II OSK 3174/24

II OSK 3174/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Po 94/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-06-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 94/24 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 4 grudnia 2023 r. nr SKO-ZP-4160/251/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 20 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 94/24, po rozpoznaniu skargi W.R. (dalej skarżąca), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 4 grudnia 2023 r. nr SKO-ZP-4160/251/2023 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z 28 września 2023 r. nr 43/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej.
Sąd I instancji uwzględniając skargę uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd Wojewódzki wskazał, że organy obu instancji naruszyły przepisy ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej uogrl), ponieważ w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięto kwestię braku konieczności uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, do czego Wójt Gminy B. nie miał kompetencji. Organ odwoławczy nie dostrzegł tej istotnej wadliwości decyzji. Jednocześnie Sąd uznał za niezasadne pozostałe zarzuty skargi, w tym dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego.
2. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do
Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej Ppsa) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej Kpa), poprzez zaniechanie dokonania prawidłowej analizy zgromadzonych przez skarżącą dowodów w postaci matematycznych wyliczeń oraz wydruków map z Geoportalu, w wyniku czego błędnie ustalono, że planowana inwestycja powstanie tylko na terenie wskazanym przez inwestora i nie wyjdzie swoim zakresem poza powierzchnię wskazaną w przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W oparciu o tak sformułowany zarzut w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
3.2. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
3.4. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując jako główną podstawę rozstrzygnięcia naruszenie przez organy administracji przepisów art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 26 ust. 1 uogrl oraz art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Skarżąca w skardze kasacyjnej nie sformułowała żadnych zarzutów kwestionujących tę podstawę prawną uchylenia decyzji. Oznacza to, że ocena prawna Sądu Wojewódzkiego w tym kluczowym zakresie pozostaje poza kontrolą kasacyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest związany granicami skargi kasacyjnej.
3.5. Przechodząc do oceny zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, należy uznać go za bezzasadny. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy. Organy te oparły swoje ustalenia na dokumentach przedłożonych przez inwestora, w tym na wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz analizie urbanistycznej. Materiał ten był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Twierdzenia skarżącej, oparte na własnych wyliczeniach i analizach, stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organów i nie podważają prawidłowości przeprowadzonej przez nie oceny. Organy administracji nie miały obowiązku prowadzenia z urzędu skomplikowanych postępowań dowodowych w celu weryfikacji każdego twierdzenia strony, zwłaszcza że kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko była przedmiotem odrębnych postępowań. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy nie nosiła cech dowolności, a Sąd I instancji słusznie uznał zarzuty skargi w tym zakresie za niezasadne.
3.6. Skoro podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się niezasadny, a jednocześnie kluczowa podstawa rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego nie została w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowana, to zaskarżony wyrok musiał się ostać. Zgodnie bowiem z art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
3.7. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.
-