II OSK 2621/24

II OSK 2621/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak
Tomasz Zbrojewski
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
II SA/Sz 720/23 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2024-07-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 736
art. art. 28 ust. 1 i 2, 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 154 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 720/23 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy
ze skargi I. P. (dalej skarżąca) na decyzję Wojewody [...] (dalej Wojewoda) z [...] czerwca 2023 r. nr [...], w przedmiocie wymeldowana z pobytu stałego, wyrokiem z 11 lipca 2024 r. o sygn. II SA/Sz 720/23, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2023 r. nr [...].
Sąd w uzasadnieniu powołanego wyroku stwierdził m.in., że choć skarżąca została zatrzymana i tymczasowo aresztowana, to – jak wskazał jej pełnomocnik – przebywa w szpitalu na obserwacji psychiatrycznej i nie udowodniono jej żadnego przestępstwa. Okoliczność, że przebywa w szpitalu neuropsychiatrycznym jest znana Sądowi z urzędu, z innego toczącego się postępowania. Podobnie jak okoliczność,
że ma to związek ze stwierdzoną u skarżącej chorobą. Nie sposób zatem wywodzić, że skarżąca znalazła się w miejscu odosobnienia z własnej winy. Skoro tak, to samo faktyczne opuszczenie lokalu, które nie miało charakteru dobrowolnego, nie mogło stanowić podstawy wymeldowania, bez uprzedniego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zdaniem Sądu I instancji w spektrum zainteresowania organu powinno znaleźć się to, czy skarżąca w danym lokalu zamieszkiwała przed zatrzymaniem, czy stanowił on jej centrum życiowe i na wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie powinny skoncentrować się działania organu.
Jak podał Sąd I instancji, z przeprowadzonych kontroli meldunkowych wynikało, że skarżąca w lokalu nie przebywa, a od [...] października 2022 r. przebywają tam osoby, którym dom wynajęto i które oświadczyły, że skarżącej nie znają, a gdy zasiedlały lokal nie było w nim przedmiotów należących do innych osób. Nie są to jednak, zdaniem Sądu, dane które w sposób jednoznaczny świadczyłyby o tym, że skarżąca w spornym lokalu nie zamieszkiwała. Kontrole te odbyły się bowiem już po zatrzymaniu skarżącej, a następnie po wynajęciu domu osobom trzecim. Oczywistym zatem było, że w lokalu nie mogło być rzeczy osobistych skarżącej, ponieważ przed wynajęciem lokal posprzątano i opróżniono. Wynajęcie lokalu
w okolicznościach badanej sprawy nie może jednak stanowić podstawy
do wymeldowania, skoro opuszczenie lokalu, nie było dobrowolne, a organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, nie przesłuchał chociażby wskazanej
we wniosku o wymeldowanie osoby, która zawiadomiła wnioskodawcę o złym stanie domu.
Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca w danym lokalu została zatrzymana. Oznacza to, że co najmniej w okresie przed zatrzymaniem musiała tam przebywać. Taki też adres wskazała w czasie zatrzymania jako adres zamieszkania, co wynika
z informacji przekazanej przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...]. Rzeczą organu winno więc być wyjaśnienie, jaki charakter miał ten pobyt. Przy czym organ powinien dokonać oceny przedkładanych przez skarżącą dokumentów, z których wynika, że dokonywała zakupu sprzętu AGD do spornego lokalu w okresie przed zatrzymaniem.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł K. P. (dalej skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości.
