II OSK 2797/22

II OSK 2797/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak
Jerzy Stankowski /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Gdesz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 646/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-09-07
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 10 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 188, art. 200, art. 203
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 51 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. i D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/22 w sprawie ze skargi E.K. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 stycznia 2022 r. nr 53/2022 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia 20 września 2021 r., nr 186/2021, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz E.K. i D.K. 1724 (tysiąc siedemset dwadzieścia cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 7 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.K. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 stycznia 2022 r. nr 53/2022 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych skargę oddalił.
Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych.
Decyzją z 19 stycznia 2022 r., nr 53/2022 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania Miasta Józefów oraz odwołania E.K. i D.K. (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku (dalej: "PINB", "organ I instancji") z 20 września 2021 r., nr 186/2021 nakazującej skarżącym wykonanie, w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, robót budowlanych przy ogrodzeniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na terenie nieruchomości nr ew. [...], obr. [...] przy ul. M. [...] w J., w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami, tj. wykonanie ażurowych przęseł ogrodzenia od strony ulic M. oraz S. - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Zdaniem MWINB, ogrodzenie ww. nieruchomości wykonane z metalowych paneli żaluzjowych trudno uznać za ażurowe, a tym samym zgodne z zapisami planu miejscowego. Z planu miejscowego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Józefowa Nr 210A/II/2016 z 30 września 2016 r. wynika bowiem, że ww. działka znajduje się na terenie budowlanym oznaczonym "MN-6" oraz w liniach rozgraniczających drogi krajowej z "KDD-5". Organ odwoławczy zaznaczył, że linie rozgraniczające między działką nr ew. [...] a drogą publiczną (ul. M. i ul. S.) jednoznacznie wskazują dopuszczalną lokalizację ogrodzenia działki. Następnie MWINB zwrócił uwagę na treść § 23 pkt 4 planu, z którego wynika, że "Na terenach oznaczonych symbolami MN o numerach od 1 do 6 obowiązuje zakaz budowy ogrodzeń pełnych oraz z prefabrykowanych elementów żelbetowych". Natomiast zgodnie z treścią § 25 pkt 9 ww. aktu: "Na terenach oznaczonych symbolami MN o numerach od 1 do 6 obowiązują następujące zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: realizację ogrodzeń od strony dróg publicznych i dróg wewnętrznych nakazuje się wyłącznie w liniach rozgraniczających oraz jako ażurowe".
Organ odwoławczy ocenił, że panele żaluzjowe, z których wykonane jest ogrodzenie, mimo że mają prześwit ok. 2,5 cm między panelami (co wynika z treści protokołu kontroli z 10 grudnia 2019 r.), to mają profile poziome ustawione pod kątem, co uniemożliwia pełną widoczność (brak widocznych, znacznych prześwitów). Ogrodzenie ażurowe musi mieć strukturę częściowo otwartą, która przyjmuje postać układu otworów tworzących pewną uporządkowaną całość (np. ogrodzenie z siatki). W świetle powyższego nie można uznać, aby ogrodzenie w takim kształcie było zgodne z § 23 pkt 9 ww. planu, stąd nałożenie obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej: "p.b.") było właściwe.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili:
1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), poprzez uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji uniemożliwienie im obrony swych praw, pomimo złożonych wniosków pełnomocnika w tej sprawie;
b) 136 § 2 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego pomimo braku wniosku skarżących w odwołaniu, a w konsekwencji pozbawienie skarżących prawa dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy;
c) art. 7, art. 8 i art. 77, 80 oraz 107 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewyjaśnienie czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 51 p.b., w tym ustalenie czy decyzja została wydana w terminie 2 miesięcznym od postanowienia w trybie art. 50 p.b., lub zaistnienie innych przesłanek wskazujących na możliwość zastosowania art. 51 p.b., błędne uznanie, że ogrodzenie objęte niniejszą decyzją jest ogrodzeniem pełnym, pomimo że ma ono regularne prześwity, a w konsekwencji nie może być uznane za ogrodzenie pełne, gdyż jest ono ażurowe, uznanie, że choć pozwolenie na budowę uwzględniało budowę ogrodzenia, nie zawierało ograniczeń co do materiałów niezbędnych na jego wykonanie, a więc kwestia ogrodzenia była przedmiotem badania przez organy budowlane, organ może stwierdzić, że ogrodzenie winno być wykonane w inny sposób;
d) art. 7a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej - treści planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymagań co do ogrodzenia, na niekorzyść strony.
2. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 p.b., poprzez niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, polegające na tym, że w okoliczności sprawy organ uznał, że przepis ma zastosowanie, pomimo braku zaistnienia przesłanek do jego zastosowania.
Skarżący wnieśli, m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że na terenie inwestycji obowiązuje m.p.z.p., z którego wynika, że działka na której wykonano ogrodzenie znajduje się na terenie budowlanym oznaczonym "MN-6" oraz w liniach rozgraniczających drogi krajowej z "KDD-5". Linie rozgraniczające między dz. nr ew. [...] a drogą publiczną (ul. M. i ul. S.) jednoznacznie wskazują dopuszczalną lokalizację ogrodzenia działki. Jednocześnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w § 23 pkt 4 m.p.z.p. wskazano, że: "Na terenach oznaczonych symbolami MN o numerach od 1 do 6 obowiązuje zakaz budowy ogrodzeń pełnych oraz z prefabrykowanych elementów żelbetowych". Dodatkowo § 25 pkt 9 m.p.z.p. precyzuje, że: "Na terenach oznaczonych symbolami MN o numerach od 1 do 6 obowiązują następujące zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: realizację ogrodzeń od strony dróg publicznych i dróg wewnętrznych nakazuje się wyłącznie w liniach rozgraniczających oraz jako ażurowe".
Sąd I instancji stwierdził, że ogrodzenie nieruchomości dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. M. [...] w J. wykonane z metalowych paneli żaluzjowych trudno uznać za "ogrodzenie ażurowe". Tym samym pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie m.p.z.p. Prawidłowe były w ocenie Sądu również ustalenia organów, że wykonane panele ogrodzeniowe, mimo iż mają prześwit ok. 2,5 cm między nimi (co wynika z protokołu kontroli z 10 grudnia 2019 r. oraz ze zdjęć załączonych do akt sprawy) to mają profile poziome ustawione pod kątem, co uniemożliwia pełną widoczność (brak widocznych, znacznych prześwitów). Z doświadczenia życiowego wynika, że "ogrodzenie ażurowe" musi mieć strukturę częściowo otwartą, która przyjmuje postać układu otworów tworzących pewną uporządkowaną całość (np. ogrodzenie z siatki).
Wobec powyższego nie można uznać, aby ogrodzenie w obecnym kształcie było zgodne z § 23 pkt 9 m.p.z.p. Nie można bowiem uznać, że "ogrodzeniem ażurowym" będzie każde ogrodzenie, które posiada chociaż jeden prześwit, niezależnie od jego powierzchniowej relacji do całości tego ogrodzenia, nie będzie to bowiem ogrodzenie prześwitujące. Kwestia ta dotyczy analizy spełnienia przez "ogrodzenie" również wymogu wynikającego z § 41 ust. 1 r.w.t., zgodnie z którym: "ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt".
W ocenie Sądu, nie można zatem czynić zarzutu, że postanowienia m.p.z.p. budzą wątpliwości interpretacyjne, a zatem naruszono w sprawie art. 7a § 1 k.p.a. W przepisie tym nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1711/18). Taka sytuacja jednak nie wystąpiła w sprawie, gdyż pomimo tego, że w prawie nie występuje pojęcie legalne "ogrodzenie ażurowe" to bez wątpienia, biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe i ogólne reguły interpretacyjne języka polskiego można w sposób prawidłowy dookreślić to pojęcie w odniesieniu do konkretnego przypadku (tym bardziej mając pełną dokumentację zdjęciową spornego ogrodzenia oraz ogrodzeń występujących w okolicy).
Jednocześnie Sąd I instancji miał na uwadze, że sporne ogrodzenie nie wymagało pozwolenia na budowę, gdyż stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 21: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: (...) ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m". W niniejszej sprawie w toku prowadzonego postępowania dowodowego organy w sposób prawidłowy ustaliły, że posadowione na spornej działce ogrodzenie nie posiada wysokości powyżej 2,20 m (co wynika z protokołu kontroli z 14 lipca 2020 r: " (...) wysokość ogrodzenia przy wejściu - furtka - 176 cm od chodnika. W innych miejscach wysokość 1,9 m" i nie można go uznać za samowolę budowlaną (zarówno ze względu na mniejszą niż 2,2 m wysokość, jak też fakt że jego budowę przewidziano w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Nr 952P/2013).
