Pełny tekst orzeczenia II OSK 2634/14

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 800/14 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 9 maja 2013 r. K. K. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2013 r. odmówił udzielenia zezwolenia, stwierdzając, że cudzoziemka nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, nie spełniła więc przesłanki z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.).

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ ustalił, że wnioskodawczyni zamieszkuje na terytorium Polski z mężem A. K. oraz ich małoletnimi dziećmi. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemka otrzymywała kilkakrotnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ostatnie ważne do 26 czerwca 2013 r. Pobyt cudzoziemki w okresie co najmniej pięciu lat przed złożeniem wniosku był legalny i nieprzerwany w rozumieniu art. 65 ust. 6 w zw. z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Organ wskazał, że ustalenie dochodów, jakie K. K. uzyskiwała w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest konieczne dla prawidłowego stwierdzenia, czy posiadane przez nią źródło dochodu jest stabilne i regularne. Stwierdził, że nie jest zasadne powoływanie się przez stronę na okoliczność, że w postępowaniach o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organy uznawały uzyskiwane przez nią dochody za spełniające przesłanki stabilności i regularności. Ustalił, że łączny dochód rodziny, po pomniejszeniu o koszty zamieszkania powinien być wyższy niż: 1404 zł miesięcznie (4 osoby x 351 zł) do 30 września 2012 r. i wyższy niż 1824 zł miesięcznie (4 osoby x 456 zł) od 1 października 2012 r., aby przewyższać progi dochodu od których przyznawana jest pomoc społeczna - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Organ poczynił ustalenia w oparciu o przesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zestawienia zadeklarowanych przez K. K. i A. K. dochodów w latach 2008 – 2012 r. Uzyskane w tym czasie przez nich dochody wynosiły: 718,23 zł miesięcznie w 2008 r., 619,80 zł miesięcznie w 2009 r., 105,82 zł miesięcznie w 2010 r., 390,56 zł miesięcznie w 2011 r., 2 521,12 zł miesięcznie w 2012 r. Organ ustalił, że cudzoziemka i jej mąż w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 28 lutego 2013 r. przebywali na urlopie bezpłatnym. Od 1 marca 2013 r. skarżąca nie pracuje i pozostaje na utrzymaniu męża, jej mąż zadeklarował, że w okresie od 1 marca 2013 r. do 8 maja 2013 r. również nie pracował. W toku postępowania przedłożono umowę o pracę, z której wynika, że dniu 9 maja 2013 r. mąż cudzoziemki zawarł umową o pracę z K. B. za wynagrodzeniem w wysokości 3 500 zł brutto. Organ nie uwzględnił tej okoliczności w zakresie dochodów uzyskiwanych przez męża skarżącej od 25 września 2013 r., kiedy odmówiono mu udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Mąż cudzoziemki nie dysponuje innym tytułem uprawniającym go do pobytu na terenie Polski, zatem dochody od 25 września 2013 r. uzyskiwane są z naruszeniem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z powyższych względów organ stwierdził, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, zatem zasadna była odmowa udzielenia jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Mąż cudzoziemki wnioskiem z 16 sierpnia 2012 r. wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2012 r. odmówił udzielenia takiego zezwolenia, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2013 r. Skarga męża cudzoziemki na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2775/15. Wyrok ten stał się prawomocny na skutek oddalenia skargi kasacyjnej A. K. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1916/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, wskazał, że w latach 2008 - 2011 dochody rodziny skarżącej były znacznie niższe niż wysokość dochodu, od którego przyznawana jest pomoc społeczna. Stabilizacja materialna rodziny nastąpiła w 2012 r., w którym miesięczny dochód rodziny wynosił 2.521,12 zł. Jednocześnie skarżąca nie udokumentowała faktycznych dochodów jej rodziny uzyskanych w 2013 r. Samo powoływanie się przez skarżącą na umowę o pracę jaką zawarł jej mąż z pracodawcą w dniu 9 maja 2013 r. jest niewystarczające. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że cudzoziemka nie wykazała, że posiadane przez jej rodzinę źródło dochodu nosi cechę stabilności w kontekście bezterminowości zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu, iż przy ocenie stałego i regularnego źródła dochodu dla rezydenta długoterminowego UE nie ma znaczenia fakt otrzymania darowizny w kwocie 5000 dolarów amerykańskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przy ubieganiu się o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, które udzielane jest na czas nieoznaczony, istotnego znaczenia nabiera wykazanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu. Wykazanie stabilnego i regularnego źródła dochodu nie może dotyczyć jedynie okresu bezpośrednio związanego z datą złożenia wniosku o zezwolenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. K., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy,tj.:

-art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów skarżącej w kwestii wydanych wcześniej decyzji dotyczących udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, którego warunkiem wydania jest posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu. Nie wyjaśniono istotnych okoliczności sprawy, przemilczano okoliczności, fakty i dowody przedkładane przez stronę, jak też okoliczności znane z urzędu (m.in. fakt udzielania w poprzednich latach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony);

