Pełny tekst orzeczenia II OSK 48/24

II OSK 48/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Jan Szuma
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 566/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48, art. 49 i art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W., M. W., A. D. i W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 566/23 w sprawie ze skargi A. W., M. W., A. D. i W. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2023 r. nr 34/23 w przedmiocie nakazu doprowadzenia lokali mieszkalnych do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września
2023 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 566/23 oddalił skargę A. W., M. W., A. D. i W. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję z 26 maja 2021 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (PINB), nakładającą na skarżących, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: "p.b."), obowiązek doprowadzenia czterech samodzielnie funkcjonujących lokali mieszkalnych powstałych w wyniku przebudowy polegającej na podziale lokalu mieszkalnego dwupoziomowego nr [...] znajdującego się na dwóch ostatnich kondygnacjach budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy
ul. [...] w [...], do stanu poprzedniego poprzez: odbudowanie części ściany zewnętrznej usuniętej w ramach przebudowy loggii, przywrócenie pierwotnego układu i funkcji pomieszczeń na obu poziomach poprzez likwidację nowo powstałych ścian działowych i wykonanie ich w poprzedniej lokalizacji, przywrócenie poprzedniego stanu instalacji wodno-kanalizacyjnej zmodyfikowanej na potrzeby wykonanych łazienek oraz przebudowanej instalacji ogrzewania i elektrycznej.
Budynek przy ul. [...] w [...] jest budynkiem wielorodzinnym czteropiętrowym należącym do zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej [...] ("Spółdzielnia").
Skarżący posiadają spółdzielcze własnościowe prawo do dwupoziomowego lokalu nr [...] w tym budynku położonego na jego ostatnich kondygnacjach.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. W., M. W., A. D. i W. D. zarzucając naruszenie:
1. art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego (p.b.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i w efekcie wadliwe przyjęcie w drodze analogii do wykładni art. 48 p.b. i art. 49b p.b. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 30 ust. 2 p.b., że warunkiem koniecznym legalizacji dokonywanej w oparciu o art. 51 p.b. jest wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podczas gdy nie jest to wymagane w przypadku procedury naprawczej prowadzonej w oparciu o art.51 prawa budowlanego, a organy nie są uprawnione do tego, aby w ramach tej procedury żądać od inwestora przedłożenia jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie;
2. art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za właściwe nakazanie przywrócenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego
w zakresie wszystkich przeprowadzonych prac, podczas gdy nawet jeśli uznać, że inwestorzy zobowiązani byli wykazać prawo do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane to z uwagi na brak przedłożenia jakichkolwiek dokumentów nakazanie przywrócenia lokalu do stanu poprzedniego winno dotyczyć wyłącznie prac przeprowadzonych w zakresie uznawanym przez organ za nieruchomość wspólną, tj. prac w zakresie rozbiórki progu w przejściu do loggii oraz ewentualnie wymiany okien, nie zaś wszystkich przeprowadzonych prac, które to prace - poza rozbiórką progu w przejściu do loggii i ewentualna wymiana okien - bezspornie przeprowadzane były wyłącznie w zakresie nieruchomości, co do której inwestorzy legitymowali się wyłącznym prawem do dysponowania na cele budowlane w oparciu o przysługujące im spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu i poza zakresem dotyczącym części wspólnych nieruchomości prace powinny podlegać legalizacji;
3. art. 4 prawa budowlanego w zw. z art.21 ust.1 i art.64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i w efekcie wadliwe przyjęcie, że inwestorzy w sposób istotny przekroczyli granice zasady wolności budowlanej, albowiem stworzyli cztery nowe lokale mieszkalne w miejsce dotychczasowego jednego lokalu, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy nie doszło do wyodrębnienia żadnych samodzielnych lokali w ramach dotychczasowego lokalu mieszkalnego, który jest przedmiotem prowadzonych przez inwestorów prac i brak jest podstaw prawnych do wywodzenia, że doszło do – albo w przyszłości dojdzie- do wyodrębnienia samodzielnych lokali, zatem oczywiście nieuzasadnionym jest zarzut przekroczenia przez inwestorów granic przysługującej im swobody budowlanej;
4. art.145 par.1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art.151 przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, które to przesłanki polegają na istotnym naruszeniu przez organ prawa tj. w szczególności art. 7 k.p.a., art.8 k.p.a., art.77 k.p.a. oraz art.51 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane;
5. art.153 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1715/21 zawarł ocenę prawną w zakresie dotyczącym konieczności uzyskania przez inwestorów pozwolenia na budowę co do wykonania dodatkowych łazienek i aneksów kuchennych a także ocenę prawna w zakresie dotyczącym zakwalifikowania prac przeprowadzonych w obrębie lokalu mieszkalnego za przebudowę w rozumieniu prawa budowlanego, która to oceną Sąd w niniejszym postępowaniu miałby być związany, podczas gdy w w/w wyroku nie zawarto takiej oceny prawnej, a jedynie wiążąca Sąd w tej sprawie ocena prawna zawarta w przywołanym wyroku dotyczy powinności uzyskania pozwolenia na budowę wyłącznie w zakresie prac dotyczących usunięcia progu loggi i wymiany okien, jako że prace te uznane zostały uprzednio przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za mające wpływ na parametry techniczne konstrukcji budynku, a tym samym za stanowiące przebudowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku
w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W każdym przypadku wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. W., M. W., A. D. i W. D.nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 151 i art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 t.j.; dalej "pr.bud.").
Stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia Sądu był prawidłowy. Z akt sprawy wynika, że w dwupoziomowym lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] wykonano roboty budowlane polegające na : częściowej przebudowie ścian działowych oraz wykonaniu nowych ścian działowych o konstrukcji szkieletowej, podziale dwóch istniejących pokoi i wykonaniu dodatkowych aneksów kuchennych i łazienek, przebudowie instalacji wodociągowej i kanalizacji, przebudowie instalacji ogrzewania oraz instalacji elektrycznej, zmianie wielkości otworu okiennego z okna o wymiarach 150 x 222 cm na okno o wymiarach 150 x 233 cm, przebudowie loggii (na wyższym poziomie), w ramach której usunięto część ściany zewnętrznej celem zamontowania okna balkonowego. W efekcie powstały cztery lokale mieszkalne mogące funkcjonować samodzielnie. Zakres powyższych robót budowlanych wynika z ustaleń dokonanych przez organ nadzoru budowlanego podczas oględzin lokalu
nr [...] w dniu 2 marca 2021r. i dołączonej dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas tej czynności. Protokół z tych oględzin został podpisany przez skarżących bez uwag. Przede wszystkim jednak ten zakres robót budowlanych został przyjęty i
stanowił podstawę orzekania przez WSA w Warszawie, który kontrolował postanowienie MWINB z 14 czerwca 2012r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w przedmiotowym lokalu mieszkalnym nr [...] i który prawomocnym wyrokiem z 2 grudnia 2021 r. w sprawie VII SA/Wa 1715/21 oddalił skargę na to postanowienie.
W związku z powyższym na mocy art.153 p.p.s.a. i art.170 p.p.s.a. wyrok ten jest wiążący w sprawie i ani organ ani sąd administracyjny nie można pomijać wyrażonej w nim oceny prawnej.
Wobec niepodważenia ustaleń stanu faktycznego w sprawie można dokonać oceny podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud. sformułowany w pkt 1 skargi kasacyjnej przez przyjęcie, że warunkiem koniecznym legalizacji dokonywanej w oparciu o art. 51 pr.bud.. jest wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podczas gdy nie jest to wymagane w przypadku procedury naprawczej prowadzonej w oparciu o art. 51 pr. bud., a organy nie są uprawnione do tego, aby w ramach tej procedury żądać od inwestora przedłożenia jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie.
Podkreślić należy, że niezależnie od tego, czy organ nadzoru zastosowałby tryb naprawczy przewidziany w art. 50–51 pr. bud. , czy tryb unormowany w art. 48 lub 49b pr. bud., to w każdym z takich postępowań podlegałaby badaniu kwestia posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym niedopuszczalna jest taka interpretacja art. 51 pr.bud., według której roboty budowlane wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę mogłyby być uznane za zgodne z prawem w sytuacji, gdy inwestor nie wykaże prawa do dysponowania oznaczoną nieruchomością na cele budowlane.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że nie ma podstaw prawnych, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie art. 50--51 Prawa budowlanego wyłączyć uprawnienia do badania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczyć należy, że z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia
2011 r., II OPS 2/10 wynika wyłącznie to, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud. nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu naprawczym nie bada się kwestii posiadania przez inwestora tytułu prawnego do wykonania robót budowlanych. Założyć należy, że nie ma podstaw prawnych uzasadniających różnicowanie pozycji inwestora w ten sposób, że
w przypadku wystąpienia ze zgłoszeniem lub wnioskiem o pozwolenie na budowę musi on wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w drodze stosownego oświadczenia, a w przypadku samowolnego wykonania robót budowlanych kwestia tytułu inwestora do nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane pozostawałaby poza kontrolą właściwych organów administracyjnych. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że dopuszczalne byłoby zalegalizowanie robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich.
Skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 pr. bud.. Różnica, jaka w tym zakresie występuje, polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 oraz art. 49b ust. 2 pkt 1 pr. bud. wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wskazujących na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych. Niespełnienie tego wymogu skutkuje w myśl art. 35 ust. 4 a contrario pr. bud. – odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach objętych postępowaniem legalizacyjnym lub naprawczym zastosowaniem sankcji określonych w art. 48 ust. 4 oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 pr. bud. (por. wyroki NSA z 26 marca 2013 r., II OSK 2183/11; por. też wyroki NSA: z 3 lipca 2012 r., II OSK 755/11; z 1 lutego 2013 r., II OSK 270/12; z 13 marca 2013 r., II OSK 2180/11; z 14 stycznia 2014 r., II OSK 1900/12; z 6 marca 2014 r., II OSK 2426/12; z 22 sierpnia 2014 r., II OSK 490/13; z 31 marca 2015 r., II OSK 2079/13, z 18 lipca 2018 r., II OSK 2066/16, podobnie w doktrynie Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, uw. 11 do art. 51; Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2018, uw. 3 do art. 51).
Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud. (pkt 2 skargi kasacyjnej), w którym skarżący podnoszą, że nawet gdyby uznać, że są zobowiązani do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane to winno to dotyczyć wyłącznie prac przeprowadzonych w zakresie uznawanym przez organ za nieruchomość wspólną, tj. prac w zakresie rozbiórki przejścia do loggii i ewentualnej wymiany okien, natomiast pozostałe prace były wykonywane w zakresie przysługującego im spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu i powinny zostać zalegalizowane.
Skarżący uważają, jak wynika to z zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a. (pkt 5 skargi kasacyjnej), że uzyskanie pozwolenia na budowę dotyczy tylko robót budowlanych dotyczących loggii i wymiany okien, ponieważ tylko te prace zostały uznane przez WSA w Warszawie w wyroku z 2 grudnia 2021r. sygn. akt VII SA/Wa 1715/21 za mające wpływ na parametry techniczne konstrukcji budynku, a tym samym stanowią przebudowę. Natomiast zdaniem skarżących w w/w wyroku Sąd nie zawarł oceny prawnej, co do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie pozostałych robót przeprowadzonych w obrębie dwupoziomowego lokalu mieszkalnego nr [...].
Z powyższego wynika, że skarżący kwestionują ocenę, że wykonane przez nich prace budowlane wewnątrz lokalu mieszkalnego stanowią przebudowę i w związku z tym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Stanowisko to jest błędne.
Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organów nadzoru budowlanego, że cztery samodzielnie funkcjonujące lokale mieszkalne powstały w wyniku dokonania przez skarżących przebudowy jednego lokalu mieszkalnego dwupoziomowego, co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał, że w niniejszej sprawie dokonano przebudowy zarówno samego lokalu mieszkalnego (początkowo dwupoziomowego) oraz części wspólnej (loggii).
Z powyższym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić.
Nie ulega wątpliwości, że wykonane roboty budowlane spowodowały zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego, co odpowiada definicji przebudowy z art. 3 pkt 7a pr. bud.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są one zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w świetle art.29 ust.4 pkt 1a) pr. bud.
Z przepisu tego wynika, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych.
