II OSK 457/24

II OSK 457/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma /sprawozdawca/
Mirosław Gdesz /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 668/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-09-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3, art.6 i art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 39, art. 33 § 2 pkt 6 lit c, art. 59 § 1 pkt 2, art. 61 § 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 668/23 w sprawie ze skargi R.S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 marca 2023 r. nr 239/2023 znak: WSE.7722.11.2023.MULE w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 668/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę R.S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 29 marca 2023 r., nr 239/2023, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 3 marca 2023 r., nr 80/23, o oddaleniu zarzutu zgłoszonego przez skarżącą w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r., nr NB.52.2.1.2021. Postępowanie egzekucyjne dotyczyło wykonania ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia 11 lipca 2016 r. nakazującej R.S. rozbiórkę budynku mieszkalnego o konstrukcji żelbetowej i o pięciu kondygnacjach naziemnych wraz z pomieszczeniem parterowym usytuowanym przy granicy z działką nr [...], zrealizowanego w południowej części działki nr [...] w B..
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła R.S., zarzucając naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez uznanie, że wydane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora poprzedzało rzetelne i prawidłowe postępowanie organów administracji oraz, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione;
2. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego i oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, w sytuacji gdy, zachodzą wszelkie podstawy do uwzględnienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy oraz tym samym poparcie działania organu naruszające prawo;
4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia wyroku, co uniemożliwia stronie skuteczne i czytelne zrozumienie toku uzasadnienia, dokonanej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów oraz odniesienie się do argumentacji sądu.
5. art. 145 § 1 [pkt 1] lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 39 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, dalej: "u.p.e.a.") poprzez uznanie, że ten drugi przepis nie ma zastosowania i niewyłączenie spod egzekucji części prawa majątkowego, to jest części działki nr [...] objętej decyzją, którą na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia 10 listopada 2011 r. nie dysponuje zobowiązana;
6. art. 145 § 1 [pkt1] lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 6 lit c u.p.e.a. poprzez brak uznania zasadności zarzutu skarżącej wobec niemożliwości wykonania nałożonego decyzją obu organów obowiązku;
7. art. 145 § 1 [pkt 1] lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
8. art. 145 § 1 [pkt 1] lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącej dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora z uwagi na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji kontynuowania procedury egzekucyjnej, gdy niniejsza skarga okaże się zasadna.
Wskazując na powyższe R.S. wniosła o "zmianę" zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie postanowień organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Skarżąca wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę jej zarzutów i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.).
Na wstępie należy odnotować kwestię porządkującą. W skardze kasacyjnej kilkakrotnie powołano art. 145 § 1 lit. a P.p.s.a. Tak oznaczona jednostka redakcyjna nie występuje w tym przepisie. Z kontekstu zarzutów wynika jednak jednoznacznie, że skarżąca zmierzała do postawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny potraktował tę wadliwość jako oczywistą pomyłkę redakcyjną i w ten sposób rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej oparte na tej podstawie.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżąca twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niezrozumiałe i nie odnosi się do argumentacji Sądu. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera przedstawienie przedmiotu kontroli, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie, dlaczego Sąd uznał, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej oparty na art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. nie mógł zostać uwzględniony. Sąd pierwszej instancji przedstawił rozumienie wymagalności obowiązku, odniósł je do decyzji rozbiórkowej z dnia 1 lipca 2016 r., uwzględnił postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1039/16 i II SA/Kr 1038/16, a także wskazał na znaczenie aktu notarialnego z dnia 10 listopada 2011 r., rep. A nr [...]. Uzasadnienie pozwala zatem ustalić, jakie motywy doprowadziły Sąd do oddalenia skargi. To, że skarżąca nie zgadza się z tą oceną, nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten nie służy do zwalczania samej wykładni prawa ani oceny prawnej przyjętej przez Sąd, jeżeli tok rozumowania został przedstawiony w sposób umożliwiający kontrolę kasacyjną.
Zasadniczy spór w sprawie dotyczył zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Skarżąca utrzymuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zaakceptował stanowisko organów, pomimo że obowiązek rozbiórki nie mógł być przez nią wykonany w tej części nieruchomości, którą, według jej twierdzeń, dysponuje drugi współwłaściciel. Argument ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 33 § 1 u.p.e.a. przyznaje zobowiązanemu prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. podstawą takiego zarzutu może być brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Chodzi zatem o sytuację, w której obowiązek istnieje, lecz w danym momencie nie może być egzekwowany ze względu na prawną przeszkodę odnoszącą się do jego aktualnej wymagalności. W typowych przypadkach będzie to wstrzymanie wykonania aktu, brak ostateczności decyzji przy braku rygoru natychmiastowej wykonalności albo inna okoliczność powodująca, że wierzyciel nie może jeszcze skutecznie domagać się wykonania obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Decyzja Wojewódzkiego Inspektora z dnia 1 lipca 2016 r., nakazująca R.S. rozbiórkę budynku mieszkalnego o konstrukcji żelbetowej i pięciu kondygnacjach nadziemnych wraz z pomieszczeniem parterowym, stała się ostateczna z dniem jej wydania. Decyzja ta nie określała terminu wykonania obowiązku, a Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że została wydana na podstawie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego, który nie przewiduje ustalania przez organ nadzoru budowlanego terminu wykonania rozbiórki. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor wstrzymał wykonanie tej decyzji, jednak skargi wniesione na tę decyzję zostały odrzucone postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2016 r. Postanowienia te stały się prawomocne dnia 10 grudnia 2016 r. Z tym dniem ustał skutek wstrzymania wykonania decyzji. Od tego momentu obowiązek rozbiórki był wymagalny.
