Pełny tekst orzeczenia II OSK 417/25

II OSK 417/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Marzenna Linska - Wawrzon /sprawozdawca/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy terenu
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2003/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (sprawozdawca), sędzia del. WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2003/24 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. znak: KOC/2440/Ar/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2003/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.
Wyrok powyższy wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: postanowieniem z 4 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej także: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570; dalej: "u.s.k.o.") oraz art. 62 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") w oparciu o ustalenia dokonane w toku postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołania E. O. od decyzji Zarządu Dzielnicy W. m.st. Warszawy (dalej także: "organ I instancji") z 27 lutego 2024 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego z częścią mieszkalną wielorodzinną i garażem podziemnym oraz podziemnym zbiornikiem retencyjnym na działkach o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. S. [...] w W. – zawiesiło postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu planowanej inwestycji budowlanej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej inwestycji znajduje się w granicach obszaru objętego "Planem Generalnym Lotniska Chopina na lata 2021 – 2040", a powyższe ustalenie potwierdził Zarząd Dzielnicy W. m.st. Warszawy, stwierdzając w piśmie z 20 czerwca 2024 r., że "obszar dzielnicy W. objęty jest niemalże w całości zasięgiem planu generalnego (powierzchni ograniczających wysokość zabudowy i obiektów naturalnych)".
Organ odwoławczy ustalił, że teren inwestycji położony przy ul. S. [...] w W. znajduje się w granicach obszaru objętego "Planem Generalnym Lotniska Chopina na lata 2021 – 2040", koniecznym w ocenie Kolegium stało się zatem zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu planowanej inwestycji budowlanej, zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. i art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), wnosząc o: (1) uchylenie zaskarżonego postanowienia; (2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej od organu według norm przepisanych; (3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym bez wyznaczenia rozprawy.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie:
a) art. 62 ust. 2 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w której nie ma podstaw prawnych dla zawieszenia z urzędu postępowania o warunki zabudowy;
b) art. 7 Konstytucji przez jego niewłaściwie zastosowanie i wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego z urzędu bez podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazał, że istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia SKO, które rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji (w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego z częścią mieszkalną wielorodzinną i garażem podziemnym oraz podziemnym zbiornikiem retencyjnym na działkach o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. S. [...] w W.) postanowiło zawiesić postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu planowanej inwestycji budowlanej.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego rozstrzygnięcie SKO jest zgodne z prawem z kilku zasadniczych względów.
Po pierwsze – zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p.: "Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". W orzecznictwie wskazuje się, że niedopełnienie przez organ prowadzący postępowanie obowiązku zawieszenia postępowania dla obszaru, dla którego uchwalenie planu miejscowego jest obligatoryjne, i wydanie w tych okolicznościach decyzji o warunkach zabudowy, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Opolu z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 305/22). Zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli dotyczy obszarów przestrzeni publicznej, nie jest uprawnieniem, ale obowiązkiem organu. Zatem niezasadny jest zarzut zawarty w skardze, iż postanowienie SKO zostało oparte wyłącznie na dokumencie (tj. Planie Generalnym Lotniska Chopina), który: "(...) nie jest źródłem prawa w rozumieniu Konstytucji RP i nie może stanowić podstawy prawnej w procesie wydawania decyzji administracyjnych". Rozstrzygnięcie SKO oparto bowiem między innymi na przepisie ustawowym, tj. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Zatem również zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji jest niezasadny. Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Każde działanie organu administracyjnego musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Działanie na podstawie i w granicach prawa to takie działania organu, którego umocowanie wynika z właściwego przepisu prawa (w analizowanym przypadku właśnie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.).
