II OSK 2580/20

II OSK 2580/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Mirosław Gdesz
Zofia Flasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 97/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 97/20 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 2019 r. znak: DOA.7110.423.2019.KKR w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od R. K. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 97/20 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Starosta Siedlecki decyzją z 21 kwietnia 2015 r. nr 250/2015 zatwierdził projekt budowlany i udzielił PGE Dystrybucja S.A. z/s w Lublinie pozwolenia na:
1. budowę dwunapięciowej napowietrznej sieci średniego i niskiego napięcia, napowietrznych sieci oraz przyłączy niskiego napięcia, kablowych sieci średniego i niskiego napięcia wraz ze złączami kablowymi niskiego
napięcia;
2. przebudowę słupowej stacji transformatorowej oraz napowietrznych sieci średniego i niskiego napięcia;
3. rozbiórkę napowietrznych sieci średniego i niskiego napięcia, i przyłączy napowietrznych niskiego napięcia
- na szeregu działek ewidencyjnych położonych w miejscowości A.. (w tym działce nr [...], obręb [...]) i miejscowości B., gmina Mordy.
Właściciel działki nr [...] w miejscowości A., R. K., zwrócił się o stwierdzenie nieważności tej decyzji w odniesieniu do jego nieruchomości, z
uwagi na rażące naruszenie prawa. Zakwestionował m. in. prawidłowość oświadczenia inwestora o dysponowaniu działką nr [...] na cele budowlane.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z 21 sierpnia 2019 r. stwierdził nieważność decyzji z 21 kwietnia 2015 r., z uwagi na ziszczenie się przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Podniósł, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Mordy (podjętego uchwałą Rady Miejskiej w Mordach z 12 października 2006 r. nr XLI 1/185/2006), albowiem miejscowy plan nie przewiduje przebiegu napowietrznej linii SN i nN oraz budowy linii kablowej SN i nN przez działkę nr [...].
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 25 listopada 2019 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 21 kwietnia 2015 r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Wojewody, że lokalizacja inwestycji na działce nr [...] rażąco narusza ustalenia miejscowego planu. W ocenie GINB plan miejscowy dopuszczał realizację sieci elektroenergetycznych na terenie działki nr [...]. Ponadto organ odwoławczy, odnosząc się do treści wniosku R. K., wskazał, że kwestionowana decyzja z 2015 r. nie narusza rażąco również art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ podał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Na etapie udzielenia pozwolenia na budowę nikt nie kwestionował tego oświadczenia, nie zaistniały również żadne okoliczności, które podważałyby jego prawdziwość, wobec czego organ nie miał obowiązku jego weryfikacji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. zarzucił decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego błędne przyjęcie, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
W ocenie Sądu pierwszej instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nieuprawnione przyjęcie, że decyzją z 21 kwietnia 2015 r. zatwierdzono projekt budowlany zgodny z miejscowym planem. Sąd podał, że działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolami: KD-4 (teren drogi publicznej klasy dojazdowej), R-1 (rolniczy intensywnego rolnictwa) i KD-
3 (teren drogi publicznej klasy lokalnej). Sprzeczność z miejscowym planem dotyczy lokalizacji inwestycji na terenie R-1. Sąd powołał się na § 32, 33 ust. 3 i 35 ust. 5 planu, z których wynika, że sieci infrastruktury technicznej powinny być w miarę możliwości prowadzone przez tereny przeznaczone na cele publiczne, w szczególności przez tereny dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych. Obiekty obsługi technicznej na terenie R-1 mogą być realizowane tylko na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów jako nieużytki lub grunty rolne klasy V i VI, podczas gdy grunty rolne na działce nr [...] są klasy III i IV. Ponadto szczegółowe plany zagospodarowania terenów powinny przewidywać rezerwację miejsc i terenu dla lokalizacji linii, stacji, przyłączy i innych elementów infrastruktury elektroenergetycznej. Sąd powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 13/18, wydany w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenia na zajęcie części działki nr [...] w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Wskazał, że wyrażono w nim wiążącą ocenę prawną o braku zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu. Sąd zaznaczył również, że organ odwoławczy powinien ustosunkować się do kwestii prawdziwości oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, brak weryfikacji tego oświadczenia należało zdaniem Sądu ocenić w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa
(art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego).
Skargi kasacyjne złożyli inwestor i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi R. K., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu
II instancji, pomimo braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji
z 2015 r.;
2. art. 153 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że ocena prawna o braku zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu wyrażona w wyroku WSA w Warszawie z 17 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 13/18 była wiążąca, podczas gdy wyrok dotyczył innej sprawy (ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości).
