II OSK 3010/24

II OSK 3010/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Sygn. powiązane
II SAB/Po 105/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-10-02
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tym zakresie przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 105/24 w sprawie ze skargi R. J. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach I., II., III., V. i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 105/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu) po rozpoznaniu skargi R. J., obywatela Republiki Uzbekistanu (dalej: cudzoziemiec, strona, skarżący) na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego (dalej: Wojewoda, organ, skarżący kasacyjnie) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy: zobowiązał Wojewodę do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 60 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I.); stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt II.), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III.); w pozostałym zakresie oddalił skargę (pkt IV.) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt V.).
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 31 lipca 2023 r. (data wpływu do organu) cudzoziemiec wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. W tym samym dniu organ poinformował m.in. o wszczęciu postępowania oraz treści art. 100d ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.; dalej: u.o.p.). Wobec braku aktywności organu strona złożyła ponaglenie z 21 marca 2024 r. Organ, powołując się na art. 37 § 3a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 100d ust. 1 pkt 1 u.o.p., pismem z 27 marca 2024 r. poinformował o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania. Następnie, cudzoziemiec wniósł do WSA w Poznaniu skargę z 17 czerwca 2024 r. na bezczynność Wojewody.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z 2 października 2024 r., sąd wojewódzki stwierdził, że skarga okazała się zasadna w części. Zdaniem WSA w Poznaniu art. 100d u.o.p. znajduje zastosowanie nie tylko do wymienionych w nim spraw toczących się z udziałem obywateli Ukrainy (wszystkich, a nie tylko tych, którzy opuścili Ukrainę w związku z konfliktem zbrojnym), ale i do spraw z udziałem pozostałych cudzoziemców, bez względu na ich obywatelstwo. Jednocześnie wskazano, że regulacja art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.p., wstrzymująca bieg terminów udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy jawi się jako niezgodna z przepisami dyrektywy 2011/98/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U.UE L. z 2011 r. nr 343, poz. 1; dalej: dyrektywa 2011/98/UE). Zdaniem sądu pierwszej instancji sprzeczne z analizowaną dyrektywą, należy ocenić praktycznie równoważne w skutkach rozwiązanie legislacyjne przyjęte w art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 u.o.p, zwalniające organ z obowiązku dochowania już nie tylko 60-dniowego (art. 112a ust. 1 ustawy z 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach Dz. U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.; dalej: u.o.c.), ale nawet 4-miesięcznego (art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE) terminu na wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zatem, WSA w Poznaniu uznał, że na podstawie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przepisy art. 100d ust. 1 u.o.p. nie mogą znaleźć zastosowania w kontrolowanej sprawie jako sprzeczne z dyspozycją art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE, którą uwzględniono przy ocenie kontrolowanego postępowania Wojewody. Sąd wojewódzki stwierdził, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 100d u.o.p.. W konsekwencji organ był związany terminem załatwienia sprawy wynikającym wprost z art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2011/98/UE, wynoszącym 4 miesiące od daty złożenia wniosku, gdyż akta administracyjne sprawy nie dawały podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa sprawa miała charakter skomplikowany w rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie drugie tej dyrektywy. Na zakończenie, sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze, że nie została wydana decyzja, zobowiązano organ do załatwienia wniosku strony. Jednocześnie oddalono wniosek o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda, zaskarżając go w części w zakresie punktów I., II., III. i V. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 3a k.p.a., oraz
2) art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 u.o.p., poprzez przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku skarżącego z 31 lipca 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podczas gdy:
1) w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na "przewlekłe prowadzenie postępowania" można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie skarżącego zostało wniesione przed upływem terminu do załatwienia sprawy i zostało pozostawione bez rozpoznania, w związku z czym należy przyjąć, że zostało wniesione nieskutecznie;
2) zgodnie z art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 u.o.p. do 30 września 2025 r. trwa okres spoczywania terminów na załatwienie m.in. sprawy zezwolenia na pobyt czasowy, co powoduje, że w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę bieg terminów w ogóle nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres; do 30 września 2025 r. nie stosuje się w sprawie o wydanie pozwolenia na pobyt czasowy, przepisów o bezczynności, a zaprzestanie czynności przez organ lub dokonywanie ich z opóźnieniem nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności;
3) skarżący przez cały czas procedowania jego wniosku ma prawo przebywania na terytorium RP, wjechał na terytorium Polski 21 marca 2023 r. i przebywa na nim na podstawie wizy; nie doznał w tym zakresie żadnego uszczerbku i nie pozostaje w niepewności prawnej;
4) postępowanie prowadzone na podstawie u.o.c. wymaga dokonania szeregu czynności weryfikacyjnych, także we współpracy z innymi organami administracji publicznej, a czas jego prowadzenia nie wynika z celowego działania organu, lecz z sukcesywnego załatwiania spraw w miarę posiadanych obiektywnych możliwości w relacji do ogromnej liczby procedowanych spraw.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi; ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Pismem z 3 grudnia 2024 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, cudzoziemiec wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej wystąpiono o nie obciążanie cudzoziemca kosztami postępowania. Ponadto nie wniesiono o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona, przy czym nie wszystkie zarzuty okazały się usprawiedliwione.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu - niedopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność. Zarzut ten został skonstruowany przy przyjęciu założenia, że skarżący nieskutecznie złożył ponaglenie, gdyż przed upływem terminu na załatwienie sprawy. Termin ten wynikający z art. 112a ust. 1 u.o.c. (60 dni), został niejako "przedłużony" na mocy art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 u.o.p. i ponaglenie było przedwczesne.
