podczas gdy uchwała ta, ani u.o.p. nie zakazują jakichkolwiek czynności związanych z budynkami już istniejącymi, w tym ich rozbudowy lub nadbudowy;
6. art. 21 ust. 1, 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na dokonaniu niedopuszczalnej rozszerzającej interpretacji ustanowionego w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały zakazu sytuowania nowej zabudowy, poprzez objęcie tym zakazem także rozbudowy i nadbudowy istniejących już obiektów, co narusza konstytucyjnie chronione prawo własności i wynikające z niego prawo zabudowy nieruchomości.
M. L. zaznaczyła, że naruszenia wskazane w punktach 1 i 3 powyżej miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły Sąd pierwszej instancji do rozstrzygania faktycznie w niewłaściwej sprawie administracyjnej (według wiedzy skarżącej – zakończonej w 2022 r.), wskutek czego Sąd nieprawidłowo dokonał oceny zgodności z przepisami ochrony przyrody niewłaściwego zamierzenia inwestycyjnego skarżącej mającego polegać na budowie nowego budynku, a nie tego faktycznie objętego uzgodnieniem zamierzenia polegającego na rozbudowie i nadbudowie istniejącego już budynku. Nieprawidłowe ustalenie przez Sąd, iż uzgodnieniu ma podlegać zamierzenie polegające na budowie nowego budynku doprowadziło go do nieprawidłowego ustalenia, jakoby w niniejszej sprawie, nie dotyczącej budowy nowego budynku, miał mieć zastosowanie zakaz budowania nowych obiektów budowlanych wynikający z § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...]. Z kolei uchybienia wymienione w punktach 2 i 4 miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły Sąd pierwszej instancji do nieprawidłowego ustalenia, jakoby uzgodnieniu miało podlegać zamierzenie budowy nowego budynku na działce nr [...], na której żaden budynek rzekomo się nie znajduje, wskutek czego do zamierzenia polegającego na rozbudowie i nadbudowie istniejącego już budynku, Sąd nieprawidłowo zastosował zakaz budowania nowych obiektów budowlanych wynikający z § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...] w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.o.p. Zdaniem M. L. , gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał zgodność właściwego zamierzenia inwestycyjnego, które nie polega na budowie nowego budynku, musiałby uznać, że powyższy zakaz nie ma do niego zastosowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor wyjaśnił, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 24 lipca 2023 r. znak DOA-WPPOH.612.520.2021.KD utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora z dnia 28 października 2021 r., znak WOPN.612.37.134.2021.EBK, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gmina R. . Sprawa, na którą powołuje się M. L. w skardze kasacyjnej, odnosi się do zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora z dnia 9 marca 2023 r., znak WOPN.612.37.18.2023.EBK. To ostatnie postanowienie zostało wywołane wnioskiem Burmistrza z dnia 22 lutego 2023 r., znak POŚ.6730.122.2022. Wydano je w odrębnej sprawie administracyjnej dotyczącej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku rekreacji indywidualnej oraz zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny na części działki ewidencyjnej nr [...], obręb geodezyjny [...], gmina R. . Sprawa ta w związku ze złożonym przez inwestora zażaleniem procedowana jest obecnie przez Generalnego Dyrektora.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na tym samym założeniu wyjściowym. Mianowicie skarżąca kasacyjnie, M. L. , twierdzi, że Regionalny Dyrektor przesłał Generalnemu Dyrektorowi akta niewłaściwej sprawy administracyjnej. W jej przekonaniu, skoro składała ona zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora z dnia 9 marca 2023 r. znak WOPN.612.37.18.2023.EBK, to akta administracyjne wraz z tym postanowieniem i jej zażaleniem datowanym na 20 marca 2023 r. powinny były zostać przekazane Generalnemu Dyrektorowi.
Zdaniem M. L. w sprawie doszło do błędu w zakresie działania organów, wyrażającego się w tym, że najprawdopodobniej organ pierwszej instancji przekazał Generalnemu Dyrektorowi niewłaściwe akta administracyjne sprawy zakończonej postanowieniem Regionalnego Dyrektora z dnia 28 października 2021 r., która – wedle wiedzy skarżącej – zakończyła się w 2022 r. Skarżąca wywodziła dalej, że w efekcie doszło do nieporozumienia polegającego na tym, iż Generalny Dyrektor uzgadniał projekt decyzji w sprawie dotyczącej warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], podczas gdy w istocie w sprawie uzgadniany był inny projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku rekreacji indywidualnej oraz zmianie sposobu jego użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny na części działki nr [...] (w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji na wniosek skarżącej z dnia 25 listopada 2022 r.).
