II OSK 3268/14

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1189/14 w sprawie ze skargi X. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę X. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uznając, że nie posiada ona stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania, a ponadto cel pobytu cudzoziemki na terytorium Polski będzie inny niż deklarowany. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że konieczne jest wyjaśnienie, czy wobec cudzoziemki, z uwagi na rozbieżności dotyczące faktu przedłożenia dwóch deklaracji PIT-37 za rok 2011, nie zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznacozny. Organ przyjął, że z uwagi na niewyjaśnienie przez skarżącą rozbieżności dotyczących złożenia dwóch deklaracji PIT za 2011 r., brak jest możliwości ustalenia wysokości osiągniętego w 2011 r. dochodu. Ponadto, ze względu na zatajenie przez skarżącą we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony informacji dotyczących jej pobytów w Austrii w 2011 r. oraz dołączenie do akt sprawy dwóch różnych deklaracji PIT-37 za 2011 r., strona wypełniła przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie udzielenie skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca podała rozbieżne dane dotyczące podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat (odnośnie podróży do Austrii), co świadczy o chęci zatajenia rzeczywistego miejsca pobytu skarżącej. Nieujawnione we wniosku informacje, pozostają w związku z dołączonymi do akt sprawy rozbieżnymi deklaracjami PIT-37 za rok 2011. Skarżąca w toku postępowania okazała dwa zeznania podatkowe za ten sam rok, przy czym w jednym zadeklarowany dochód wynosił 13863, 48 zł a w drugim 2310,58 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, stwierdził, że prawidłowo organy administracji odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na podanie nieprawdziwych informacji. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w postępowaniu o udzielenie tego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał (art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach). Skarżąca podawała rozbieżne informacje odnośnie wyjazdów zagranicznych w ostatnich pięciu latach, w szczególności odnośnie wyjazdów do Austrii. Ponadto, skarżąca w toku postępowania okazała dwa zeznania podatkowe PIT-37 za ten sam rok podatkowy (2011). Początkowo skarżąca przedstawiła zeznanie podatkowe, z którego wynika, że w roku podatkowym osiągnęła dochód 13863,48 zł. Podczas przesłuchania w dniu 25 maja 2012 r. ustalono, że przez większą część roku 2011 skarżąca przebywała poza Polską (w Austrii i Chinach). Skarżąca zeznała ponadto, że księgowa pomyliła się wypełniając dla niej zeznanie podatkowe. Do organu wpłynęła ponadto uwierzytelniona kopia drugiego zeznania podatkowego skarżącej za rok 2011, z którego wynika, że osiągnęła ona w 2011 r. dochód w wysokości 2310,58 zł. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżąca podała nierzetelne informacje na temat osiąganego przez siebie dochodu. Porównanie obu zeznań z informacjami na temat jej wyjazdów zagranicznych w 2011 r. słusznie doprowadziły organ do konstatacji, że skarżąca złożyła nierzetelne wyjaśnienia i dowody na okoliczność uzyskiwanego przez nią dochodu w 2011 r. Zarówno kwestia niepodania wyjazdów zagranicznych w roku 2011 do Austrii, jak i próba zawyżenia dochodu osiągniętego w 2011 r. miały znaczenie dla oceny spełnienia wymogu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Na zmianę oceny tych okoliczności nie wpływają podnoszone przez skarżącą argumenty o barierze językowej pomiędzy nią, a jej pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym. Nierzetelne wypełnienie wniosku obciąża skarżącą.