Jak to wyżej wskazano, skarżący przebudowując lokal mieszkalny dwupoziomowy usytuowany na ostatnich piętrach budynku wielorodzinnego zbudowali nowe ściany działowe, aneksy kuchenne, łazienki, przebudowali instalację wodociągową i kanalizacyjną, instalację ogrzewania oraz instalację elektryczną, zmieniono wielkość otworu okiennego, przebudowano loggię (na wyższym poziomie), w ramach której usunięto część ściany zewnętrznej celem zamontowania okna balkonowego. Zakres powyższych robót budowlanych jest tego typu, że stanowi ingerencję w elementy konstrukcyjne budynku niezależnie od tego czy roboty dotyczyły loggii, przebudowy ścian zewnętrznych (otworów okiennych) czy polegały na wskazanych pracach wykonanych wewnątrz dwupoziomego lokalu mieszkalnego. Ściany budynku to kluczowy element konstrukcyjny. Ściany wewnętrzne i zewnętrzne podtrzymują strop lub dzielą przestrzeń. Wybudowanie nowych ścian działowych dla utworzenia z jednego dwupoziomowego lokalu mieszkalnego czterech lokali mieszkalnych wraz
z aneksami kuchennymi, łazienkami, przebudowaniem w tym celu infrastruktury technicznej w postaci przewodów kanalizacyjnych, wodociągowych, wentylacyjnych wpływa na konstrukcję budynku wielorodzinnego. Dlatego co do całości wykonanych robót budowlanych stanowiących przebudowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę i zgody Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. O wpływie przebudowy na elementy konstrukcyjne budynku może pośrednio świadczyć także okoliczność wynikająca z pisma Spółdzielni z 27 grudnia 2022r., w którym informuje, że mieszkańcy budynku skarżą się na uciążliwości związane z funkcjonowaniem instalacji wodno-kanalizacyjnej wynikające być może z jej przebudowy bądź ze zwiększonego jej obciążenia przez dodatkowych użytkowników wynajmujących lokale powstałe w wyniku przebudowy.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, WSA w Warszawie w wyroku z 2 grudnia
2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1715/21 zawarł ocenę prawną w zakresie dotyczącym konieczności uzyskania przez inwestorów pozwolenia na budowę, co do wykonania dodatkowych łazienek i aneksów kuchennych, a także ocenę prawną w zakresie dotyczącym zakwalifikowania prac przeprowadzonych w obrębie lokalu mieszkalnego za przebudowę w rozumieniu prawa budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, którą to oceną Sąd w niniejszym postępowaniu był związany.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził bowiem, że (...) przebudowa przebiegu instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej w celu dostosowania do nowo wykonanych pomieszczeń łazienki i aneksów kuchennych prowadzi do faktycznego wydzielenia kilku lokali mieszkalnych w miejsce jednego. Wydzielenie bowiem z jednego lokalu kilku samodzielnie mogących funkcjonować lokali stanowi przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego,(...) uzasadnione jest także wskazanie, że wykonanie dodatkowych łazienek i aneksów kuchennych może prowadzić do faktycznego wydzielenia kilku lokali mieszkalnych w miejsce jednego. Niesporne jest również to, że na powyższe prace nie uzyskano pozwolenia na budowę.
Zarzut naruszenia art.153 p.p.s.a. uznać należy za nieusprawiedliwiony.
Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art.4 pr. bud. w zw. z art. 21 ust.1 i art.64 ust. 2 Konstytucji RP. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że inwestorzy zupełnie swobodnie i wręcz dowolnie utworzyli cztery nowe lokale mieszkalne mające wpływ na parametry techniczne całego budynku i poszerzyli prace o część wspólną nieruchomości jaką jest loggia bez zgody Spółdzielni. Działanie takie uznał za istotne przekroczenie zasady wolności budowlanej, która ma swe źródło w art. 21 ust. 1 i art.64 ust. 2 Konstytucji RP nakazujących poszanowanie wolności i własności.
Powyższa wypowiedź Sądu oparta została na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, którego w sprawie nie podważono, a z którego wynika, że istotnie w wyniku prac budowlanych prowadzonych bez zgody Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane i bez wymaganego pozwolenia na przebudowę doszło do powstania czterech nowych lokali mieszkalnych. Wypowiedź Sądu jest więc negatywną oceną działania skarżących, którą można zaakceptować z uwagi na wykonywanie przez nich robót budowlanych niezgodnie z przepisami, nie dotyczy natomiast oceny przesłanek możliwości wyodrębnienia samodzielnych lokali mieszkalnych w oparciu o regulacje zawarte w ustawie o własności lokali. Nie imputuje skarżącym zamiaru podjęcia działań mających na celu prawne wyodrębnienie lokali mieszkalnych powstałych w wyniku przedmiotowej przebudowy.
Przedstawione powyżej rozważania uzasadniają przyjęcie tezy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku, dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.