Jak stanowi art. 37 § 3a k.p.a., jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 k.p.a. albo przepisach szczególnych organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Nie stosuje się przepisów § 4-8. Przepis ten jest adresowany do organu administracji i skutkuje brakiem obowiązku rozpatrzenia ponaglenia przez organ wyższego rzędu (art. 37 § 5 k.p.a.). Bezspornie ponaglenie zostało wniesione 21 marca 2024 r., natomiast wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy 31 lipca 2023 r. Sądy administracyjne przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność stosują własne regulacje procesowe tj. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Nałożony na stronę w art. 53 § 2b p.p.s.a. ciężar procesowy w postaci obowiązku poprzedzenia skargi ponagleniem, jako ograniczający prawo do sądu, należy wykładać ściśle. Obowiązek ten jest przez stronę zatem zrealizowany już z chwilą złożenia nieobarczonego brakami formalnymi ponaglenia. Bez znaczenia w tym kontekście jest to, czy w świetle regulacji ustawowych organ ma obowiązek podejmować dalsze czynności związane z tym ponagleniem przewidziane w art. 37 § 4 k.p.a., czy też istnieją podstawy do pozostawienia tego ponaglenia bez rozpoznania na podstawie art. 37 § 3a k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24, z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 2939/24).
Również powiązanie art. 53 § 2b p.p.s.a. z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 u.o.p. nie daje podstaw do czasowego wyłączenia merytorycznej kontroli przez sądy administracyjne bezczynności organu w przedmiotowej sprawie. Przywołane regulacje wpływają jedynie na ocenę in merito skarg w sprawach bezczynności lub przewlekłości, ale nie określają warunków ich dopuszczalności. Dopuszczalność kontroli sądowej nie zależy od zasadności, ale od spełnienia wymogu formalnego złożenia ponaglenia. Należy także wskazać, że w orzecznictwie wyjaśniono już, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawie wymienionej w art. 100d ust. 1 u.o.p., w której cudzoziemiec złożył wniosek po 15 kwietnia 2022 r., nie jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. np. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2362/23, ONSAiWSA 2024, nr 3, poz. 40, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2719/24).
Jako natomiast usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie. Sąd wojewódzki błędnie bowiem uznał, że przepis ten jest sprzeczny z art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE i z tego powodu odmówił zastosowania tego przepisu.
Odnosząc się do kwestii stwierdzonej przez WSA w Poznaniu niezgodności art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.p. z dyrektywą 2011/98/UE i w konsekwencji bezpośredniego zastosowania tej dyrektywy w zakresie terminu na wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. W art. 100d u.o.p. przewidziano instytucję okresowego wstrzymania biegu terminów na załatwienie m.in. spraw dotyczących zezwolenia na pobyt czasowy oraz przewidziano, że zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.
