II OSK 2972/24

II OSK 2972/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Małgorzata Masternak - Kubiak /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Rz 577/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2024-08-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 6 ust. 2, art. 53 ust. 4 pkt 13, art. 61 ust 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 577/24 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 5 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 577/24, oddalił skargę K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 5 marca 2024 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wnioskiem z dnia 25 listopada 2022 r. J. I. zwrócił się do Burmistrza B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego – w zabudowie zagrodowej, na działce nr ewid. [...] w S. W.
Po przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz B. decyzją z dnia 11 stycznia 2024 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla planowanej na działce nr ewid. [...] w S. W., inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. C. - dalej: "skarżący", wskazując nieuwzględnienie w decyzji, istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. [...], lądowiska wpisanego do ewidencji lądowisk pod numerem [...] – na mocy decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego - dalej: "PULC".
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 5 marca 2024 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p." w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie SKO, w realiach sprawy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. do ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonał uzgodnień projektu tej decyzji ze Starostą B., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł K. C.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
W sprawie zostało ustalone, że inwestor na terenie gminy prowadzi gospodarstwo rolne, którego powierzchnia przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa, prowadzi działalność rolniczą, ma również w tym zakresie przygotowanie, na co przedłożył stosowne dokumenty.
Sąd Wojewódzki wskazał, że z obowiązku ustalania zasady dobrego sąsiedztwa zwolniona jest zabudowa zagrodowa, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Powyższe wynika z art. 61 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Potwierdzenie, że planowana inwestycja spełnia warunki zabudowy zagrodowej o wskazanej powierzchni powoduje braku konieczności ustalania zasady dobrego sąsiedztwa. Bezzasadnymi czyni to podniesione w skardze zarzuty dotyczące nieprawidłowej oceny analizy urbanistycznej, przez brak uwzględnienia zabudowy terenów sąsiednich. Brak obowiązku ustalania zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że nie ma konieczności dokonywania tej analizy. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, nie było w związku z tym podstaw prawych do ustalania nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wbrew zarzutom skargi działka posiada dostęp do drogi publicznej wojewódzkiej nr [...] oznaczonej jako działka nr ewid. [...], bezpośredni dojazd odbywa się poprzez działki drogowe o nr ewid. [...] oraz przez działkę nr [...].
Na obecnym etapie postępowania jako całkowicie nieuzasadnione Sąd meriti uznał zarzuty dotyczące zamiaru uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w celu odsprzedaży nieruchomości i przyczynienia się do powstania obszaru ścisłej zabudowy. Wniosek dotyczy realizacji inwestycji w zabudowie zagrodowej i brak jest na obecnym etapie podstaw do nadawania mu innego znaczenia.
Następnie Sąd Wojewódzki wskazał, że w toku postępowania skarżący podnosił, że lokalizacja inwestycji w pobliżu położonego na działce nr [...] (poprzednio [...]) lądowiska narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w tym jego, jako właściciela lądowiska, jak i korzystających z lądowiska pilotów. Realizacja tej inwestycji zakłóci działanie lądowiska pogarszając bezpieczeństwo, a w przyszłości może generować problemy sąsiedzkie związane z emisją hałasu, jak również ryzykiem wypadku. Tymczasem lądowisko służy również mieszkańcom Gminy B., korzystają z niego samoloty pogotowia ratunkowego, a także Politechnika [...]. Ponadto jego zdaniem ustalenie warunków zabudowy pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi tj. Prawem lotniczym, nie zapewnienia odpowiednich odległości.
Sąd Wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ zwrócił się o dokonanie uzgodnienia do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 29 maja 2023 r., z którego wynika, że działka [...] położona w miejscowości S. W. znajduje się poza powierzchniami ograniczającymi przeszkody dla lotnisk cywilnych, i że w związku z tym brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W ocenie Sądu meriti stanowisko wyrażone przez organ ma charakter wiążący. Organ ten w ramach przekazanych mu właściwości ocenił, że brak jest podstaw do uzgodnienia, ponieważ inwestycja nie znajduje się w obszarze podlegającym ochronie zabudowy. Sąd Wojewódzki nie uznał zarzutu skarżącego, że przy ocenie nie wzięto pod uwagę odległości jakie mają zostać zachowane dla bezpieczeństwa funkcjonowania lądowiska zawartych w wytycznych nr 17 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk (Dziennik Urzędowy Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego Dz.Urz. PULC z 2014 r., poz. 81 ). Wytyczne te wydane zostały również przez organ uzgodnieniowy tj. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na podstawie delegacji ustawowej z art. 21 ust. 2 pkt 16 oraz art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1393 oraz z 2014 r. poz. 768) – dalej: "Prawo lotnicze", trudno zatem zgodzić się z tym, że przy rozpoznawaniu wniosku o uzgodnienie organ nie miał co do nich wiedzy.
Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy odpowiada prawu. Z tych względów skarga została oddalona, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "P.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. C. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, pomimo, że istniały podstawy do uwzględnienia skargi, ze względu na naruszenie przez organy następujących przepisów:
- art. 6 ust. 2 u.p.z.p. ustalającego tzw. zasadę wolności zabudowy - polegające na przyjęciu, iż planowana przez Wnioskodawcę zabudowa nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich - gdy w rzeczywistości w obrębie wyznaczonych w zatwierdzonej przez służby ruchu lotniczego dokumentacji operacyjnej lądowiska bocznych powierzchni osi drogi startowej lądowiska ograniczających występowanie zabudowy powstaną przeszkody lotnicze w postaci budynków mieszkalnego i gospodarczego;
- art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. - polegające na przyjęciu, że decyzja organu I instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy wymagała uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w trybie przewidzianym w art. 87 ust. 7 Prawa lotniczego w zakresie ustalonym w art. 877 pkt 1 tej ustawy i tym samym organ I instancji został zwolniony z dokonywania samodzielnej analizy wpływu planowanej zabudowy na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżącego - w sytuacji gdy przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało dokonania takiego uzgodnienia w świetle art. 87 ust. 1 Prawa lotniczego - natomiast organ I instancji powinien był samodzielnie zbadać zgodność planowanego przedsięwzięcia z zatwierdzoną dokumentacją operacyjną lądowiska, w tym w szczególności z opinią instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego - Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej z dnia 5 listopada 2012 r. w zakresie zarządzania ruchem lotniczym, w szczególności z uwzględnieniem planu organizacji ruchu lotniczego na lądowisku oraz w jego rejonie, wraz ze wskazaniem sposobów uniknięcia ewentualnych kolizji z pozostałymi uczestnikami ruchu lotniczego Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej;
- art. 61 ust 4 u.p.z.p. - polegające na przyjęciu, że złożony przez wnioskodawcę wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmował przedsięwzięcie polegające na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej - mimo, że podniesione przez Skarżącego okoliczności oraz dowody zgromadzone w sprawie w sposób jednoznaczny wskazywały, że wnioskodawca przygotowuje grunt objęty wnioskiem oraz sąsiadujące z nim tereny do sprzedaży - a nie do działalności rolniczej, tym samym wnioskodawca de facto likwiduje prowadzone gospodarstwo rolne - a zatem wnioskowana zabudowa nie będzie pozostawać w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym, a zatem nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przewidzianego dla zabudowy zagrodowej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 5 marca 2024 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. z dnia 11 stycznia 2024 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy;
- zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;
- rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania J. I. i M. I. wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Sądu drugiej instancji. Oznacza to, że sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.
Z uwagi na nieprawidłowe sformułowanie zarzutów w petitum skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest dopuszczalne przemienne (bez zachowania koniecznej odrębności obu podstaw skargi kasacyjnej) przytaczanie na ich poparcie argumentacji pomijającej rozdzielność tych podstaw (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1310/04, LEX nr 187146). Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, zaś naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. Dopuszczalne jest zarzucenie w skardze kasacyjnej obydwu form naruszenia prawa materialnego, w przypadku, gdy niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa było konsekwencją błędnej wykładni. W takiej sytuacji wnoszący skargę kasacyjną w pierwszej kolejności powinien wykazać, na czym polegał błąd Sądu w rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej, wskazać, jaka powinna być właściwa wykładnia i dlaczego przyjęta przez sąd wykładnia skutkowała niewłaściwym zastosowaniem błędnie wyłożonego przepisu. Z kolei skuteczność skargi kasacyjnej opartej na zarzucie zawartym w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zależy od tego, czy autor skargi kasacyjnej wskazał, dlaczego powoływane konkretne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy czyli na treść wyroku (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. II GSK 544/08, LEX nr 540008).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy skonstatować, że skarga kasacyjna wymogów tych nie spełnia. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) wskazał na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., łącząc go z przepisami strcite prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. 2, art. 53 ust. 4 pkt 13 i art. 61 ust 4 u.p.z.p. i wskazując, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi, pomimo, że doszło do naruszenie przez organy wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.