Skarżąca nie wykazała, aby po dniu 10 grudnia 2016 r. doszło do zdarzenia prawnego, które ponownie pozbawiałoby obowiązek cechy wymagalności. Nie twierdziła skutecznie, że obowiązek został odroczony, że wykonanie decyzji zostało wstrzymane przez sąd lub organ, że obowiązek wygasł albo że decyzja utraciła przymiot wykonalności. Podstawą jej stanowiska była okoliczność, że część działki nr [...], na której ma być wykonany obowiązek, została w ramach umowy współwłaścicieli przeznaczona do korzystania przez inną osobę. To jednak nie jest przyczyna braku wymagalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakcentował, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. ustalono, iż współwłaścicielami działki nr [...] są R.S. i S.S.. Ustalono także, że budynek objęty nakazem rozbiórki został posadowiony na tej części działki, która w podziale sposobu korzystania określonym aktem notarialnym z dnia 10 listopada 2011 r. została przeznaczona do wyłącznego korzystania przez skarżącą. Już z tej przyczyny argumentacja R.S., że nie dysponuje ona częścią nieruchomości istotną dla wykonania obowiązku, nie mogła prowadzić do podważenia wymagalności obowiązku.
Niezależnie od tego należy zauważyć, że relacja między współwłaścicielami wynikająca z ustalonego sposobu korzystania z nieruchomości ma charakter obligacyjny, a nie rzeczowy. Nie pozbawia ona skarżącej statusu współwłaścicielki nieruchomości. Nie tworzy również takiej przeszkody prawnej, która wyłączałaby możliwość wykonania ostatecznej decyzji rozbiórkowej. Nie można zatem przyjąć, że R.S. nie dysponuje prawem rzeczowym do nieruchomości albo że wystąpiła szczególna sytuacja przewidziana w u.p.e.a., choćby tego rodzaju, do jakiej nawiązuje art. 28a u.p.e.a. Drugi współwłaściciel nie pozostawał też poza postępowaniem dotyczącym decyzji rozbiórkowej. Z ustaleń przyjętych w sprawie wynika, że również jego skarga na decyzję z dnia 1 lipca 2016 r. została odrzucona. Ostateczna decyzja ukształtowała zatem także jego sytuację prawną z perspektywy obowiązku znoszenia wynikających z niej skutków.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Skarżąca twierdzi, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone z uwagi na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zarzut ten nie odpowiada przedmiotowi kontrolowanego rozstrzygnięcia. Sprawa zakończona zaskarżonym wyrokiem dotyczyła postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, którego podstawę skarżąca wiązała z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. jest odrębną instytucją postępowania egzekucyjnego. Nie może on zastępować oceny przesłanki braku wymagalności obowiązku. Wojewódzki Inspektor trafnie wskazał, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo tę ocenę zaakceptował, że kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego mogłaby być kontrolowana w sprawie dotyczącej postanowienia wydanego w tym właśnie przedmiocie (Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomym jest z urzędu w oparciu o wewnętrzną bazę orzeczeń, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie ze skargi R.S. dotyczący umorzenia postępowania egzekucyjnego zapadł 16 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 554/25, i jest on prawomocny).