-art. 135 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z wydaniem wyroku oddalającego skargę, gdzie strona skarżąca wskazywała bezsporną okoliczność, że decyzje udzielające jej zezwolenia na zamieszkanie nigdy nie były weryfikowane np. na podstawie art. 155 czy 156 K.p.a. Nie jest zasadne oddalenie skargi wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji ostatecznych, w których określono, że skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodu;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

-art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach przez wadliwe i dowolne przyjęcie, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, poprzez wadliwe analizowanie tej przesłanki w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Nie wzięto pod uwagę, że skarżąca ma zapewnioną regularną i stabilną sytuację finansową na przyszłość i że przez 5 lat przed złożeniem wniosku przebywała na terenie Polski legalnie na podstawie kolejnych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, gdzie pozytywne rozpatrzenie wniosków uzależnione było od wykazania stabilnego i regularnego źródła dochodu. Weryfikacja ustalonego wcześniej stanu faktycznego, na podstawie którego wydano decyzje w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogłoby nastąpić jedynie przez uchylenie wcześniejszych decyzji, co w tej sprawie nie miało miejsca. W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach nie uregulowano kwestii ram czasowych dla ustalenia istnienia stabilnego i regularnego źródła dochodu, co rodzi trudności interpretacyjne. Kwestie te jednoznacznie zostały uregulowane dopiero w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Organy i Sąd I instancji dokonały interpretacji rozszerzającej art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, co stoi w sprzeczności ze słusznym interesem strony oraz wbrew intencjom ustawodawcy. Nie wzięto pod uwagę również trudnej sytuacji społeczno-gospodarczej, która w oczywisty sposób wpływa na możliwości gromadzenia i zapewnienia stabilnego i regularnego źródła utrzymania;

- art. 67 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez jego zastosowanie, które wynika z błędnego procesu subsumpcji stanu faktycznego do litery prawa oraz art. 32 Konstytucji, przez nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego skarżącej, co w państwie prawa nie powinno mieć miejsca, poprzez niezastosowanie wykładni językowej dotyczącej posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu.

Uzasadniając podstawy kasacyjne skarżąca wskazała, że wraz z rodziną posiada wystarczające środki finansowe na zaspokojenie potrzeb życiowych. Sąd I instancji pominął darowizny, które skarżąca otrzymała od teścia w dniu 12 lutego 2012 r. w wysokości 5000 dolarów amerykańskich, a wcześniej w 2009/2010 r. od matki. Skarżąca twierdziła, że darowizny te uzupełniały budżet domowy i powinny być brane pod uwagę przy ocenie przesłanki istnienia stabilnego i regularnego źródła dochodu. Bez uwzględnienia darowizny w 2012 r. miesięczny dochód na członka rodziny wyniósł 627 zł, a w 2013 r. dochód na osobę w rodzinie przekraczał minimum uprawniające do pomocy socjalnej. W sprawie nie uwzględniono dochodów męża skarżącej z pracy w wysokości 3500 zł brutto, ani tego, że miał on przerwę w pracy z uwagi na likwidację działalności gospodarczej przez dwóch pracodawców. W ocenie skarżącej praca jej męża zapewnia stabilne utrzymanie, co powinno skutkować rozpatrzeniem sytuacji finansowej na dzień wydania decyzji i perspektywy funkcjonowania rodziny w przyszłości, a wcześniejszy okres sytuacji finansowej powinien być poddany analizie jedynie w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. Skarżąca, z ostrożności procesowej, wskazała, na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 16 i 110 K.p.a., na nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż sytuacja finansowa z okresu 2008-2012 została już wcześniej rozstrzygnięta w ostatecznych decyzjach dotyczących zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Ewentualnie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności albo uchylenie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, który zaakceptował ustalenie organów, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu, a zatem nie spełnia kryterium wskazanego w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W rezultacie zasadne było zastosowanie art. 67 pkt 1 tej ustawy i odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Jak wywiódł Sąd I instancji dla oceny stabilności i regularności źródła dochodu w kontekście ubiegania się o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego konieczne jest uwzględnienie legalności tego źródła, niezmienności przez dłuższy okres czasu oraz powtarzalności. Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielane jest na czas nieoznaczony, dlatego pobyt cudzoziemca, który ma takie zezwolenie jest bezterminowy, zatem ma charakter stały. Zgodnie z art. 11 Dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz. Urz. z 2004 r. Nr L 16, str. 44-53) rezydent długoterminowy korzysta z równego traktowania z obywatelami danego państwa m.in. w zakresie dostępu do zatrudnienia i prowadzenia działalności gospodarczej, edukacji i kształcenia zawodowego, zabezpieczenia społecznego, ulg podatkowych, wolności zrzeszania się i zgromadzeń. Motyw 7 dyrektywy wskazuje, że osoby ubiegające się o status rezydenta długoterminowego powinny udowodnić, że posiadają odpowiednie środki i ubezpieczenie zdrowotne, aby nie stanowić obciążenia dla państwa członkowskiego. Na podstawie art. 5 ust. 1 lit a dyrektywy państwa członkowskie żądają od obywateli państw trzecich przedstawienia dowodów, że posiadają oni, w odniesieniu do siebie i członków swoich rodzin pozostających na ich utrzymaniu stałe i regularne dochody wystarczające do utrzymania danej osoby i członków jej rodziny, bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej państwa członkowskiego. Dochody te ocenia się m.in. pod względem charakteru i regularności.