Po drugie – organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że teren położony przy ul. S. [...] w W. znajduje się w granicach obszaru objętego "Planem Generalnym Lotniska Chopina na lata 2021-2040". W aktach sprawy znajduje się również mapa to potwierdzająca z zaznaczeniem terenu przyszłej inwestycji. Nie jest to więc jedynie, jak twierdzi skarżący, wiedza pochodząca z "(...) korespondencji pomiędzy przedsiębiorstwem a Urzędem Miasta st. Warszawy oraz okazjonalnie przekazywanych informacji na jego temat pomiędzy pracownikami urzędów". Plan generalny lotniska to dokument strategiczny określający koncepcję rozwoju lotniska w dłuższej perspektywie czasowej. Dokument ten stanowi prezentację planistyczną koncepcji optymalnego rozwoju lotniska oraz przyjętych założeń i aspektów eksploatacyjnych lotniska w określonym otoczeniu technicznym, meteorologicznym, środowiskowym, rynkowym i operacyjnym, w oparciu o wyniki badań, prognoz i analiz. Jego sporządzenie, to obowiązek nałożony na podmioty zarządzające portami lotniczymi użytku publicznego przez ustawę prawo lotnicze. Obowiązującym w niniejszej sprawie dokumentem jest "Plan Generalny Lotniska Chopina w Warszawie na lata 2021 - 2040", zatwierdzony przez Ministra Infrastruktury w dniu 5 lipca 2023 r. W orzecznictwie (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1178/19) wskazuje się, że plan generalny stanowi plan rozwoju lotniska sporządzony przez podmiot zakładający lotnisko albo podmiot zarządzający lotniskiem, który podlega zatwierdzeniu przez właściwego ministra, którego moc wiążąca powstaje z momentem wydania przez ministra aktu zatwierdzającego plan generalny lotniska. Co istotne, akt ten nie ma charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego. Nie mieści się bowiem w katalogu źródeł prawa określonym w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji. Nie stanowi w szczególności aktu prawa miejscowego. Zatwierdzony plan generalny nie jest również typową decyzją administracyjną. Ma on raczej cechy aktu generalnego, którego istota sprowadza się do tego, że stanowi on środek prawny pozostający w dyspozycji podmiotów wykonujących administrację publiczną, który ma cechy indywidualnego aktu administracyjnego z wyjątkiem cechy określania adresata (adresatów) tego aktu w sposób indywidualny. Jest to akt o charakterze pośrednim pomiędzy aktem normatywnym, a więc aktem stanowienia prawa, mocą którego ustanawiane są generalne i abstrakcyjne normy postępowania przynależące do systemu źródeł prawa jednej strony, z drugiej zaś indywidualny akt administracyjny, kojarzony tradycyjnie z aktem zawierającym normy indywidualno-konkretne i stanowiący akt stosowania (por. E. Szewczyk, M. Szewczyk, Generalny akt administracyjny, Warszawa 2014, s. 91). Nie jest rzeczą Sądu ocena racjonalności tak przyjętego rozwiązania, chociaż forma planu generalnego, tryb sporządzania oraz jego zatwierdzania mogą budzić uzasadnione wątpliwości. Sąd nie ocenia jednak w niniejszej sprawie "Planu Generalnego Lotniska Chopina w Warszawie na lata 2021 - 2040" tylko skutki prawne jakie ten plan wywołuje.
Po trzecie – zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r., poz. 2110; dalej "prawo lotnicze") dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe. Plan generalny podlega aktualizacji w okresach pięcioletnich lub częściej, jeżeli istniejące lub projektowane cechy techniczno-eksploatacyjne lotniska lub warunki ekonomiczne, operacyjne, środowiskowe oraz finansowe wymagają wprowadzenia istotnych zmian w tym planie (por. art. 55 ust. 10 prawa lotniczego).
Po czwarte - przewidziany przepisami obowiązek zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy ma charakter bezwzględny i nie podlega uznaniu organu administracji publicznej ani ocenie pod kątem jego uciążliwości dla inwestora. Stanowczy zakaz kontynuowania tego rodzaju postępowań z woli ustawodawcy dotyczy każdej inwestycji położonej w granicach planu generalnego i nie podlega weryfikacji z punktu widzenia zasady proporcjonalności czy nadmiernego ograniczenia uprawnień właścicielskich (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1576/19).
Po piąte – w wielu sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem wydano różne wyroki (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2004 r., sygn. akt VII SA/Wa 1247/24; z 18 lipca 2024 r., sygn. akt 787/24; z 15 maja 2024 r., sygn. akt 807/24; z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 872/24), w których uchylano dotychczasowe decyzje SKO w przedmiocie ustalania warunków zabudowy. Sądy w wytycznych dla organu wskazały, że dla prawidłowej oceny wystąpienia przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu, konieczne jest dokonanie analizy "Planu Generalnego lotniska Chopina na lata 2021-2040", by na tej podstawie ustalić granice objętego nim obszaru, a w konsekwencji czy nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach tego obszaru. W sytuacji, gdy dana inwestycja będzie położona w granicach planu generalnego (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) – istnieje obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w postępowaniach o ustalenia warunków zabudowy. Inaczej mówiąc, skutek w postaci zawieszenia toczących się postępowań o ustalenie warunków zabudowy następuje już ze względu na samo wejście w życie planu generalnego lotniska.
Sąd pierwszej instancji biorąc pod uwagę powyższe stwierdził, że SKO prawidłowo wskazało, iż w niniejszej sprawie konieczne stało się zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu planowanej inwestycji budowlanej.
Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, Sąd Wojewódzki oddalił skargę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.
