II OSK 2652/24

II OSK 2652/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Magdalena Dobek-Rak
Marzenna Linska - Wawrzon
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 32/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-05-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 5 ust. 2, par. 6 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 32/24 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy
ze skargi M. G. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie)
na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO)
z [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji
w sprawie warunków zabudowy, wyrokiem z 22 maja 2024 r. o sygn. II SA/Gd 32/24, oddalił skargę.
Sąd wyjaśnił w szczególności, że w przypadku decyzji reformatoryjnych wiążących się z orzeczeniem merytorycznym w uchylonym zakresie kontrola legalności sprawowana przez Sąd nie może być ograniczona tylko do części rozstrzygnięcia z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa."), a zatem nie może ograniczyć się do wskazanego przez skarżącą zakresu, gdyż przeczyłoby to instytucji kontroli sądowej w swej istocie. Na gruncie niniejszej sprawy uchylenie aktu i orzeczenie w tym zakresie co do istoty (przez pryzmat art. 151 § 2 i 146 § 2 Kpa.) stanowi jedno rozstrzygnięcie (jedną całość) i zawężenie możliwości kontroli zarzutami skargi podważałoby istotę kontroli tego typu decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu, który nie jest związany zarzutami skargi, jest więc całość rozstrzygnięcia SKO, wynikającego z decyzji z [...] października 2023 r.
Prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organ miał prawo ustalić miejsce zamieszkania skarżącej przez skorzystanie z danych znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków. Teza ta opiera się na stwierdzeniu faktu, że prawo nie zabrania organom korzystania z danych zawartych w ewidencji gruntów dla ustalenia stron postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy. Niemniej jednak, skoro ostatecznie organy w sprawie uznały, że
w sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., w następstwie czego ponownie orzekły merytorycznie w sprawie z wniosku o warunki zabudowy, Sąd uznał, że podważenie przesłanki wznowieniowej oznaczałoby naruszenie ogólnej zasady postępowania, chroniącej stronę przed pogorszeniem jej sytuacji w wyniku wniesienia skargi
do sądu administracyjnego, zawartej w art. 134 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Zdaniem Sądu I instancji skoro organy uznały, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, przeprowadziły przy tym postępowanie, w wyniku którego dokonały ponownej oceny merytorycznej w sprawie, sporządzając analizę funkcji oraz cech zabudowy z [...] marca 2023 r., to powyższa ogólna zasad procesowa nakazuje sądowi uznanie za wiążącą zaistnienia przesłanki wznowieniowej, otwierającej drogę do oceny merytorycznej prawidłowości decyzji
z [...] kwietnia 2021 r. o warunkach zabudowy. Organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa., stwierdzając – po przeprowadzeniu dowodów w sprawie, w tym zwłaszcza analizy funkcji i cech zabudowy z [...] marca 2023 r., że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odnosząc się w tej mierze do argumentacji skargi, kwestionującej spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa wobec zamierzenia inwestycyjnego, objętego wnioskiem, Sąd uznał stanowisko skarżącej za wadliwe.
Sąd I instancji stwierdził, że z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej "u.p.z.p."), które zasadniczo mają na celu uregulowanie kwestii przeznaczenia terenów – zabudowa szeregowa jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną, która niewątpliwie co do samej zasady stanowi "dobre sąsiedztwo" dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i siedliskowej. Rzeczą wymagającą oceny jest więc to, czy parametry zabudowy planowanej (szeregowej) wpisują się we wzorce istniejące na obszarze zabudowanym. Kwestię intensywności planowanej zabudowy w sposób prawidłowy oceniły orzekające w sprawie organy.
Skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji wywiodła skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając go w całości.
W oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. art. 151 p.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77 oraz art. 80 Kpa. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) w zw. z § 5, 6, 7 oraz 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 ze zm.; dalej "rozporządzenie"), przejawiające się w:
a) naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa, poprzez błędne i zupełnie arbitralne ustalenie, że istniejąca zabudowa działek w obszarze analizowanym pozwala na wydanie warunków zabudowy ustalonych w decyzji Wójta Gminy [...] z "[...] kwietnia 2023 r.",
b) odstąpieniu przy wydawaniu warunków zabudowy wskazanych w decyzji Wójta Gminy [...] od średniego współczynnika zabudowy dla działek sąsiadującej i przyjęcie, że takie odstępstwo jest dopuszczalne, gdy tak nie jest i co istotne nie wynika możliwość i zasadność (takiego odstępstwa) z żadnego dowodu z akt sprawy i jest sprzeczne ze słusznym interesem skarżącej i słusznym interesem społecznym,
c) błędnym ustaleniu wskaźników szerokości elewacji frontowej zabudowy,
d) błędnym ustaleniu wskaźników wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej,
co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 146 § 2 Kpa. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przez SKO wskutek uznania, że w wyniku wznowienia postępowania nie mogłaby zostać wydana decyzja o innej treści niż decyzja dotychczasowa, co nie zostało dostrzeżone i prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji, a co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem
w przypadku prawidłowego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie przez organy administracyjne decyzja organu I instancji powinna była zostać uznana
za błędną i w związku z tym uchylona na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa.,
2. § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 i 2, § 7 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia w zw. z art. 61
ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wartości określone w tych przepisach określać można
w formie tzw. "widełek" (tj. wartości od - do) w każdym wypadku, gdy z treści tych przepisów jednoznacznie wynika, że wartości te określone być powinny jednoznacznie i konkretnie (według średniej wartości dla obszaru analizowanego)
i bez marginesu błędu (za wyjątkiem szerokości elewacji frontowej, w której przypadku rozporządzenie dopuszcza tolerancję na poziomie 20%), chyba że odstępstwa od określonych w tych przepisach zasad znajdują uzasadnienie
w przeprowadzonej w danej sprawie analizie urbanistycznej, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca,
3. art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja naruszała art. 6 i 8 Kpa. poprzez działanie organu odwoławczego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej, ukierunkowane na negatywne rozpatrzenie odwołania poprzez przedstawienie uzasadnienia bardzo lakonicznego, nie popartego żadnymi dowodami.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie
na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów w niej postawionych. Powołany przepis stanowi
lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4
w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania
z powodów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że NSA nie ma możliwości rozstrzygania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej.
Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie
z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania sądowoadministracyjnego.
W przytoczonym przepisie nałożono bowiem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, ale również tego, że naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ
na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między stopniem naruszenia przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że zasadniczo kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak: wyrok NSA o sygn. I FSK 232/07; dostępny
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"; J. P. Tarno, Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426). Analiza zarzutów skargi i ich uzasadnienia prowadzi do konstatacji, że skarżąca kasacyjnie nie uprawdopodobniła skutecznie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., którego skarżąca kasacyjnie upatruje w oddaleniu skargi na skutek nieuznania przez Sąd I instancji naruszeń, jakich miały dopuścić się organy przy rozpatrywaniu sprawy. Przede wszystkim poprzez błędne, w jej ocenie, ustalenie, że istniejąca zabudowa działek
w obszarze poddanym analizie pozwala na wydanie warunków zabudowy ustalonych w decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] oraz odstąpienie przy ich wydawaniu od średniego współczynnika zabudowy dla działek sąsiednich i przyjęcie, że jest ono dopuszczalne, gdy brak dowodu na to w aktach sprawy i jest sprzeczne zarówno ze słusznym interesem skarżącej, jak i społecznym.
Należy w tym miejscu wskazać, że w okolicznościach niniejszej sprawy, jak podkreślił to organ odwoławczy, a co wynika z istoty postępowania wznowieniowego, zadaniem organów było przeprowadzenie ponownie postępowania z udziałem pominiętych stron (skarżącej) i ponowna ocena wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ dokonał analizy urbanistycznej, w oparciu o którą ocenił, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie do 21 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej
na terenie działek [...], [...], [...], [...], obręb [...], spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym zwłaszcza warunek dobrego sąsiedztwa.