Ponadto podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie podczas gdy § 113 pkt 1 lit. a) planu dopuszczał lokalizację obiektów obsługi technicznej gminy na terenach oznaczonych symbolem R-1, a § 10 pkt 2 planu normuje wprost, że na całym obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację inwestycji służących realizacji celów publicznych; ponadto żaden przepis prawa nie nakazuje, żeby dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia z planem miejscowym konieczne było zaznaczenie przebiegu danej inwestycji z części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym zapisie planu;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy na dzień
21 kwietnia 2015 r. inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tj. zgodą ówczesnego właściciela działki nr [...]).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego również zaskarżył wyrok w pełnym zakresie i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że brak weryfikacji oświadczenia wymaganego na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego organ powinien ocenić w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa, pomimo że w postępowaniu zwykłym organ ocenia, czy złożone dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie w razie powzięcia wątpliwości co do tego prawa.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. § 32 ust. 1, § 33 ust. 3, § 35 ust. 5 i § 113 pkt 1 lit. a) miejscowego planu, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię zapisów planu miejscowego polegającą na przyjęciu, że zapisy te nie dopuszczają realizacji sieci elektroenergetycznych na terenie działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu inwestor oświadczył, że przyłącza się do tej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargi kasacyjne okazały się zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia 21 kwietnia 2015 r. udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Stanowisko tego organu, że decyzja z 21 kwietnia 2015 r. nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należy uznać za prawidłowe.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem
prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Przy stwierdzeniu nieważności należy ustalić, czy wystąpiło działanie organu wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.
Nie sposób zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, co do tego, że decyzja z 21 kwietnia 2015 r. - w części dotyczącej działki nr [...] - została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska.
Z akt sprawy wynika, że działka należąca do R. K. znajduje
się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
gminy Mordy, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Mordach z 12 października 2006 r. nr XLII/185/2006.
Zgodnie z § 10 ust. 2 tego planu na całym jego obszarze dopuszczono lokalizację inwestycji służących realizacji celów publicznych. Ich realizacja na poszczególnych terenach musi być zgodna z ustaleniami szczegółowymi z zakresu warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu oraz podziału na działki. W planie wskazano w sposób precyzyjny przewidywany przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (por. § 19),
takich szczegółowych ustaleń nie ma co do linii średniego i niskiego napięcia.
W Rozdziale 7 "Zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej" znajdują się zapisy odnoszące się ogólnie do lokalizacji sieci infrastruktury technicznej, w tym
§ 32 i 33, na które powołał się Sąd pierwszej instancji. Wskazano w nich, że sieci infrastruktury technicznej powinny być w miarę możliwości prowadzone przez tereny przeznaczone na cele publiczne, w szczególności tereny dróg publicznych, wewnętrznych, ciągów pieszo-jezdnych. Zapis ten dopuszcza lokalizację tych sieci na innych terenach, o ile nie ma możliwości posadowienia ich na terenach publicznych.
W § 33 pkt 3 planu zastrzeżono, że obiekty infrastruktury technicznej, takie jak sieci elektroenergetyczne, na terenach oznaczonych symbolami R-1, R-2, R-3 mogą być realizowane tylko na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów jako nieużytki lub
jako grunty klasy V i VI nie wytworzone z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk. Poza sporem jest, że działka nr [...] znajduje się w przeważającej części na terenie oznaczonym w planie symbolem R-1, a z ewidencji gruntów wynika, że obejmuje
grunty rolne klasy III i IV. Jednak należy wziąć pod uwagę, że w rozpoznawanej
sprawie nie mamy do czynienia z realizacją nowej inwestycji na terenie, na którym
nigdy nie było takich obiektów, ale z sytuacją, w której na działce była posadowiona
linia elektroenergetyczna wraz z przyłączami. Przedmiotowa inwestycja ma charakter modernizacyjny i polega na rozbiórce istniejącej linii, która biegła w istocie przez
środek działki nr [...] i budowie nowej położonej przy granicy tej działki (w odległości
ok. 1 m od granicy). Zgodnie natomiast z § 35 ust. 1 miejscowego planu rozwój
systemu zaopatrzenia w energię elektryczną ma polegać m.in. na odbudowie, przebudowie i modernizacji istniejących linii elektroenergetycznych i budowie nowych. W Rozdziale 19 "Przeznaczenie, zagospodarowanie i zabudowa terenów rolniczych oznaczonych symbolem przeznaczenia R-1, R-2 i R-3" ustalono, że na tych terenach obowiązuje całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej gminy (por. § 113 pkt 1 lit. a). Zgodnie z § 5 pkt 11 planu, do takich obiektów zalicza się wszelkie zagospodarowanie, zabudowę oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej , gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Ponadto, w § 118 przewidziano, dla terenów R-1 i R-2, jako zasadę obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, że wszystkie tereny siedlisk i budynki muszą posiadać przyłącze elektroenergetyczne umożliwiające pobór energii elektrycznej w stopniu wystarczającym dla obsługi funkcji i sposobu
zagospodarowania i zabudowy działki.