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo uniemożliwienia przez organ drugiej instancji skarżącym wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji uniemożliwienia im obrony swych praw, pomimo złożonych wniosków pełnomocnika w tej sprawie,
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 145 §1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 136 § 2 k.p.a. poprzez nierozważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia art. 136 § 2 k.p.a. oraz poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania dowodowego w istotnym zakresie pomimo braku wniosku skarżących w odwołaniu, a w konsekwencji pozbawienie skarżących prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy,
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77, 80 oraz 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewyjaśnienie czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 51 p.b., w tym błędne uznanie, że ogrodzenie objęte niniejszą decyzją jest ogrodzeniem pełnym, pomimo iż ma ono regularne prześwity, a w konsekwencji nie może być uznane za ogrodzenie pełne, gdyż jest ono ażurowe, uznanie, że choć pozwolenie na budowę uwzględniało budowę ogrodzenia, nie zawierało ograniczeń co do materiałów niezbędnych na jego wykonanie, a wiec kwestia ogrodzenia była przedmiotem badania przez organy budowlane, organ może stwierdzić, że ogrodzenie winno być wykonane w inny sposób, a nadto pominięcie w ustaleniach organów, że plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został po zatwierdzeniu zamierzenia budowlanego, albowiem bezspornym jest, że zamierzenie budowlane - budowa budynku jednorodzinnego wraz z ogrodzeniem w zakresie projektowym zostało przygotowane w 2013 r., zamierzenie to zostało zatwierdzone decyzją nr 952P/2013 w dniu 13 września 2013 r. a plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony 30 września 2016 r., a więc po zatwierdzeniu przez właściwy organ realizacji zamierzenia budowlanego, a w konsekwencji postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego z 2016 r. nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie,
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. oraz 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że organ administracyjny rozstrzygnął wątpliwości co do treści normy prawnej zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymagań co do ogrodzenia, na niekorzyść strony, co jest sprzeczne z treścią art. 7a k.p.a. treści planu,
2) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że plan miejscowy został uchwalony przez Radę Miasta Józefowa z dnia 30 września 2016 r. zaś przedmiotowe zamierzenie budowlane zostało zatwierdzone decyzją nr 952P/2013 z 13 września 2013 r., a w konsekwencji przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie,
b) art. 51 p.b., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, polegające na tym, że w okoliczności sprawy organ uznał, że przepis ma zastosowanie, pomimo braku zaistnienia przesłanek zastosowania tego przepisu.
Skarżąca wskazała, że Uchwała Rady Miasta Józefowa nie wskazuje szczegółowo, jak należy konstruować ogrodzenia objęte planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślili, że grodzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania, jest zbudowane z materiału o charakterze żaluzji, pomiędzy którymi są prześwity, jest ogrodzeniem ażurowym i z całą pewnością nie może zostać uznane za ogrodzenie o charakterze pełnym. W ocenie skarżących plan zagospodarowania przestrzennego zobowiązuje by ogrodzenie nie było pełne ani z prefabrykowanych elementów żelbetonowych zaś ogrodzenie skarżących spełnia oba te warunki, a w konsekwencji jest zgodne z tym planem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.
Jako niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny ocenił podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Zarzucając Sądowi pierwszej instancji, iż ten nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz 107 k.p.a. skarżący kasacyjnie nie wskazują jakie okoliczności faktyczne nie zostały ustalone w toku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego lub jakie dowody zostały przez te organy ocenione w sposób nieprawidłowy i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby skarżący kwestionowali ustalenia stanu faktycznego dokonane w toku postępowania.
Prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizacji przysługujących jej praw nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że uchybienie organu uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Bez wykazania tych okoliczności, samo niezawiadomienie skarżących kasacyjnie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, nie może świadczyć o zasadności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 136 § 2 k.p.a., bowiem organ odwoławczy mógł z urzędu przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe.