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały skoncentrowane na powyższej kwestii. M. L. podkreślała, że zarówno organ drugiej instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekali w warunkach błędu co do tożsamości sprawy, a także co do identyfikacji akt administracyjnych, w oparciu o które prowadzona była kontrola legalności decyzji (zarzuty skargi kasacyjnej nr 1-4 w numeracji powyżej). Zdaniem skarżącej miało to w konsekwencji prowadzić też do naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze kasacyjnej, jak również przepisów Konstytucji RP dotyczących ochrony prawa własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał bowiem błędnie przyjąć, że sprawa dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i że jego lokalizacja jest niezgodna między innymi z uchwałą nr [...], podczas gdy przedmiotem uzgodnienia warunków zabudowy była zgoła odmienna inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie już istniejącego budynku rekreacji indywidualnej, co nie koliduje z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora [...].
Całkowicie chybione jest prezentowane przez skarżącą kasacyjnie twierdzenie, jakoby Regionalny Dyrektor przekazał organowi drugiej instancji niewłaściwe akta administracyjne, Generalny Dyrektor rozpatrywał sprawę dotyczącą niewłaściwego postanowienia, a w rezultacie także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miałby kontrolować działalność organów administracji w warunkach błędu co do tożsamości sprawy administracyjnej. W konsekwencji również wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej – jako oparte na takim właśnie twierdzeniu – są nieusprawiedliwione.
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że Regionalny Dyrektor w dniu 28 października 2021 r. znak: WOPN.612.37.134.2021.EBK odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] w gminie R. , o które to uzgodnienie wystąpił Burmistrz pismem z dnia 13 października 2021 r. znak: POŚ.6730.60.2021 (k. 23-26 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Na to właśnie postanowienie zażalenie datowane na 8 listopada 2021 r. złożyła M. L. . Identyfikacja zaskarżonego postanowienia nie budzi wątpliwości, gdyż w zażaleniu wskazano jego datę, znak sprawy, a także opisano, że zażalenie dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (k. 1-6 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Zażalenie skarżącej zostało przekazane Generalnemu Dyrektorowi przez organ pierwszej instancji przy piśmie z dnia 15 listopada 2021 r., w którym także wyspecyfikowano znak sprawy oraz przedmiot postępowania. Wreszcie postanowieniem z dnia 24 lipca 2023 r. znak DOA-WPPOH.612.520.2021.KD Generalny Dyrektor bez najmniejszych wątpliwości rozpatrywał właśnie powyższe zażalenie od postanowienia Regionalnego Dyrektora z dnia 28 października 2021 r.
Przedmiotem niniejszej sprawy było więc uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gmina R. . Oznacza to, że nietrafne są wszystkie wymienione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącej – wiązały się z rozpatrzeniem przez Generalnego Dyrektora sprawy, a następnie jej kontrolą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niezgodnie ze stanem rzeczywistym. M. L. błędnie zarzuca, że zaskarżone postanowienie wydano w granicach innej sprawy, dotyczącej uzgodnienia warunków rozbudowy i nadbudowy istniejącego już budynku rekreacji indywidualnej oraz zmiany sposobu użytkowania tego budynku na budynek mieszkalny jednorodzinny.
Jeszcze raz należy podkreślić, że niniejsza sprawa bez najmniejszej wątpliwości dotyczyła uzgodnienia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego (nowego), którego lokalizację oceniono jako niezgodną z wynikającym z § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...] zakazem lokalizowania nowych budynków w pasie o szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...].
Stosownie do powyższego, chybione są również wymienione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. M. L. w skardze kasacyjnej nie kwestionuje, że w [...] Parku Krajobrazowym, w obrębie 100 m od linii brzegowej, zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych. Wszystkie argumenty skargi kasacyjnej opiera natomiast na przekonaniu, że zaskarżona decyzja, jak też zaskarżony wyrok, dotyczyły sprawy z uzgodnienia warunków zabudowy dla zaprojektowanej przez nią odrębnej inwestycji, polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku rekreacji indywidualnej oraz zmianie sposobu użytkowania go na budynek mieszkalny jednorodzinny, co – z uwagi na odmienny charakter zamierzenia – miałoby, jej zdaniem, nie podpadać pod zakaz z § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...].
Jak zaznaczono wyżej, skarżąca pozostaje w błędnym przeświadczeniu co do przedmiotu sprawy, która – bez wątpliwości – dotyczy budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...].
Tytułem uzupełnienia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że według danych, którymi dysponuje z urzędu w oparciu o Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji w Sprawach, w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VII SA/Wa 60/25 zarejestrowana została skarga M. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora z dnia 26 września 2024 r. znak DOA-WPPOH.612.213.2023.KM, którym rozpatrzono zażalenie skarżącej na postanowienie Regionalnego Dyrektora z dnia 9 marca 2023 r. dotyczące uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku rekreacji indywidualnej oraz zmianie sposobu użytkowania tego budynku na budynek mieszkalny jednorodzinny na części działki nr [...]. Oznacza to, że sprawa dotycząca uzgodnienia wskazanej inwestycji, z którą skarżąca błędnie utożsamia z inwestycją rozpatrywaną w niniejszej sprawie, będzie dopiero przedmiotem kontroli ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (VII SA/Wa 60/25).
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw – orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.