G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji:
1) naruszenie zasady postępowania przed sądami administracyjnymi, określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) tj. art. 151 tej ustawy, przez nieuwzględnienie skargi, pomimo wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie z urzędu postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w warunkach niezgodności tego postanowienia z przepisami prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ skutkowało oddaleniem skargi.
2) naruszenie prawa materialnego, to jest:
- art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.) przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w której nie ma podstaw dla zawieszenia z urzędu postępowania o warunki zabudowy;
- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego z urzędu bez należytej podstawy prawnej.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki niezasadnie oddalił skargę, wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.
Zgodnie ze art. 62 ust. 2 u.p.z.p.: "Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu."
W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że teren planowanej inwestycji znajduje się w granicach obszaru objętego "Planem Generalnym Lotniska Chopina na lata 2021-2040", co warunkowało zastosowanie art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego stanowiącego, iż dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym – jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych.
Wobec tego, że zarzuty skargi kasacyjnej ograniczone zostały do naruszenia art. 62 ust. 2 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego postanowienia) oraz art. 7 Konstytucji RP, wskazać należy w pierwszej kolejności, iż skarżąca nie zakwestionowała przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni tych przepisów, lecz podniosła ich niewłaściwe zastosowanie.
Zaakcentować zatem trzeba, że Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził brak naruszenia art. 7 Konstytucji RP, skoro rozstrzygnięcie SKO oparte zostało na przepisie ustawowym, tj. art. 62 ust. 2 u.p.z.p.
W orzecznictwie ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym podstawą do ustalenia obowiązku sporządzenia planu miejscowego są przepisy ustaw materialnego prawa administracyjnego (m.in. art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego) i te właśnie przepisy stanowią również podstawę prawną zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z 25 listopada 2020r. II OSK 1987/20; 26 kwietnia 2023 r. II OSK 1476/20)
Warto również zauważyć, że przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w orzeczeniu z 22 marca 2005 r., sygn. akt. K 22/04 (OKT-A 2005/3 poz. 27), nie stwierdził jego niezgodności z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Wobec powyższego jako nietrafne należało uznać twierdzenia strony skarżącej, wskazujące na brak podstawy prawnej wydanego przez organ postanowienia.
Ubocznie odnotować należy, że przepis art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego uchylony został z dniem 25 stycznia 2025r., a więc po dacie kontrolowanego w sprawie postanowienia.
Odrębnym natomiast zagadnieniem, podniesionym zasadnie w skardze kasacyjnej, jest niedokonanie przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych pozwalających na zastosowanie przepisów art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego.
Niewątpliwie warunkiem zawieszenia postępowania na podstawie wymienionych przepisów było uprzednie jednoznaczne ustalenie, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się na terenie objętym planem generalnym, o którym mowa w art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego (por. wyrok NSA z 26 listopada 2020r. II OSK 1656/20).
Zgodzić się należało z zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacją, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zebrało materiału dowodowego, pozwalającego na bezsporne ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się w granicach obszaru objętego wspomnianym Planem Generalnym Lotniska.
Wbrew ocenie Sądu Wojewódzkiego dokumenty, którymi dysponowało Kolegium, zasadniczo pismo Zarządu Dzielnicy W. m.st. Warszawy z 20 czerwca 2024 r. oraz mapa, nie pozwalają na kategoryczne zweryfikowanie istotnych w sprawie okoliczności.
Brak wnikliwych ustaleń w omawianym zakresie miał w sprawie zasadnicze znaczenie, zważywszy na fakt, iż przedmiotowy Plan Generalny Lotniska chociaż jest źródłem ograniczeń w zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak nie podlega odpowiedniej publikacji, przez co nie jest powszechnie dostępna wiedza o jego treści, ani okresie obowiązywania.
O daleko idących następstwach braku ogłoszenia dokumentu w postaci planu generalnego przewidzianego w art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego świadczy wyrok NSA z 16 grudnia 2024 r. II OSK 1472/24, w którym odmówiono zastosowania wymienionego przepisu w związku z jego niezgodnością z art. 2, art. 87 i art. 88 Konstytucji RP.
W związku z tym, że w podstawie kasacyjnej nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, nie ma potrzeby szerszego odnoszenia się do jego wykładni, czy zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Z przyczyn wyżej wymienionych konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i kontrolowanego postanowienia. Na wynik sprawy nie mógł mieć wpływu fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia z 20 lutego 2025r. o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania w związku ze zmianą stanu prawnego, mianowicie uchylenia art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego z dniem 25 stycznia 2025 r.
Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był do uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdyż był on miarodajny dla oceny wyrażonej przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
-----------------------
9