W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji:
I. naruszenie następujących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 poz. 1267; dalej "p.u.s.a."), wobec uznania, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten, jak i decyzja organu
I instancji, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, podczas gdy Sąd winien wysnuć wniosek przeciwny, albowiem postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji doprowadziło do wydania prawidłowych i zgodnych z prawem decyzji o wymeldowaniu I. P. z miejsca, w którym nie przebywa ona na stałe,
2. art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa."), poprzez uwzględnienie skargi, pomimo iż postępowanie organów objęło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz nie było dotknięte żadną wadą, wskutek czego dokonano nieprawidłowego ustalenia, że zaskarżona decyzja jak i decyzją ją poprzedzająca, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, podczas gdy w pełni odpowiadają one prawu i winny się ostać,
3. art. 8 § 2 w zw. z art. 77 § 1 Kpa. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w sytuacji gdy praktyka rozstrzygania spraw jest w niniejszym zakresie niezwykle szeroka, a analiza zebranego materiału dowodowego w całości potwierdza słuszność i zgodność z prawem, zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej,
4. art. 154 § 1 Kpa. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej
ją decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy nie doszło do spełnienia przesłanek,
w szczególności za takim rozstrzygnięciem nie przemawia ani interes społeczny, ani słuszny interes stron,
5. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), poprzez niezrealizowanie celu sądowej kontroli administracji publicznej wskutek czego nie sposób z treści uzasadnienia wywieść, w oparciu o przedstawione argumenty Sądu
I instancji, dlaczego przyjął on przedstawiony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny
za podstawę wydanego rozstrzygnięcia, a następnie wyrokowania oraz jakie były podstawy stosowania lub braku stosowania istotnych w sprawie norm prawa materialnego,
II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię,
w postaci:
1. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2024 r. poz. 736 ze zm.; dalej "u.e.l."), poprzez błędną jego wykładnię, polegającą
na stwierdzeniu, że wydanie decyzji o wymeldowaniu I. P. narusza prawo
w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, w sytuacji gdy dalsze jej zameldowanie stanowi wyłącznie przejaw utrzymywania fikcji meldunkowej oraz jest niezgodnie
ze stanem faktycznym, a w konsekwencji jest niezgodnie z przepisami prawa,
2. art. 35 u.e.l. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że nie sposób wywodzić w realiach niniejszej sprawy, że I. P. znalazła się w miejscu odosobnienia z własnej winy, co nawiązuje do braku dowolności w podjęciu decyzji
o opuszczeniu spornego lokalu, podczas gdy prawidłowa analiza prowadzi
do stwierdzenia, iż tego rodzaju zdarzenie jest wyłącznie spowodowane i zawinione przez osobę pozbawioną wolności.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uwzględnienie skargi
w całości oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia reprezentującego go adwokata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed Sądem I instancji.
Wskazać też należy, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny rozstrzygniętej sprawy przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W sytuacji, w której skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Wobec sformułowania zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak im usprawiedliwionych podstaw.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jak i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (tak: uchwała NSA o sygn. II FPS 8/09; wyrok NSA o sygn. II FSK 568/08; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Powołany przepis jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi
z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadniczo odniósł się do okoliczności sprawy i prawidłowo wyjaśnił motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone
w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia powołanego przepisu, podobnie jak za pomocą zarzutów naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 2789/22, dostępny w CBOSA).
Zarzut z kolei naruszenia art. 154 § 1 Kpa. pozbawiony jest racji bytu wobec wydanego przez Sąd I instancji wyroku, skoro kontroli sądowej nie podlegały rozstrzygnięcia organów wydane na podstawie danego przepisu. Wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu toczącym się w trybie art. 154 Kpa. nie dokonuje się ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. Jest to postępowanie nowe, w którym badane są tylko i wyłącznie przesłanki z art. 154 § 1 Kpa. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem – w przeciwieństwie do postępowania głównego zakończonego decyzją ostateczną – nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz zweryfikowanie decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia,
a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. (tak: wyrok NSA o sygn. I OSK 152/16, dostępny w CBOSA). Decyzji organów objętych skargą do Sądu I instancji nie wydano tymczasem w postępowaniu uregulowanym powołaną normą, nie sposób zatem wywodzić jej naruszenia na etapie kontroli sądowoadministracyjnej, co za tym idzie, formułować w oparciu o nią zarzutu na rzecz stanowiska zajętego w złożonej skardze kasacyjnej.
Z istoty powołanych zarzutów oraz ich uzasadnienia wynika, że nie mieszczą się one w ramach wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie uchybień proceduralnych, których dopuścił się Sąd I instancji, lecz stanowią uzasadnienie na rzecz zastosowania przepisów prawa materialnego, będących podstawą zaskarżonych decyzji. Nie wiadomo więc jakie okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały wyjaśnione, do jakich ustaleń poczynionych
w sprawie się nie ustosunkowano i jaki to miało wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że, jak już wskazano, Sąd I instancji odniósł się do okoliczności sprawy i należycie wyjaśnił motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Braki natomiast stanowiące w przekonaniu skarżącego kasacyjnie o naruszeniu norm procesowych,
to już kwestia zastosowania prawa materialnego, a nie ustaleń faktycznych.
W konsekwencji, zarzuty naruszenia norm proceduralnych uznać należy
za nieuzasadnione, co oznacza, że stanu faktycznego sprawy skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył.
Nie są usprawiedliwione ponadto zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Powołany przepis ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany przepis wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że Sąd I instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który jest kwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia danej normy ustrojowej.
Przechodząc do oceny sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, że nie zasługuje on
na uwzględnienie.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 35 u.e.l., organ gminy, o którym mowa
w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
W orzecznictwie, jeszcze na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.
o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm. - odpowiednikiem którego jest art. 35 u.e.l.), ukształtował się pogląd, że opuszczenie lokalu powinno mieć charakter trwały i dobrowolny. Jeżeli chodzi o przesłankę dobrowolności, to występuje ona wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby (tak na przykład wyrok NSA o sygn. II OSK 32/19, dostępny w CBOSA). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe jest, że na równi z dobrowolnością i trwałością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, dla przykładu, w związku z nakazem eksmisji, odbywaniem kary pozbawienia wolności, nakazem opuszczenia lokalu z uwagi na znęcanie się nad członkiem rodziny lub zakazem zbliżania się do członków rodziny (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1878/21 i przywołane tam orzecznictwo, dostępne w CBOSA).