Tymczasem uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że przy pomocy zarzutu naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego, nie może zwalczać ustaleń i ocen stanu faktycznego dokonanych przez organ i kontrolowanych przez Sąd pierwszej instancji na podstawie właściwych przepisów. Stan faktyczny sprawy jest wynikiem postępowania dowodowego, czyli stosowania przepisów postępowania. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (por. wyroki NSA z dnia 22 października 2004 r., GSK 811/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 4, poz. 68 i z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. II FSK 1506/09, LEX nr 745674). Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. I FSK 2071/09, LEX nr 744520).
Taka konstrukcja powołanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów jest oczywiście wadliwa. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości, albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem ustalenia stanu faktycznego można podważać za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania, a nie za pomocą zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, LEX nr 516681). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej jej autor winien zatem powiązać wskazane przepisy prawa materialnego z podstawą prawną wyrażoną w przepisie art. 145 § 1 pkt1 lit. a P.p.s.a. Takiego jednak zarzutu nie postawiono. Nadto uchybienia tego nie można traktować jako oczywistej omyłki, bowiem w podstawie kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu jest mowa wyłącznie o naruszeniu zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak daleko posunięta wadliwość sformułowania wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów powoduje, że nie mogą one odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku.
W tej sytuacji wskazać jedynie wypada, że w przedmiotowej sprawie warunki zabudowy zostały ustalone dla zabudowy zagrodowej i w sprawie miał zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa), o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w sytuacji, gdy: "powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie". W świetle art. 61 ust. 4 u.p.z.p. istotne znaczenie ma urbanistyczny aspekt zabudowy zagrodowej, ponieważ skutki jakie wywołuje tego typu zabudowa z perspektywy ładu przestrzennego są diametralnie inne od skutków wywołanych zabudową w przestrzeni zurbanizowanej. Przy wykładni tego przepisu trzeba uwzględniać cel jakiemu służy ten przepis. Mianowicie celem analizowanego unormowania jest umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, często o rozproszonym układzie, zorganizowanie swojego miejsca pracy w pewnym oddaleniu od miejsca zamieszkania (siedliska), czyli wydzielenia terenu przeznaczonego pod większe obiekty gospodarcze lub inwentarskie. Przyjęcie poglądu, że tego rodzaju obiekty miałyby być realizowane z zachowaniem zasady tzw. dobrego sąsiedztwa w istocie w ogóle uniemożliwiałyby ich realizację bez uprzedniego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obiekty te mają bowiem być powiązane funkcjonalnie z prowadzonym przez inwestora gospodarstwem rolnym oraz jego uwarunkowaniami, a nie z uwarunkowaniami oraz zabudową sąsiedniego gospodarstwa rolnego, które może mieć całkowicie odmienny profil produkcji rolnej. Koncentracja natomiast jednego rodzaju obiektów, np. inwentarskich obok siebie, powodowałaby niedopuszczalną koncentrację uciążliwości na danym terenie, sprzeczną z zasadami ładu przestrzennego (wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2674/17; 10 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2951/19; 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2262/20, dostępne, [w:] CBOSA). W takiej sytuacji analiza urbanistyczna ma charakter uproszczony i nie dotyczy kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ta uproszczona analiza dotyczy dostępu do drogi publicznej, dostępności do istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, kwestii ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz zgodności z przepisami odrębnymi. Natomiast okoliczności przyszłe i niepewne, takie jak ewentualny zamiar sprzedaży przez właściciela gospodarstwa rolnego, nie mają znaczenia dla kontroli legalności aktualnie kwestionowanych decyzji.
Co zaś się tyczy kwestii lądowiska to jak wynika z akt sprawy działka [...] położona w miejscowości S. W. znajduje się poza terenem ograniczającym przeszkody dla lotnisk cywilnych, i że w związku z tym brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji (pismo Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 29 maja 2023 r.). Tym samym brak jest podstaw do uzgodnienia, ponieważ inwestycja nie znajduje się w obszarze podlegającym ochronie zabudowy. Nadto w sprawie brak jest informacji, aby lądowisko zostało wpisane do rejestru lądowisk służb porządku publicznego, a tym samym, aby zachodziła podstawa do uzgodnienia z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
W przedmiocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku J. I. i M. I. zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ponieważ przepisy P.p.s.a. nie przewidują zasądzenia kosztów na rzecz uczestników postępowania.