II OSK 532/05

II OSK 532/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Gorczycka -Muszyńska /sprawozdawca/
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ka 2608/02 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2004-12-01
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska (spr.), Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2608/02 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach 2. zasądza od J. S. na rzecz T. G. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 grudnia 2004 r. po rozpoznaniu skargi J. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. G. pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę piekarni na nieruchomości przy ul. [...] w S. – uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wprawdzie zarzuty podnoszone w skardze, a odnoszące się do uciążliwości wynikających z usytuowania piekarni w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego jak również zarzuty dotyczące nieprawidłowości związanych z odprowadzaniem wód opadowych z istniejącego obiektu piekarni jak i dotyczące gospodarki ściekowej na nieruchomości T. G., nie mogą być rozważane w sprawie dotyczącej pozwolenia na rozbudowę piekarni, mogą natomiast stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego, jednakże stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowiącego, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi –Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, z przyczyn nie podnoszonych w skardze. Sąd uznał bowiem, że organy obu instancji nie dostrzegły, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie zawiera wymaganych przepisem art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zmianami) uzgodnień: opinii z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, opinii sanitarnej oraz opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Nie zawiera też projektu zagospodarowania nieruchomości, co uniemożliwia precyzyjne określenie usytuowania projektowanego obiektu względem obiektów istniejących na działce inwestora oraz względem granicy z działką sąsiednią. Z tych przyczyn Sąd I instancji uznał, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzje organów administracji wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 kpa i dlatego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzje te uchylił.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła T. G., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając błędną wykładnię art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 213 § 1 Kodeksu pracy, art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575), art. 6 ustawy z dnia 24 VIII 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 81, poz. 351) i § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U./ Nr 140, poz. 906). Skarżąca zarzuciła także naruszenie przez sąd I instancji art. 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W uzasadnieniu skargi wskazano, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączone zostały wszystkie niezbędne uzgodnienia. Stanowiły one integralną część dokumentacji projektowej. Także częścią projektu był projekt zagospodarowania nieruchomości. Na potwierdzenie tych okoliczności skarżąca składa: kserokopie planu realizacyjnego z pieczęcią organu I instancji, stwierdzającą, że plan ten stanowi załącznik do decyzji z dnia 11 lutego 2002 r. oraz pismo Nadinspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. z dnia [...] września 2002 r. i protokół odbioru technicznego z dnia 24 października 2002 r. sporządzony przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Skoro zatem Sąd I instancji stwierdził, że takich uzgodnień nie dokonano, to może to oznaczać tylko tyle, że organ administracji przekazał sądowi niekompletne akta, a za to skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności. Naruszenie art. 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca uzasadnia tym, że Sąd nie poinformował skarżącej na rozprawie o braku takich dokumentów w aktach i nie pouczył jej o konieczności wykazania istnienia takich dokumentów. Błędna wykładnia art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego polega zaś na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wymagane jest uzyskanie opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Powołany przez Sąd I instancji przepis art. 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie nakłada na inwestora obowiązku uzyskania takiej opinii, ale stanowi, że to autorzy projektu na podstawie własnej wiedzy mają zapewnić – bez osobnego stanowiska jakichkolwiek organów – zgodność projektu z wymaganiami takiej ochrony.
Z tych względów skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Sąd I instancji był wprawdzie uprawniony do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także w kwestiach nie podnoszonych w zarzutach skargi (uprawnienia takie przewiduje art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) jednakże ocena Sądu w sprawie niniejszej dokonana została niezbyt dokładnie.
Stwierdzenie Sądu, iż projekt budowlany nie zawiera opinii z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, wbrew wymogowi zawartemu w art. 213 § 1 Kodeksu pracy nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie uprawnień rzeczoznawców do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, zasad opiniowania projektów obiektów budowlanych, w których przewiduje się pomieszczenia pracy oraz trybu powoływania członków Komisji kwalifikacyjnej do oceny kandydatów na rzeczoznawców (Dz. U. z 1996 r. Nr 62, poz. 290) projekty nowobudowanych lub przebudowywanych obiektów budowlanych albo ich części, w których przewiduje się pomieszczenia pracy, opiniuje rzeczoznawca, który po analizie projektu umieszcza na nim klauzulę zawierającą opinię oraz pieczęć imienną. W takiej formie dokonane zostało uzgodnienie omawianego projektu pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Opinia ta z pieczęcią imienną rzeczoznawcy, wydana w dniu 11 grudnia 2001 r. znajduje się na rys. 4 projektu "Stan projektowany". Na tym samym rysunku znajduje się klauzula zawierająca pozytywną opinię rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych z dnia 27 listopada 2001 r. Projekt budowlany zawiera także plan zagospodarowania działki – nr rysunku – 1, nazwany planem realizacyjnym. Rysunek ten określa wszystkie elementy części rysunkowej wymagane przepisem § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 1998 r. Nr 140, poz. 906) określające zarówno położenie działki inwestora, sposób jej zabudowy, oraz zabudowę działek sąsiednich, jak i oznaczające odległości projektowanej rozbudowy od granicy działki.
Nie może przy tym być oceniany jako niekompletność projektu – brak uzgodnień projektu z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji powołany przez ten Sąd przepis art. 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 81, poz. 351 ze zmianami) nie przewiduje obowiązku uzgodnienia projektu w odniesieniu do wszelkich realizowanych czy rozbudowywanych obiektów. Obowiązujące zaś w dacie opracowywania (i zatwierdzania) omawianego projektu budowlanego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadnia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 11 poz. 206) w § 4 wymienia projekty budowlane `wymagające uzgodnienia i w wyliczeniu tym obowiązek uzgodnienia projektu budynków magazynowych, produkcyjnych i usługowych ograniczono wyłącznie do tych, w których występują materiały palne, których powierzchnia przekracza 1000 m2 i w których występuje zagrożenie wybuchem. Projektowana część dobudowywana do istniejącego budynku, posiadająca wymiary 2,40 x 14,18 m nie spełnia warunków kwalifikujących do którejś z grup obiektów wyliczonych w pow. § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż uchylenie decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wyroku dokonane zostało z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego, działając na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.