W realiach niniejszej sprawy powodem opuszczenia lokalu przez skarżącą był fakt jej zatrzymania przez uprawniony organ, a następnie umieszczenia w zakładzie karnym, gdzie – jak podał Wojewoda – w dalszym ciągu przebywa. Wojewoda, odwołując się do orzecznictwa stwierdził, że w tej sytuacji brak dobrowolności nie stanowi przeszkody do wymeldowania, gdyż opuszczenie lokalu jest zdarzeniem spowodowanym i zawinionym przez osobę pozbawioną wolności. W danej sprawie,
w ocenie Wojewody, ziściły się przesłanki do wymeldowania skarżącej z lokalu, przy czym bez znaczenia pozostaje deklarowana chęć powrotu do lokalu, czy też ustalenie, że w chwili zatrzymania przybywała w tym mieszkaniu.
Takiego poglądu Wojewody, wobec przyjętych za podstawę rozstrzygania ustaleń faktycznych, nie sposób zaakceptować, czemu dał wyraz Sąd I instancji
w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazano w nim bowiem, że skarżąca w lokalu nie przebywa, a od [...] października 2022 r. przebywają tam osoby, którym dom wynajęto i które oświadczyły, że skarżącej nie znają, a gdy zasiedlały lokal nie było w nim przedmiotów należących do innych osób. Nie są to jednak dane, które w sposób jednoznaczny świadczyłyby o tym, że skarżąca w spornym lokalu nie zamieszkiwała. Wszak kontrole odbyły się już po zatrzymaniu skarżącej, a następnie po wynajęciu domu osobom trzecim. Oczywistym zatem było, że w lokalu nie mogło być rzeczy osobistych skarżącej, ponieważ przed wynajęciem lokal posprzątano i opróżniono. Wynajęcie lokalu osobom trzecim w okolicznościach badanej sprawy nie mogło jednak stanowić podstawy do wymeldowania, skoro opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, a nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, nie przesłuchano chociażby wskazanej we wniosku o wymeldowanie osoby, która zawiadomiła wnioskodawcę o złym stanie domu. Jakkolwiek bałagan i zaniedbanie same w sobie nie przesądzają o niezamieszkiwaniu w lokalu, to jednak przesłuchanie tej osoby, mogłoby, jak wskazał Sąd I instancji, przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wprawdzie w pisemnej odpowiedzi na wezwanie organu jedna osoba oświadczyła, że zna skarżącą, nie widuje jej, nie wie, czy zamieszkuje pod danym adresem, jednakże dalszych działań w kierunku potwierdzenia tych informacji, organ nie podejmował. Przy czym organ winien był na tę okoliczność uzyskać informacje od mieszkańców okolicznych posesji, a zatem wezwać ich i przesłuchać w charakterze świadków, czego zabrakło.
Jak stwierdził też Sąd I instancji, skarżącą w danym lokalu zatrzymano, co oznacza, że co najmniej w okresie przed zatrzymaniem przebywała w nim. Taki też adres wskazała w czasie zatrzymania jako adres zamieszkania, co wynika z informacji przekazanej przez dyrektora zakładu karnego. Rzeczą organu winno więc być wyjaśnienie jaki charakter miał ten pobyt. Przy czym organ powinien dokonać oceny przedkładanych przez skarżącą dokumentów, z których wynika, że dokonywała zakupu sprzętu AGD do spornego lokalu w okresie przed zatrzymaniem. Weryfikacji powinna również podlegać okoliczność, na którą zwrócono uwagę w postanowieniu Sądu Rejonowego [...] o sygn. [...], że miejscem zamieszkania skarżącej jest lokal przy ul. [...] w [...], który wskazała podczas zatrzymania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić wyrażone przez Sąd I instancji stanowisko, zgodnie z którym organ nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości, czy przed zatrzymaniem skarżąca w spornym lokalu zamieszkiwała oraz, czy trwale go opuściła, wobec deklarowanej chęci powrotu. Kwestii tych bowiem nie wykazano w sposób bezsporny i zgodny z regułami procedury administracyjnej, w oparciu o należycie przeprowadzone postępowanie dowodowe w tej sprawie. Tym samym wydane przez organy decyzje Sąd I instancji zasadnie uznał za przedwczesne i jako takie wyeliminował w obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie
art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.