Z treści przepisu art. 151 p.p.s.a. wynika, że skarga podlega oddaleniu, jeśli zaskarżonemu aktowi lub czynności nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego ani materialnego. Sąd jest zatem zobowiązany do oddalenia skargi, jeśli z przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego wynika, że kontrolowana decyzja została podjęta bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, względnie gdy stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. NSA nie może zatem zakwestionować wyroku oddalającego skargę jedynie z tej przyczyny, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, oceniając okoliczności sprawy
w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciała tego skarżąca. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że nie dostrzeżono istotnych uchybień zarówno w kwestii naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.
Sąd I instancji wskazał w szczególności, że z punktu widzenia przepisów u.p.z.p., zabudowa szeregowa jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną, która niewątpliwie co do samej zasady stanowi "dobre sąsiedztwo" dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i siedliskowej. Oceny wymagało więc to, czy parametry zabudowy planowanej (szeregowej) wpisują się we wzorce istniejące na obszarze zabudowanym. Podzielić należy przy tym prezentowane przez Sąd stanowisko, zgodnie z którym uwzględnienie jako kluczowej zasady wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności oznacza odejście
od rygorystycznej wykładni przepisów u.p.z.p. (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1131/17, dostępny w CBSOA), a kontrola legalności ustalonych parametrów
i wskaźników zabudowy powinna polegać nie tyle na matematycznej weryfikacji tych parametrów, lecz ocenie czy realizują one zasadę kontynuacji i nie pozostają
w konflikcie z istniejącym porządkiem urbanistycznym. W terenie o zróżnicowanej zabudowie co do rodzaju (mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, siedliskowa, usługowa), jaki występuje w analizowanym obszarze, nie sposób oczekiwać, aby nowa zabudowa w każdym wskaźniku zawsze miała wynikać z arytmetycznej średniej, w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań urbanistycznych, charakterystycznych dla zamierzonego rodzaju zabudowy. W pewnych sytuacjach prowadziłoby to bowiem do ustaleń stanowiących w istocie zaprzeczenie ładu przestrzennego. W tym celu właśnie powołane rozporządzenie daje możliwość pewnej elastyczności, o ile jest to oczywiście uzasadnione wynikami analizy.
Sąd I instancji dokonał wyczerpującej oceny spełnienia przez organy warunku stojącego za przyjęciem, że przeprowadzona analiza w sposób wystarczający wskazuje na zasadność przyjęcia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy. Zwrócił uwagę w szczególności, że wyznaczone wskaźniki i parametry mieszczą się w zakresie wynikającym z analizy i uzasadniono je uwarunkowaniami urbanistycznymi i architektonicznymi występującymi w sąsiedztwie terenu inwestycji, odnoszącymi się zwłaszcza do specyfiki zabudowy planowanej i jej wzorca w terenie poddanym analizie.