W skardze kasacyjnej od wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 6 li. a i b ustawy o cudzoziemcach i art. 141 § 4 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Skarżąca podniosła, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił charakter podanych przez nią nieprawdziwych informacji oraz ich wpływ na postępowanie. Błędy poczynione przez pełnomocnika skarżącej przy wypełnianiu formularza, a także późniejsze wyjaśnienia skarżącej nie mogły wprowadzić w błąd organu, co do intencji skarżącej. Niejasne wyjaśnienia skarżącej, która nie posługuje się biegle językiem polskim nie mogły wprowadzić w błąd organu. Sąd pierwszej instancji uchybił ponadto przepisom postępowania dotyczącym sporządzania uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wyroku nie wskazano jaki charakter miały błędne informacji podane przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym oraz jaki wpływ mogły mieć na wynik postępowania. Sąd błędnie uznał, że skarżąca celowo wprowadziła w błąd organ, składając dwa zeznania podatkowe. Skarżąca poddała się procedurze czynnego żalu, o której mowa w art. 16 Kodeksu karnego skarbowego. Ocena działań skarżącej jest dla niej dyskryminująca z uwagi nieposiadanie przez nią obywatelstwa polskiego.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Podniesione w skardze kasacyjne zarzuty sprowadzają się przede wszystkim do tego, że, zdaniem skarżącej, podane przez nią w formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony niezgodne z prawdą informację nie miały znaczenia dla rozpoznania tej sprawy, a zatem nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo podzielił stanowisko organów administracji, które przyjęły, że skoro skarżąca podała w formularzu wniosku o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie nieprawdzie informacje dotyczące jej dochodów oraz okresu pobytów poza granicami Polski, to tym samym zachodzi przesłanka wskazana w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w postaci złożenia wniosku i dołączenia dokumentów, zawierających nieprawdziwe informacje.

W art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, enumeratywnie wymieniono szereg przesłanek (okoliczności), których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stosownie do przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Należy podzielić stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną, że przesłanka ta nie powinna uzasadniać odmowy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że fałszywe informacje, o których mowa w tym przepisie, mają charakter oczywistych omyłek, ale także w sytuacji, gdy informacje te nie mają znaczenia w sprawie. Przez "informacje", o których mowa w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach należy bowiem rozumieć takie informacje, które mają znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącą, że podane we wniosku o udzielenie zezwolenia nieprawdziwe informacje oraz dołączenie dokumentów (PIT 37), które zawierały informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Prawidłowo przyjęto, że skoro skarżąca nie podała we wniosku z dnia 22 marca 2012 r., że wyjeżdżała do Austrii, gdzie przebywała większą część rok oraz przedstawiła PIT-37, zawierający informacje o zawyżonych dochodach skarżącej, to tym samym zachodzi przesłanka wskazana w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w postaci złożenia wniosku oraz dołączenia do niego dokumentów zawierających fałszywe informacje. Skarżąca we wniosku z dnia 22 marca 2012 r. o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na zamiar kontynuowania pracy na terytorium Polski, podała, że w roku 2011 r. wyjeżdżała jedynie do Chin (28 lipca 2011 r. do 30 sierpnia 2011 r.). Ponadto skarżącą, na wezwanie organu, nadesłała PIT-37, złożony w Urzędzie Skarbowym w dniu 23 kwietnia 2012 r., z którego wynika, że osiągnęła w roku 2011 dochód 13863,48 zł. Dopiero podczas przesłuchania w dniu 25 maja 2012 r. skarżąca wyjaśniła, że przez większą część roku 2011 przebywała poza Polską - w Austrii. Skarżąca okazała także drugie zeznanie podatkowe PIT-37 za ten sam rok podatkowy (2011), z którego wynika że osiągnęła ona w 2011 r. dochód w wysokości 2310,58 zł. Skarżąca rozbieżność tą próbowała uzasadnić błędem księgowej wypełniającej dla niej zeznanie podatkowe. W takich okolicznościach sprawy nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że podanie przez cudzoziemkę nieprawdziwych informacji co do dochodów i przebywania poza granicami Polski uzasadnia odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Informacje takie mają istotne znaczenie w toku rozpoznawania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, albowiem dotyczą okoliczności (cel pobytu w Polsce oraz posiadanie środków zapewniających utrzymanie), które stosownie do art. 53 i 53b ustawy o cudzoziemcach, wpływają na to, czy organ udzieli zezwolenia na zamieszkanie.

Niezasadne są także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku oraz niepełne wyjaśnienie stanu sprawy. Uzasadnienie orzeczenia Sądu pierwszej instancji zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, pisemne motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają konstrukcji prawidłowego uzasadnienia i zawierają elementy przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał wszechstronnej analizie stan faktyczny oraz stan prawny wniesionej do sądu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano jakie nieprawdziwe informacje podała skarżąca oraz wyjaśniono dlaczego miały one istotne znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie. Sąd pierwszej instancji przeanalizował szczegółowo przyjęte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące podanych przez skarżącą rozbieżnych informacji odnośnie pobytów poza Polską oraz osiąganych dochodów w kontekście przytaczanych przez skarżącą zarzutów. Okoliczność, że Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie podzielił argumentacji skarżącej, nie oznacza, że naruszony został art. 141 § 4 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.