W art. 100d u.o.p. nie uregulowano kwestii długości terminów, w jakich powinien być rozpoznany wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Podobnie, przepis ten nie dotyczy zasad wydłużania terminów rozpoznania sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter, a także implikacji wynikających z braku przedłożenia przez stronę wymaganych przez prawo informacji lub dokumentów. Ergo, art. 100d nie dotyczy materii, która została uregulowana w art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE (vide np. wyroki NSA z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2585/24, z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1355/24, z 9 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1302/24). Oznacza to, że art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE nie stanowi podstawy do odmowy stosowania art. 100c i art. 100d u.o.p.(vide np. wyroki NSA z 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1084/24; z 24 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1183/24; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II OSK 2144/24; z 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1601/24 i II OSK 1419/24; z 21 maja 2025 r. sygn. II OSK 2932/24; z 24 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1183/24)
W utrwalonym orzecznictwie NSA przyjmuje się ponadto, że art. 100c i 100d u.o.p. nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym KPP, jak również art. 6 i 13 EKPCz (zob. np. wyroki NSA z: 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24; 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1303/24; 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1355/24; 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1123/24; 18 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2057/24; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1961/24; 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24; 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1119/24; 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24). Pogląd ten jednakże zachowuje aktualność do 30 czerwca 2024 r.
NSA zastrzegał bowiem w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1985/22, z 18 listopada 2024 r. sygn. akt II OSK 926/24, z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt 1123/24, z 20 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24, z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2470/24, z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1188/24). Sygnalizowano zatem wprost, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d u.o.p. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być bowiem uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zamiast wielu zob. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93).
I tak w orzecznictwie uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d u.o.p. na okres po 30 czerwca 2024 r., nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA z 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, z 3 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3111/24, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2743, z 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3109/24, z 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 379/25, z 4 września 2025 r. sygn. akt II OSK 2722/24, z 25 września 2025 r. sygn. akt II OSK 2646/24, z 1 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2732/24). Innymi słowy, przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z oczywistym naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP.
Nie jest to tym bardziej równoznaczne z tym, aby nawet przy przyjęciu, że art. 100d u.o.p. naruszałby przepisy dyrektywy, przejść do bezpośredniego zastosowania jej przepisów. Kluczowe bowiem dla implementacji tej dyrektywy są inne przepisy prawa krajowego, tj. art. 112a ust. 1 i 2 u.o.c., które całkowicie zostały pominięte przez sąd w toku kontroli stanu bezczynności Wojewody na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wojewódzki przyjął bowiem bezpośrednie zastosowanie art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2011/98/UE i termin 4 miesięcy na załatwienie sprawy liczony od daty złożenia wniosku. W konsekwencji stwierdził, że organ nie załatwił sprawy w oznaczonym terminie, co skutkowało stwierdzeniem bezczynności.
Tym samym pomimo, że oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 u.o.p., należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r., to jednak przy błędnie zastosowanym przez WSA w Poznaniu stanie prawnym (dyrektywa 2011/98/UE), przedwczesnym jest przyjmowanie, czy bieg terminu na załatwienie sprawy w rozumieniu art. 112a ust. 2 u.o.c. rozpoczął się, a jeśli tak, to w jakim dniu. W tym miejscu należy nadmienić, że art. 112a u.o.c. dokonał prawidłowej implementacji dyrektywy (vide np. wyroki NSA z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3111/24, z 26 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 2234/24, z 26 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 2027/24), co oznacza, że w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy badane jest, czy termin ustalony w art. 112a ust. 1 u.o.c. został zachowany. Niemniej aby zbadać czy termin ten został zachowany, najpierw konieczne jest ustalenie w oparciu o akta sprawy daty, od której biegnie termin 60 dni według reguł ustanowionych w art. 112a ust. 2 u.o.c., przyjmując, że najwcześniejszym dniem może być 1 lipca 2024 r.
Powyższe oznacza, że część zarzutów skargi kasacyjnej okazała się uzasadniona, ale istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, co wykluczyło zastosowanie art. 188 p.p.s.a. Skutkowało to uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Sąd wojewódzki dokona ponownej kontroli bezczynności Wojewody, mając na uwadze to, że art. 100d u.o.p. odnosił skutek w krajowym porządku prawnym do 30 czerwca 2024 r., zaś art. 112a u.o.c. prawidłowo implementuje dyrektywę 2011/98/UE i przy ustalaniu stanu bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. konieczne jest zbadanie, czy bieg terminu załatwienia sprawy według reguł określonych w art. 112a ust. 2 u.o.c. rozpoczął się, a dalej w jakim dniu. Jednocześnie od 1 lipca 2024 r. nie ma żadnych przeszkód prawnych w biegu tych terminów.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze poważne rozbieżności w wykładni zakresu podmiotowego art. 100c i 100d u.o.p. NSA orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.