I tak, wskaźnik powierzchni zabudowy 0,2 ustalony w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia nie zaburza ładu przestrzennego i uzasadniono go informacjami zawartymi w analizie urbanistycznej, w szczególności – wzięciem pod uwagę różnorodnych form zabudowy, występujących na analizowanym obszarze. Powierzchnia zabudowy w danym obszarze jest niezwykle zróżnicowana, mieszcząc się w przedziale od 0,03 do 0,27, a średni wskaźnik wynosi 0,1. Dlatego też akceptacja tego parametru zabudowy na poziomie 0,2 nie burzy, jak podał Sąd I instancji, ładu urbanistycznego i w świetle uzasadnienia zawartego w analizie – zasługuje na aprobatę, znajdując podstawę w powołanym przepisie rozporządzenia. Podobnie, odnośnie do szerokości elewacji frontowej, wyznaczenie tego wskaźnika
w przedziale od 8,5 m do 15 m znajduje wzorzec w zabudowie występującej
w obszarze analizowanym, gdzie stwierdzono szerokości elewacji frontowej budynków w przedziale od 5 m do 18,8 m. Średnia szerokość elewacji frontowej wynosi więc 12,3 m. Z punktu widzenia ładu przestrzennego jest to wystarczające uzasadnienie takiego wyznaczenia tego wskaźnika, który nie przekracza ani wartości minimalnej, ani maksymalnej. Sąd I instancji zwrócił ponadto uwagę, że
na akceptację zasługuje ustalony w decyzji o warunkach zabudowy parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej: 2,5 – 6 m. Właśnie tak parametr ten kształtuje się w obszarze analizowanym. Nie budziło także wątpliwości ustalenie geometrii dachu, w tym wysokości głównej kalenicy w wielkości 6,5 – 9 m, bowiem duże zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym sprawia, że wartość zaproponowana przez inwestora nie zaburza ładu urbanistycznego. Nie sposób
w konsekwencji skutecznie zarzucić Sądowi I instancji błędne zaakceptowanie przeprowadzonej w danym zakresie oceny, skoro określone w warunkach zabudowy wartości planowanej inwestycji powiązano z takimi funkcjami lub cechami zagospodarowania i zabudowy w obszarze analizowanym lub jego fragmencie
(np. z istniejącą zabudową na nieruchomościach sąsiednich), które wpisują się
w wartości średnie występujące na terenie objętym analizą.
Odnośnie do zarzucanej w skardze kasacyjnej możliwości określenia podanych w powołanym rozporządzeniu wartości parametrów – w formie tzw. widełek – poprzez wskazanie najniższej i najwyższej wartości, jest to dopuszczalne. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest bowiem konieczne wyznaczanie bardzo ścisłych parametrów przyszłej zabudowy, ponieważ dla zachowania zastanego ładu przestrzennego zazwyczaj nie jest to niezbędne. Szczegółowe parametry inwestycji ustalane są na etapie zatwierdzania projektu budowlanego
i uzyskiwania pozwolenia na budowę (tak: wyroki NSA o sygn.: II OSK 2802/19,
II OSK 347/22 i II OSK 810/21, dostępne w CBOSA). Dokładne wyliczenia projektowe pozwolą dopiero ustalić w miarę precyzyjne wartości przewidzianej
do realizacji zabudowy.
Stanowisko powyższe jest w pełni akceptowane w orzecznictwie – wskazanie jedynie wartości progowych operujących zarówno wartością maksymalną
jak i minimalną, a nie wymiarów ścisłych jest dopuszczalne, a zarazem wystarczające w celu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (tak: wyroki NSA o sygn.: II OSK 50/17, II OSK 2806/16, II OSK 1508/15, II OSK 1134/11, II OSK 2316/18, dostępne w CBOSA).
Powyższe odnieść należy do zarzutu naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia, bowiem tutaj także posłużono się wartościami minimalnymi i maksymalnymi szerokości elewacji frontowej, nie zaś konkretnym wyznaczeniem tego parametru. Metodyka zapisu rozstrzygnięcia w decyzji jest zatem prawidłowa i wynika ona
z przepisów prawa materialnego. Analiza dokonana na etapie kwestionowanego przez skarżącą postępowania administracyjnego, precyzuje, dlaczego zaakceptowano wartość parametru elewacji frontowej planowanej zabudowy, który nie przekracza ani wartości minimalnej ani maksymalnej. Szerokość ta maksymalnie wyniosła 15 m, zatem przyjęta graniczna wartość szerokości elewacji frontowej
12,3 m mieści się w granicach występującej w terenie zabudowy. Stanowisko takie przyjęto w analizie, która to stanowi dowód w sprawie w postaci dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną, a więc ma charakter zbliżony do dowodu
z opinii biegłego (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1200/24, dostępny w CBOSA). Przyjęty zatem w decyzji zakres wartości tego parametru mieści się w występującej
w obszarze analizy zabudowie.
W tych warunkach postawione przez skarżącą kasacyjnie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a w efekcie nie podważyły prawidłowości zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a..