Kryteria dotyczące wysokości dochodu, jakim musi się legitymować cudzoziemiec wnioskujący o udzielanie zezwolenia, określa w art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Dochód ten, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca (...) musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie, której dochód nie przekracza 456 zł dla osoby w rodzinie. Skarżąca miała obowiązek wykazać, że osiąga dochód, przekraczający - po odliczeniu kosztów zamieszkania - kwotę 456 zł. Do dnia 30 września 2012 r. kwota ta wynosiła 351 zł. Skarżąca nie spełniła tego warunku. Wysokość dochodów jej i jej męża oraz ich źródła w okresie od 2009 r. do dnia wydania decyzji zostały szczegółowo, rzetelnie i wnikliwie wyliczone przez organ, zatem Sąd I instancji miał podstawy przyjąć je za prawidłowe. Usprawiedliwione było przy tym nieuwzględnienie dochodów męża skarżącej w postaci wynagrodzenia za pracę w wysokości 3500 zł brutto pod dacie 25 września 2013 r., kiedy wydano wobec niego ostateczną decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. A. K. nie dysponował żadnym tytułem pobytowym wymienionym w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645), na podstawie którego byłby uprawniony do wykonywania pracy na terenie Polski. Wynagrodzenia za pracę wykonywaną wbrew przepisom powołanej ustawy nie można było uwzględnić przy ocenie spełnienia przesłanki stabilności i regularności źródła dochodu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach.

Rację ma Sąd I instancji, który uznał za prawidłowe stanowisko organu, że darowizny nie mają znaczenia dla oceny regularności i stabilności źródła dochodu. Udokumentowana darowizna w kwocie 5000 dolarów amerykańskich stanowiła jednorazowe wsparcie, które ma charakter wyczerpywalny. Poza wskazaną kwotą skarżąca nie wykazała, ażeby otrzymywała jeszcze inne darowizny. Kwestia otrzymania wskazanej kwoty pozostaje więc bez wpływu na ocenę spełnienia przesłanek z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ oraz Sąd I instancji, analizując wysokość dochodów, powinien brać pod uwagę jedynie ich wysokość i sytuację majątkową rodziny w czasie nie dłuższym niż miesiąc przed złożeniem wniosku. Takie ograniczenie stoi w sprzeczności z wykładnią pojęcia stabilnego, a przede wszystkim regularnego dochodu. Z istoty pojęcia "regularny" wynika, że aby oceniane zjawisko miało taki charakter, musi występować przez pewien okres. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje również, że ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach nie definiowała omawianej przesłanki.

Nie jest trafny zarzut skarżącej, że w sprawie należało uwzględnić okoliczność, że w poprzednich latach w oparciu o te same co ustalone w rozpoznawanej sprawie dochody otrzymała zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Prawidłowo podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że ocena, czy źródło dochodu ma charakter stabilny i regularny, została dokonana z uwzględnieniem faktu, że zezwolenie, o które ubiega się cudzoziemiec, jest bezterminowe. Innej ocenie podlega wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, może ono bowiem podlegać stosownej weryfikacji po upływie terminu, na który został udzielony, a innej wówczas, gdy zgoda ta zostaje udzielona na czas nieoznaczony. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje, że decyzje, mocą których udzielano zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, są ostateczne i wiążące dla organów administracji. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 1 oraz art. 67 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o cudzoziemcach, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ dokonał właściwej wykładni wskazanych przepisów i zasadnie zastosował je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie nie można również mówić o naruszeniu zasady równości uregulowanej w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W fakcie uprzedniego udzielania skarżącej zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony i dokonywania na potrzeby tych zezwoleń oceny uzyskiwanych przez nią dochodów nie można upatrywać podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.). O spełnieniu tej przesłanki można mówić wówczas, gdy zostały wydane kolejno po sobie decyzje załatwiające sprawę co do istoty, przy czym nieważna jest decyzja tylko wówczas, gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową. Wcześniejsze decyzje dotyczyły zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, z kolei przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Z tych względów Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 135 P.p.s.a., więc zarzut naruszenia tego przepisu nie jest trafny.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do wszystkich kwestii zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących wcześniej wydanych decyzji o udzieleniu skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podstawa prawna zaskarżonego wyroku została należycie wyjaśniona, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w powołanym przepisie.

Zaskarżony wyrok nie został wydany z naruszeniem przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej (art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a., art. 65 ust. 1 pkt 1, art. 67 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, art. 32 Konstytucji). Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania i prawa materialnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.