II OSK 535/25

II OSK 535/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 w zw. z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1583/24 oddalającego skargę R.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr DL.WIPO.412.967.2019/MMa w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1583/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 8 kwietnia 2024 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, brak wstrzymania wykonania decyzji może prowadzić do poważnych i trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji cudzoziemiec może zostać deportowany do kraju pochodzenia, gdzie grozi mu niebezpieczeństwo. Grożą mu bowiem tortury, skazanie bez rozprawy, branie udziału w postępowaniu karnym bez udziału obrońcy oraz długoletni pobyt w więzieniu. Cudzoziemiec podkreślił, że do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, ma prawo przebywać w kraju, w którym złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z uwagi na bliskie pokrewieństwo skarżącego z M.K., szefem [...] i z G.S., której mąż odsiaduje wieloletni wyrok w [...] za przynależność partyjną – jego życie i zdrowie jest zagrożone w kraju pochodzenia. W [...] uznany jest za wroga kraju i terrorystę. Jest poszukiwany przez władze kraju pochodzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
2. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
3. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma natomiast obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
4. W rozpoznawanej sprawie skarżący niebezpieczeństwo wyrządzenia zaskarżoną decyzją znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków upatruje w tym, że w kraju pochodzenia grozi mu niebezpieczeństwo ze względu na bliskie pokrewieństwo z M.K., szefem [...] i z G.S., której mąż odsiaduje wieloletni wyrok w [...] za przynależność partyjną. Skarżący jako okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji wskazał te same okoliczności, które podawał we wnioskach o udzielenie ochrony międzynarodowej. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że cudzoziemiec w dniu 22 września 2017 r. złożył pierwszy wniosek o udzielenie mu ochrony międzynarodowej. W dniu 8 stycznia 2018 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję orzekającą o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia 25 października 2018 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Cudzoziemiec nie zaskarżył tej decyzji do sądu administracyjnego. Skarżący składając trzy kolejne wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie przedstawił nowych dowodów ani okoliczności faktycznych lub prawnych znacząco zwiększających prawdopodobieństwo udzielenia mu ochrony międzynarodowej. Żaden ze złożonych wniosków nie został uwzględniony (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami: z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1858/22 oddalił skargę na decyzję wydaną w wyniku rozpoznania drugiego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – orzeczenie prawomocne; [...] z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1011/24 oddalił skargę na decyzję wydaną w wyniku rozpoznania czwartego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – orzeczenie nieprawomocne). Z powyższego wynika, że postępowanie dotyczące udzielenia ochrony międzynarodowej zakończyło się odmowną decyzją ostateczną. Obawy skarżącego przed powrotem do kraju pochodzenia były już przedmiotem odrębnego postępowania. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odnośnie do indywidualnej sytuacji cudzoziemca nie wykazały uzasadnionej obawy przed prześladowaniem.
5. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny ma prawo przebywać w kraju, w którym złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo podziela pogląd o konieczności wstrzymania wykonania decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej z uwagi na konieczność zapewnienia prawa cudzoziemca do pobytu do czasu rozpatrzenia przez sąd środka zaskarżenia złożonego co do wydanej w tym przedmiocie decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest jednak decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, nie zaś decyzja o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej. Z art. 46 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.Urz.UE.L.2013.180.60; dalej: dyrektywa proceduralna 2013/32) wynika, że państwa członkowskie muszą zapewnić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową prawo do pozostawania na swoim terytorium do czasu zakończenia postępowania przed sądem pierwszej instancji. Obowiązek państwa członkowskiego zapewnienia cudzoziemcowi prawa pobytu na swoim terytorium do czasu zakończenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, o którym mowa w art. 46 ust. 5 dyrektywy proceduralnej 2013/32, nie dotyczy postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, będącego przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
6. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność udzielenia mu ochrony tymczasowej.
7. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjnych, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.