Także na płaszczyźnie materialnej argumentacja skarżącej nie jest przekonująca. Niewykonalność obowiązku wymaga istnienia obiektywnej przeszkody faktycznej albo prawnej, która uniemożliwia realizację obowiązku. W tej sprawie skarżąca powołuje się jednak na wewnętrzny sposób korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli. Jak wyjaśniono wyżej, taki podział korzystania nie znosi współwłasności i nie podważa skuteczności ostatecznej decyzji rozbiórkowej. Nie jest to przeszkoda prawna w wykonaniu obowiązku. Skarżąca nie wykazała zatem, aby obowiązek był niewykonalny w znaczeniu, które mogłoby prowadzić do odmiennej oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 39 u.p.e.a. także nie mógł odnieść skutku. Skarżąca zarzuca, że nie wyłączono spod egzekucji części prawa majątkowego, to jest części działki nr [...] objętej decyzją, którą według jej stanowiska dysponuje inna osoba na podstawie aktu notarialnego z dnia 10 listopada 2011 r. Art. 39 u.p.e.a. nie koresponduje jednak z przedmiotem niniejszej sprawy. Kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji postanowienie nie rozstrzygało o wyłączeniu rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji. Przedmiotem sprawy był zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej oparty na twierdzeniu o braku wymagalności obowiązku. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomym jest z urzędu, że kwestii wyłączenia spod egzekucji części działki nr [...] dotyczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 816/23, objęty odrębną skargą kasacyjną. Wydaje się więc, że zarzut oparty na art. 39 u.p.e.a. został w obecnie rozpatrywanej skardze kasacyjnej przedstawiony omyłkowo, a jako niekorespondujący z przedmiotem sprawy – nie mógł być uznany za skuteczny.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca twierdzi, że organy nie przeprowadziły rzetelnego postępowania, nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, wadliwie oceniły materiał dowodowy oraz nie uzasadniły należycie swoich rozstrzygnięć. Te zarzuty opierają się jednak na tym samym założeniu, które zostało ocenione powyżej, a mianowicie na przekonaniu, że sposób korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli wpływa na wymagalność obowiązku rozbiórki. Skoro założenie to jest błędne, to nie można przyjąć, że organy miały obowiązek prowadzenia dalszych ustaleń w kierunku postulowanym przez skarżącą.
Dla rozpoznania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej istotne były okoliczności pozwalające ocenić, czy obowiązek rozbiórki istnieje i czy jest aktualnie wymagalny. Organy ustaliły, że decyzja z dnia 1 lipca 2016 r. jest ostateczna, że skargi na tę decyzję zostały odrzucone, że postanowienia o odrzuceniu skarg stały się prawomocne dnia 10 grudnia 2016 r., że wcześniejsze wstrzymanie wykonania decyzji upadło, że skarżącej doręczono upomnienie dnia 1 lutego 2022 r. oraz że dnia 31 stycznia 2023 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr NB.52.2.1.2021. Ustalono również okoliczności dotyczące współwłasności działki nr [...] i sposobu korzystania z niej przez współwłaścicieli. Był to materiał wystarczający do rozstrzygnięcia, czy zachodzi brak wymagalności obowiązku z przyczyny wskazanej przez R.S..
Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora przedstawia podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśnia rozumienie wymagalności obowiązku i odnosi się do twierdzenia skarżącej o braku możliwości wykonania rozbiórki. To, że organ nie zaakceptował argumentacji R.S., nie oznacza, że pominął istotę sprawy albo nie rozważył zgromadzonego materiału. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a. Skarżąca powołuje się na zasadę praworządności, słuszny interes strony i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zasady te mają istotne znaczenie dla sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego. Nie mogą jednak prowadzić do pominięcia zamkniętego katalogu podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Nie tworzą też samoistnej podstawy do uznania, że obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji nie jest wymagalny. Organy, a następnie Sąd pierwszej instancji, rozpoznały istotę sprawy w zakresie wyznaczonym art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Skarżąca nie wykazała, aby sposób prowadzenia postępowania naruszał zasadę zaufania w stopniu mogącym wpłynąć na wynik sprawy.
W tym kontekście należy także odnieść się do argumentów skarżącej dotyczących zawieszenia postępowania egzekucyjnego po wniesieniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że odpis tytułu wykonawczego doręczono skarżącej dnia 2 lutego 2023 r., a pismo z dnia 7 lutego 2023 r. zawierające zarzut R.S. nadała w polskiej placówce pocztowej dnia 9 lutego 2023 r. Było to w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Organ odwoławczy przyjął, że wraz z wniesieniem zarzutu doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r. Brak wydania odrębnego postanowienia w tym zakresie został przez organ odwoławczy oceniony jako naruszenie prawa, lecz bez wpływu na tok postępowania egzekucyjnego i na rozstrzygnięcie w sprawie zarzutu. Sąd pierwszej instancji zaakceptował tę ocenę. Skarga kasacyjna nie wykazuje, aby uchybienie to mogło doprowadzić do błędnego rozstrzygnięcia o braku podstaw z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.
Ostatni zarzut, określony jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 u.p.e.a., również nie zasługuje na uwzględnienie. Treść tego zarzutu wskazuje, że skarżąca kwestionuje nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora z uwagi na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak ujęte zagadnienie pozostawało poza zakresem kontroli kasacyjnej wyroku oddalającego skargę. Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu jest rozpoznawany w postępowaniu wpadkowym i nie przesądza o legalności postanowienia będącego przedmiotem skargi.
Niezależnie od tego warto zasygnalizować, że twierdzenie skarżącej nie odpowiada aktom sprawy. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora, co wynika z k. 31 akt sądowych. R.S. osobiście pokwitowała odbiór tego rozstrzygnięcia dnia 24 lipca 2023 r., co wynika z k. 40 akt sądowych. Nie można więc przyjąć, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał tego wniosku. Zarzut ten jest zatem nie tylko nieadekwatny do przedmiotu zaskarżenia, ale również faktycznie chybiony.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.