Zasadne okazały się natomiast zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Przypomnieć trzeba, że organy nadzoru budowlanego nałożyły na skarżących obowiązek wykonania robót budowlanych przy ogrodzeniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na terenie nieruchomości nr ew. [...], obr. [...] przy ul. M. [...] w J., w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Józefowa nr 210/VII/2016 z 30 września 2016 r. poprzez wykonanie ażurowych przęseł ogrodzenia od strony ulic M. oraz S. Podstawą do wydania takiej decyzji było przekonanie organu o niezgodność ogrodzenia (pełne zamiast ażurowego) z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sporne ogrodzenie zlokalizowane jest na działce o nr ew. [...], obr. [...]. Teren ten w planie miejscowym oznaczony jest symbolem "MN-6", dla którego w § 23 pkt 4 planu przewidziano zakaz budowy ogrodzeń pełnych oraz z prefabrykowanych elementów żelbetowych. Natomiast w § 25 pkt 9 planu wskazano, że realizację ogrodzeń na terenach oznaczonych symbolami MN o numerach od 1 do 6 od strony dróg publicznych i dróg wewnętrznych nakazuje się wyłącznie w liniach rozgraniczających oraz jako ażurowe. Z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika, że przedmiotowe ogrodzenie wykonane jest z paneli żaluzjowych o prześwitach ok. 2,5 cm, a ustawienie profili (poziome i pod kątem) uniemożliwia pełną widoczność. W ocenie organów nadzoru budowlanego, którą tą ocenę podzielił Sąd pierwszej instancji, ogrodzenie to narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podkreślić trzeba, że przepisy omawianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie definiują pojęcia ogrodzenia ażurowego. Trafnie argumentują skarżący kasacyjnie, że przepisy planu nie określają też jakichkolwiek parametrów pozwalających klasyfikować ogrodzenie jako ażurowe. Plan nie sprecyzuje takich wymagań jak stopień prześwitu, przepuszczalności powietrza, czy szczegółów dotyczących wzoru. Wytyczne zawierają jedynie zakaz budowy ogrodzeń pełnych i z prefabrykowanych elementów żelbetonowych. Dlatego też mając na uwadze językowe znaczenie użytego zwrotu, przy braku opisanych powyżej kryteriów, można w istocie dojść do wniosku, że ogrodzenie ażurowe w rozumieniu planu to ogrodzenie, w którym występują prześwity, otwory czy wycięcia. W konsekwencji zasadnie skarżący kasacyjnie zarzucają Sądowi pierwszej instancji błędną ocenę niezgodności ogrodzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego.
Nie można także tracić z pola widzenia, że sporne ogrodzenie zostało zrealizowane w ramach większego zamierzenia budowlanego, na podstawie decyzji z dnia 13 września 2013 r. nr 952P/2013 udzielającej pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego nie przeczą, że na zatwierdzonym tą decyzją projekcie zagospodarowania działki jest naniesione ogrodzenie przedmiotowej nieruchomości jako element zagospodarowania nieruchomości (rysunek A-01), a projektowany przebieg pokrywa się z linią rozgraniczającą. Jak wskazał organ odwoławczy, porównanie domiarów ogrodzenia wykonanych podczas czynności kontrolnych 15 grudnia 2021 r. (od elewacji frontowej budynku na działce nr ew. [...] do ogrodzenia oraz od przedmiotowego ogrodzenia do ogrodzenia działki naprzeciwko) z tożsamymi domiarami na projekcie zagospodarowania działki - prowadzi do wniosku, że ogrodzenie zostało zrealizowane zgodnie z projektem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nr 952P/2013. Domiary od elewacji budynku do ogrodzenia i do ogrodzenia z działką naprzeciwko są zgodne z projektem, co potwierdza treść protokołu kontroli z 15 grudnia 2021 r. oraz szkic sytuacyjny, stanowiący załącznik do protokołu. Organ odwoławczy potwierdził zatem budowę ogrodzenia zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W tych okolicznościach wątpliwa jest możliwość ingerencji organów nadzoru budowlanego, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine w zw. art. 51 ust. 2 pkt 2 p.b. w roboty budowlane wykonane na podstawie pozwolenia na budowę, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, z uwagi na późniejsze uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którym ogrodzenie to miałby być sprzeczne.
Z powyżej wskazanych powodów skarga kasacyjne zasługiwała na uwzględnienie.
Mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.