Wobec powyższego, uznać należy, że inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem zapisy planu wprost wskazują na konieczność modernizacji istniejących linii elektroenergetycznych
i nakazują, aby wszystkie tereny siedlisk i budynki znajdujące się na gruntach rolnych posiadały odpowiednie dla ich potrzeb i bezpieczne przyłącze elektroenergetyczne.
Nie można uznać, że doszło do rażącego naruszenia ustalonej w planie zasady
ochrony gruntów rolnych najwyższych klas przed zainwestowaniem, albowiem na gruncie już istniała linia elektroenergetyczna, która wymagała modyfikacji dla zabezpieczenia potrzeb mieszkańców gminy i zapewnienia bezpieczeństwa pracy
sieci.
Nie sposób też uznać, że ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa
13/18 jest wiążąca w niniejszej sprawie. Jak słusznie wskazano w obydwu skargach kasacyjnych, wyrok został wydany w innej sprawie. Dotyczył ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność R. K. poprzez udzielenie PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie zezwolenia na zajęcie części działki nr [...] w celu usytuowania na niej urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. Kwestia ta jest uregulowana w przepisach ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w art. 124 ust. 1 tej ustawy, w którym wskazano, że
ww. ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku
planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyroku podkreślono szczególny charakter kontrolowanej decyzji, w istocie wywłaszczeniowej
i związaną z tym konieczność ścisłej interpretacji przesłanek z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podano, że plan miejscowy – aby stwarzać podstawę do zastosowania wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez którą ma przebiegać. Ww. wyrok nie odnosił się natomiast do przepisów Prawa budowlanego.
Co jednak najistotniejsze, ocena prawna wyrażona w tym wyroku dotyczy prawidłowości decyzji wydanej w odmiennym od występującego w niniejszej sprawie trybie postępowania, tj. w postępowaniu zwykłym. W rozpoznawanej sprawie mamy natomiast do czynienia z decyzją wydaną w jednym z trybów nadzwyczajnych - stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem, wpływ na wynik sprawy ma jedynie ustalenie, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w sposób rażący. W niniejszej sprawie nie wystarczy wykazanie, jak w przypadku kontroli legalności decyzji wydanej w trybie zwykłym, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik
sprawy, czy przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczne jest wywiedzenie, że brak zgodności inwestycji z zapisami planu jest oczywisty i bezsporny, a przy tym koliduje z zasadą praworządności, którą należy chronić nawet kosztem zasady trwałości decyzji ostatecznych. Niezbędna jest też ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie to naruszenie za sobą pociąga. Jak wyżej wykazano, warunki te nie zostały jednak spełnione, nie można uznać, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie ulega wątpliwości, że na datę wydania decyzji ostatecznej (21 kwietnia 2015 r.) udzielającej pozwolenia na budowę inwestor posiadał zgodę ówczesnego właściciela działki nr [...] na dysponowanie tą nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje
się pismo M. K., sporządzone 18 marca 2016 r., a więc prawie rok po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, z którego wynika, że w dacie wydania tej decyzji pomiędzy stronami była zawarta umowa dotycząca korzystania z ww. działki w celu realizacji inwestycji. Powyższym pismem ówczesny właściciel działki powiadomił
o odstąpieniu od tej umowy "z dniem dzisiejszym, tj. 18.03.2016 r.". Okoliczność ta,
jako że miała miejsce po wydaniu kontrolowanej decyzji, nie ma jednak znaczenia w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że doszło
do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Zarzuty obu skarg kasacyjnych w tym zakresie są zasadne. Z tego względu, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylono zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawa została dostatecznie wyjaśniona, oddalono skargę R. K. jako bezzasadną, albowiem zaskarżona nią decyzja odpowiada prawu.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że jeżeli w istocie przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego i do uchylenia zaskarżonego wyroku była wadliwość poglądu prawnego Sądu pierwszej instancji, brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która
wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.