II OSK 2977/24

II OSK 2977/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Łd 426/24 - Postanowienie WSA w Łodzi z 2024-08-30
II OZ 841/24 - Postanowienie NSA z 2025-01-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. M., M. R., T. K., A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 426/24 o odrzuceniu skarg J. M. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 marca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 426/24, po rozpoznaniu skarg J. M. i innych oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 marca 2024 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – w punkcie 1. Odrzucono skargi J. M. i innych oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]; w punkcie 2. odrzucono skargi A. L., T. K., I. M. oraz M. R.; w punkcie 3. zwrócono z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 500 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 7 maja 2024 r., pod pozycją [...]; w punkcie 4. zwrócono z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – solidarnie skarżącym T. K. i D. K. kwotę 500 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 8 lipca 2024 r., pod pozycją [...]; w punkcie 5. zwrócono z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącemu M. R. kwotę 500 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 8 lipca 2024 r., pod pozycją [...]; w punkcie 6. zwrócono z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącej I. M. kwotę 500 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 8 lipca 2024 r., pod pozycją [...]; w punkcie 7. zwrócono z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącemu A. L. kwotę 500 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 8 lipca 2024 r.,
pod pozycją [...].
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 6 maja 2024 r. J. M. i inni oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 marca 2024 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jednocześnie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] uiściła na rachunek sądu kwotę 500 zł tytułem wpisu sądowego od skargi.
W wykonaniu zarządzeń Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skarg, wpisu sądowego w kwocie 10000 zł (20 x 500 zł).
Ponadto, wezwano pełnomocnika do uzupełnienia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - braków formalnych skargi przez: a) złożenie odpisu skargi podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem; b) złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; c) określenie interesu prawnego skarżących; d) złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...].
Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 28 czerwca 2024 r.
W dniu 5 lipca 2024 r. wpis sądowy uiścili: T. K. (jako wpis solidarny od skargi T. K. i D. K.), M. R., I. M. i A. L.
W dniu 5 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżących przedłożył poświadczony za zgodność z oryginałem odpis skargi, 23 pełnomocnictwa procesowe do reprezentowania skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a ponadto uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] nr [...] oraz nr [...] wraz z kartami do głosowania.
W zakresie wezwania sądu do wskazania interesu prawnego skarżących pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że takim interesem prawnym legitymują się skarżący w osobach: A. L., T. K., I. M. oraz M. R. Wskazani skarżący są właścicielami lokali znajdujących się na pierwszych piętrach budynku przy ul. [...], a okna ich lokali wychodzą bezpośrednio na teren, na którym ma zostać umiejscowiony budynek mieszkalny objęty zaskarżoną decyzją. Podkreślił, że uprawnienia wspólnoty mieszkaniowej i poszczególnego właściciela nie są wobec siebie konkurencyjne i nie wykluczają się wzajemnie. Pełnomocnik dodał, że skarżący opierają swój interes prawny na tej okoliczności, że budowa, a następnie użytkowanie budynku posadowionego, w bliskiej odległości okien ich lokali będzie w znacznym stopniu ingerować w wykonywane przez nich praw własności lokali w ten sposób, że lokale ulegną zaciemnieniu (poprzez ograniczenie dopływu światła słonecznego do okien) oraz będą borykać się z uporczywymi hałasami pochodzącymi najpierw z budowy, a później generowanymi chociażby przez pojazdy użytkowników nowego budynku. Interes prawny skarżących jest chroniony przede wszystkim przepisem art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, stanowiącym prawo do własności, które podlega ochronie prawnej i może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności, jak również przepis art. 140 Kodeksu cywilnego. Pełnomocnik podniósł również, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2024 r., poz. 1130) - dalej: "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (...) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wśród tych przepisów odrębnych wymienić należy m.in. przepisy środowiskowe oraz przepisy budowlane, regulujące kwestie zacienienia i hałasu generowanego przez planowaną inwestycję. W kwestii hałasu kluczowe jest natomiast rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Z kolei w zakresie przesłaniania i zacienienia działek sąsiednich, w tym lokali skarżących, zastosowanie znajdują § 13 ust. 1-4, 57 ust. 1 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Końcowo zaznaczył, że istnieją normy prawne chroniące prawo własności i możliwość korzystania z przedmiotu własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, z jednoczesnym określeniem, w jaki sposób dopuszczalna jest ingerencja w wykonywane prawo. Skoro ustawodawca określa dopuszczalne limity hałasu i zacienienia budynku, umożliwiającym tym samym jego mieszkańcom godne i należyte korzystanie z ich lokali, to zdaniem pełnomocnika przytoczone przepisy stanowią źródło ochrony interesu prawnego skarżących, którzy z uwagi na położenie należących do nich lokali są narażeni na nadmierne hałasy powodowane przez planowaną inwestycję oraz na to, że do ich lokali nie będzie docierała odpowiednia do dobrego życia psychicznego ilość światła słonecznego. Skoro planowana budowa generować może uciążliwie immisje, niedające pogodzić się z bieżącym użytkowaniem przez skarżących ich lokali mieszkalnych, to w opinii pełnomocnika niezaprzeczalnym jest, że skarżący mają interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy, a zatem winien im przysługiwać przymiot strony postępowania.
Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargi m.in. w stosunku do skarżących: I. M., M. R., T. K., A. L.. Co prawda wymienieni skarżący uiścili w wyznaczonym terminie wpisy sądowe, a ponadto w piśmie z dnia 5 lipca 2024 r. wykonali wezwanie sądu w zakresie określenia swojego interesu prawnego, jednakże w ocenie Sądu meriti nie wykazali jego istnienia, a zwłaszcza rozbieżnego z interesem Wspólnoty. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wspomniani skarżący reprezentują zbieżne ze Wspólnotą stanowisko w sprawie, która to Wspólnota również występuje w roli strony skarżącej. Wobec tego Sąd stwierdził, że powołani skarżący jako członkowie skarżącej Wspólnoty nie legitymują się indywidualnym, własnym, odrębnym, a zwłaszcza rozbieżnym ze wspólnotą interesem prawnym. Nadto Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczy wstępnego etapu procesu inwestycyjnego i ewentualna pozytywna decyzja nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót i sama w sobie nie powoduje żadnych uciążliwości, a także nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co wynika wprost z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Powoływane przez pełnomocnika argumenty, dotyczące immisji w postaci zaciemnienia ich lokali, hałasów generowanych podczas realizacji inwestycji oraz w trakcie jej użytkowania, dotyczą uciążliwości badanych na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego związanego z pozwoleniem na budowę i nie mogą stanowić źródła interesu prawnego skarżących w prowadzonym postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy to postępowanie, w ramach którego przepisy Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, nie mają zastosowania.
Wobec powyższych okoliczności Sąd rozpoznający skargę doszedł do przekonania, że powołani skarżący nie wykazali, że legitymują się uprawnieniem do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Nie wykazali bowiem, że legitymują się interesem prawnym, który jest osobisty, własny, indywidualny, odrębny, a zwłaszcza rozbieżny z interesem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], a jednocześnie znajdujący swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Wobec tego Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – dalej: "P.p.s.a.", orzekł o odrzuceniu skarg ww. stron.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli: I. M., M. R., T. K., A. L. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w części, tj. w zakresie pkt 2. w odniesieniu do wszystkich wymienionych w nim skarżących, a także rozstrzygnięć o zwrocie wpisów od skarg złożonych przez tych skarżących, zawartych w pkt 4-7, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi z uwagi na brak uprawnienia skarżących do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie i brak wykazania przysługującego skarżącym interesu prawnego, w sytuacji kiedy w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący A. L., T. K., I. M. oraz M. R. wykazali swój interes prawny w przedmiotowej sprawie - a zatem nie było podstaw do odrzucenia skargi i WSA w Łodzi winien był rozpoznać skargę merytorycznie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o:
- uchylenie zaskarżonego postanowienia w części objętej zakresem zaskarżenia i o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi celem rozpoznania skargi ww. skarżących;
- zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych;
- rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał przede wszystkim, że skarżący legitymują się interesem prawnym odrębnym, rozbieżnym od interesu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (reprezentującej wspólne prawa przysługujące jej członkom). Skoro bowiem ustawodawca określa dopuszczalne limity hałasu i zacienienia budynku, umożliwiającym tym samym jego mieszkańcom godne i należyte korzystanie z ich lokali, to zdaniem autora skargi kasacyjnej stanowi to źródło ochrony interesu prawnego ww. skarżących, którzy z uwagi na położenie należących do nich lokali są narażeni na nadmierne hałasy powodowane przez planowaną inwestycję oraz na to, że do ich lokali nie będzie docierała odpowiednia do dobrego życia psychicznego ilość światła słonecznego. O zasadności takiego stanowiska, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. II OSK 511/14, (LEX nr 1990843).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl przepisu art. 182 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Sprawa tego rodzaju może być przekazana do rozpoznania na rozprawie, jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że ma to znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł takiej potrzeby, stąd też wniosek skarżących kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie został uwzględniony. Odnosząc się do wniesionej skargi kasacyjnej w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Sąd nie dostrzegł także cech nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego artykułu.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego należało odmówić słuszności podniesionym w jej petitum zarzutom.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W realiach niniejszej sprawy konieczne jest odniesienie się do tej części powyższej regulacji, która stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykazuje istnienie związku między znajdującym oparcie w przepisach prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W toku rozpoznania skargi zadaniem Sądu jest zbadanie czy legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na rzeczywiście istniejącym interesie prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego. Jakkolwiek bowiem pojęcie strony postępowania jest pojęciem procesowym, to jest ono poprzez kategorię interesu prawnego związane z prawem materialnym i w ten sposób obiektywizowane. Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Tym samym, uwzględnienie skargi możliwe jest wówczas, gdy skarżący legitymuje się interesem prawnym pojmowanym nie tylko jako podstawa do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd, lecz gdy dodatkowo interes ten wyraża się w związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków opartych na normach prawa materialnego, a rozstrzygnięciem zaskarżonego aktu lub czynnością. Istotę legitymacji skargowej stanowi zatem uprawnienie procesowe do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez podmiot wykazujący istnienie związku między sferą jego interesu prawnego, a zaskarżonym aktem. Legitymacja do wniesienia skargi wynikająca z tak rozumianego interesu prawnego istnieje obiektywnie, a nie dlatego, że ocenę taką wyraża podmiot wnoszący skargę.
