II OSK 2725/21

II OSK 2725/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 389/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-07-21
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 33, art. 34
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 107 § 3, art. 140, art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas, Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 389/21 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2020 r. nr ... w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 389/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2020 r. nr 1884/2020 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
M. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak odniesienia się do tego zarzutu w uzasadnieniu wskazuje na brak jego analizy i brak prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji a także uniemożliwia skontrolowanie rozstrzygnięcia sądu I instancji.
2. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. i w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niedostrzeżenie uchybień wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegających na utrzymaniu przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m.st. Warszawie nr EN/256/20, które to postanowienie budzi istotne wątpliwości co do podstawy prawnej na jakiej zostało wydane, tego czy Powiatowy Inspektor działał jako wierzyciel czy też jako organ egzekucyjny, a także co do treści rozstrzygnięcia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ bez jednoznacznego ustalenia tych okoliczności Sąd I Instancji nie mógł prawidłowo dokonać oceny tego postanowienia pod względem jego wydania bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa;
3. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135p.p.s.a. art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a w związku z art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu od 30 lipca 2020 roku) przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu od 30 lipca 2020 roku) nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji i ocenę tego naruszenia tylko pod względem kwalifikowanego naruszenia prawa (wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa) podczas gdy podstawę uchylenia decyzji stanowią także inne (niekwalifikowane) naruszenia prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy; Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ uniemożliwia poznanie rozumowania i skontrolowanie rozstrzygnięcia sądu I instancji w zakresie w jakim sąd ten uznał, że wydanie rozstrzygnięcia innego niż mieszczące się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć nie stanowi naruszenia uzasadniającego uchylenie zaskarżonego postanowienia.
4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu od 30 lipca 2020 roku) przez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżone postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymywało w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m.st. Warszawie rozstrzygające zarzut w sprawie egzekucji w sposób nieprzewidziany w zamkniętym katalogu rozstrzygnięć określonym w art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu od 30 lipca 2020 roku). Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ oddalono skargę na postanowienie, które winno być wyeliminowane z obrotu ze względu na rażące naruszenie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu od 30 lipca 2020 roku)
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia 1 grudnia 2020 r., utrzymujące w mocy Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2020 r., którym uznano przedstawione przez skarżącą Spółkę zarzuty za bezzasadne.
Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organów obu instancji co do bezzasadności zarzutu opartego na art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), wobec ustalenia prawidłowego doręczenia upomnienia zobowiązanej Spółce.
W tym zakresie ocena Sądu Wojewódzkiego nie została podważona w skardze kasacyjnej.
Zarzuty kasacyjne sformułowane przez skarżącą koncentrują się bowiem na wadliwości rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu organu pierwszej instancji, a konkretnie naruszeniu art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r.) stanowiącego, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym "oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej", podczas gdy organ postanowił "uznać przedstawione zarzuty za bezzasadne".
Zauważyć trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki przyznał rację skarżącej, że organ powiatowy zawarł w postanowieniu rozstrzygnięcie nieodpowiadające znowelizowanej treści art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., mianowicie zamiast "oddalić zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej" orzekł o "uznaniu zarzutów za bezzasadne".
Jednocześnie Sąd Wojewódzki przyjął prawidłowo, że stwierdzone uchybienie nie mogło być ocenione jako przypadek wydania rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) jak podnosiła strona w skardze.
Trafnie Sąd Wojewódzki wskazał, że podstawę prawną rozpatrzenia zarzutów stanowił art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., pomimo niepowołania wprost nomenklatury w nim zawartej.
Nawiązując do zarzutu z punktu 3 skargi kasacyjnej zauważyć trzeba, że z treści postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, iż podjęte rozstrzygnięcie koresponduje z uzasadnieniem, w którym wykazano bezzasadność zarzutów wniesionych przez Spółkę.
Sama wadliwość sformułowania zawartego w rozstrzygnięciu organu powiatowego nie mogła być potraktowana jako naruszenie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. mające wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), skoro treść postanowienia w całokształcie odpowiada w istocie rozstrzygnięciu o "oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej" wobec jego bezzasadności.
W konsekwencji nieprzedstawienie przez Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku argumentacji w tym zakresie pozostało bez wpływu na wynik kontroli kasacyjnej. Nie doszło zatem do zarzuconego naruszenia art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a.
Ponadto stwierdzić trzeba, że nieodniesienie się do spornej kwestii przez organ drugiej instancji, aczkolwiek było uchybieniem, to również nie mogło wpłynąć na wynik sprawy.
Z uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że organ ten skupił się na ocenie w przedmiocie zarzutu z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., rozpoznanego przez organ pierwszej instancji, jak też innych zagadnieniach merytorycznych istotnych w sprawie.
Tym samym nie mógł być skuteczny zarzut kasacyjny, w którym podniesiono, iż Sąd Wojewódzki nie zawarł w uzasadnieniu wyroku oceny w tym zakresie.
Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut z punktu 1 skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a.
Ponadto należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby dla końcowej oceny kontrolowanych postanowień miał znaczenie brak wyraźnego określenia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działał jako wierzyciel.
Niewątpliwie na mocy art. 1a pkt 7 i 3, art. 5 § 1 pkt 1, art. 20 § 1 pkt 4 i art. 26 § 4 u.p.e.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działał w niniejszej sprawie jako wierzyciel i organ egzekucyjny, a zatem uprawnione było uznanie, iż postanowienie z 5 października 2020 r. było wydane przez wierzyciela, stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a.
Z tych wszystkich względów nie podlegały uwzględnieniu również pozostałe zarzuty z punktów 2 i 4 skargi kasacyjnej.
W konsekwencji orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
-----------------------
5