W odróżnieniu od interesu faktycznego, interes prawny to interes znajdujący swoją podstawę w normach prawa materialnego, a potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, tj. nadający się do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej, a nie ewentualny, czy potencjalny. Interes prawny istnieje wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy. Nie może on też wynikać tylko z interesów lub uprawnień innych podmiotów ani też nie może mieć charakteru hipotetycznego. W konsekwencji jest to interes osobisty, własny i indywidualny. Gdy chodzi o normę będącą źródłem interesu prawnego, to może nią być norma prawa powszechnie obowiązującego bez względu na to, do jakiej gałęzi prawa norma ta należy. Musi to być norma wprost dotycząca określonych – na skutek przyszłego skonkretyzowania i zindywidualizowania - praw lub obowiązków podmiotu stojącego na zewnątrz administracji, tj. norma stanowiąca podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku, a zatem musi to być norma prawa materialnego.
W niniejszej sprawie skarżący: I. M., M. R., T. K. i A. L. wskazali, iż jako właściciele lokali znajdujących się na pierwszych piętrach budynku przy ul. [...], opierają swój interes prawny na tej okoliczności, że budowa, a następnie użytkowanie budynku posadowionego w bliskiej odległości okien ich lokali będzie w znacznym stopniu ingerować w wykonywane przez nich praw własności lokali w ten sposób, że lokale ulegną zaciemnieniu (poprzez ograniczenie dopływu światła słonecznego do okien) oraz będą borykać się z uporczywymi hałasami pochodzącymi najpierw z budowy, a później generowanymi chociażby przez pojazdy użytkowników nowego budynku.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że to wspólnota mieszkaniowa lokali ma zapewnić władanie nieruchomością wspólną w zgodzie z interesem właścicieli lokali. Przepis art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) – dalej: "ustawa o własności lokali" stanowi, że wspólnota, którą tworzy ogół mieszkańców, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Wspólnota mimo, że nie posiada osobowości prawnej może być podmiotem praw i obowiązków. W świetle art. 6 ustawy o własności lokali wspólnota mieszkaniowa ma zdolność do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym na prawach strony. Sprawami wspólnoty kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 ustawy o własności lokali). W pewnych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym podmiotów o charakterze zbiorowym takich jak wspólnota mieszkaniowa. Nie we wszystkich przypadkach za członka wspólnoty działa zarząd wspólnoty. Jeżeli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny interes prawny, to istnieje podstawa, by występował jako strona postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, w której może także występować wspólnota.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie wskazali ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej, w jaki sposób ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wpłynie na sposób wykonywania ich praw do własności lokalów przy ul. [...] i to w sposób odmienny od pozostałych właścicieli lokali wchodzących w skład Wspólnoty Mieszkaniowej.
Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że podnoszone przez skarżących argumenty nie świadczą o naruszeniu ich indywidualnego interesu prawnego, lecz dotyczą skutków ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości sąsiedniej i wiążą się z naruszeniem interesu prawnego ogółu właścicieli lokali należących do Wspólnoty Mieszkaniowej. Za indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty mieszkaniowej interes prawny nie mogą bowiem zostać uznane argumenty o wpływie inwestycji na nieruchomość wspólną, w szczególności wiążące się z hałasem itp. W sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali. Skargę może wnieść bowiem jedynie ten kto wykaże, że jego interes prawny, znajdujący ochronę w obiektywnym porządku prawnym, został naruszony. Na naruszenie interesu prawnego w sprawie warunków zabudowy mogą powoływać się osoby, którym przysługują prawa rzeczowe (własność, użytkowanie wieczyste) należące do kategorii praw bezwzględnych. Jednak w niniejszej sprawie skarżący nie wskazali, że decyzja o warunkach zabudowy wpłynie na sposób wykonywania ich prawa do własności lokali w sposób odrębny od praw wszystkich innych członków Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...].
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.