II OSK 2531/21

II OSK 2531/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Łd 638/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-07-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 638/20 w sprawie ze skargi I.P. i A.P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 28 lipca 2020 r. nr 201/2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza solidarnie od I.P. i A.P. na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w R.kwotę 627 (słownie: sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 28 lipca 2021 r., II SA/Łd 638/20, w wyniku rozpoznania skargi I.P. i A.P., uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z 28 lipca 2020 r., nr 201/2020 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z 12 czerwca 2020 r., nr DAR-UA-XIV.1469.2020, którą wskazany organ po rozpatrzeniu wniosku skarżących z 6 stycznia 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z 8 sierpnia 2018 r., nr DAR-UA-III.1690.2018 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz wewnętrzną linią zasilającą, zlokalizowanych na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w Ł., działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., stwierdził, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże nie jest możliwe jej uchylenie, albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Prezydent Maista [...] w wyniku rozpoznania wniosku skarżących zasadnie postanowieniem z 8 sierpnia 2019 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z 8 sierpnia 2018 r., prawidłowo również stwierdził, iż skarżący jako współwłaściciele działki nr ew. [...], obręb [...] w Ł. zostali bez swojej winy pominięci w postępowaniu zainicjowanym przez [...] sp. z o.o. jako inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo że w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b. przysługiwał im statusu strony w sprawie z uwagi na pozostawanie należącej do nich nieruchomości w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. O ile, jak stwierdził Sąd I instancji, podzielić należy stanowisko organów obu instancji, że objęta wnioskiem inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o tyle wątpliwości budzi stwierdzenie przez orzekającej organy, iż w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zakresie potwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, który to wniosek stanowił podstawę uznania przez Wojewodę Łódzkiego w zaskarżonej decyzji, że w wyniku wznowienia postepowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja organu administracji architektoniczno-budowlanej, która zatwierdzałaby projekt budowlany i udzielała [...] Sp. z o.o. wnioskowanego pozwolenia na budowę, tj. odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej z 8 sierpnia 2018 r. Sąd I instancji zauważył, że istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego wobec granicy nieruchomości. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości, w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości, i to nie tylko ze względu na ochronę przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Przy kwestii spornej, jaką jest przesłanianie czy zacienianie sąsiedniej niezabudowanej działki, niewątpliwie bez zebrania konkretnych dowodów i odpowiedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego samo oparcie się na obowiązujących przepisach jest niewystarczające, tym bardziej, jeżeli przepisy, na których oparł swoją ocenę organ architektoniczno-budowlany, w zasadzie mogą być zastosowane w odniesieniu do istniejącej zabudowy. Rodzaj i parametry spornej inwestycji, a zwłaszcza jej usytuowanie względem nieruchomości skarżących powodują, że ich działka budowlana będzie zacieniana. Wymagało to od organów administracji dogłębnego zbadania, czy uprawnienia właścicieli nieruchomości sąsiedniej do zagospodarowania działki zgodnie z jej przeznaczeniem zyskały dostateczną ochronę. W ocenie Sądu I instancji, udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej w przyjętym konkretnie usytuowaniu względem niezabudowanej nieruchomości skarżących winno zostać poprzedzone wykazaniem przez organ, że skarżący będą w stanie zrealizować własną inwestycję odpowiadającą przepisom powszechnie obowiązującym (np. w oparciu o symulację decyzji o warunkach zabudowy). Tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do treści § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 2065 ze zm.), dalej: r.w.t., wskazał, że przyjęty przez autora analizy obszar oddziaływania obiektu w zakresie przesłaniania i sposób wyliczenia szerokości przesłaniania nie był prawidłowy i że obszar oddziaływania obiektu powinien być określony jako okrąg o promieniu 35 m, a więc znacznie więcej niż wskazano, jednak z uwagi na brak zabudowy na działce skarżących projekt budowlany w tym zakresie pozostaje zgodny z ww. aktem. W ocenie organu analiza przepisów prawa oraz projektu zagospodarowania terenu prowadzi do wniosku, że projekt nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, ponieważ nie ogranicza w stopniu uniemożliwiającym zabudowę na działce skarżących. W tym kontekście Sąd I instancji podkreślił, że prawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., a w związku z tym konieczność wyważenia konkretnych grup interesów, wymagała w niniejszej sprawie dokładnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy czym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej wynik. Bez stosownych analiz co do możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości przez skarżących twierdzenie organu, że nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów skarżących oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi było przedwczesne, a zatem postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie:
1) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] na skutek niewłaściwego zastosowania ww. przepisów i przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej nie przeprowadził stosownych analiz co do możliwości zagospodarowania nieruchomości przez skarżących w sytuacji, gdy organ administracji w sposób rzetelny, na podstawie całokształtu prawidłowo zgromadzonego i przeanalizowanego materiału dowodowego ustalił istotne dla sprawy kwestie, w tym kwestie związane z ochroną interesów skarżących;
2) art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadne uchylenie decyzji organów obu instancji orzekających w sprawie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji publicznej w sposób przedwczesny stwierdziły zgodność projektu zagospodarowania działku z przepisami, w tym techniczno-budowlanym w sytuacji, gdy organy administracji publicznej w sposób jednoznaczny wykazały zgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi inwestycji uczestnika;
3) art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadne uchylenie decyzji organów obu instancji orzekających w sprawie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że obowiązkiem organu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jest ustalenie, czy na terenie nieruchomości sąsiedniej będzie możliwa do realizacji inwestycja odpowiadająca przepisom powszechnie obowiązującym w oparciu o symulację decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy w toku tego postępowania organ jest zobowiązany uwzględnić uzasadnione interesy osób trzecich w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie.
Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
I. P. i A. P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalanie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez skarżącą kasacyjnie na uzasadnionych podstawach.
Usprawiedliwiony charakter mają te zarzuty skargi kasacyjnej, które łączą się z przypisaniem Sądowi I instancji naruszenia prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (nieprawidłowo przytoczonego w podstawie kasacyjnej jako "art. 145 § 1 lit. c") w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wynikającego z nieprawidłowego uznania przez Sąd I instancji, że Wojewoda Łódzki, dokonując niewystarczających ustaleń faktycznych, przeprowadził wadliwie postępowanie dowodowe w zakresie wyjaśnienia, czy zaprojektowana inwestycja polegająca na budowie wieży telekomunikacyjnej wyposażonej w dwie anteny radioliniowe i urządzenia sterujące wraz z linią zasilającą, realizowana na działce nr ew. [...], obręb [...] w Ł. i, zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania tego obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.). Niedopełnienie wymogu dokonania w sposób poprawny tychże ustaleń, nadające wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji charakter rozstrzygnięcia podjętego "przedwcześnie", stanowiło w niniejszej sprawie wniosek, który Sąd I instancji sformułował w kontekście stwierdzenia przez Wojewodę Łódzkiego, że jakkolwiek podstawa wznowienia, na którą wskazali skarżący (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) zaistniała w postępowaniu zakończonym udzielonym [...] sp. z o.o. pozwoleniem na budowę na mocy ostatecznej decyzji z 8 sierpnia 2018 r., tym niemniej uznanie, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, nie mogło prowadzić do jej podważenia, ponieważ ponowne rozpoznanie sprawy nakazywało przyjąć, że [...] sp. z o.o. spełniła wszystkie wymagania, które w świetle art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. są warunkiem uwzględnienia wniosku inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stąd organ stosownie do art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. był zobowiązany kierować się zasadą nakazującą odstąpić od uchylenia decyzji, gdy w wyniku wznowienia miałaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej w zakresie, w jakim wskazuje ono, że zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja umożliwiała, wbrew odmiennemu poglądowi Sądu I instancji, zbadanie tego, czy przedsięwzięcie zaprojektowane na działce nr ew. [...] , obręb [...] w Ł. nie narusza w sposób niedopuszczalny interesu skarżących jako właścicieli sąsiedniej działki nr ew. [...], który realizować się ma w prawie do jej zabudowy. Ten aspekt sprawy, który ma związek z potrzebą dokonania oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.), w świetle poczynionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważań nakazywał zgłosić Sądowi I instancji wątpliwości względem zgodności budowy wieży telekomunikacyjnej o wysokości 62,0 m n.p.t. (uwzględniającej jej pełne wyposażenie) z § 13 r.w.t., jednakże oceny tej nie można podzielić.
Ma rację skarżąca kasacyjnie, podnosząc, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, albowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie ma charakteru absolutnego. Należy mieć na uwadze, że interes osób trzecich chroniony powyższym przepisem nie może naruszać prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości, wynikającego z art. 4 p.b. (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2803/19; wyrok NSA z 7 lipca 2022 r., II OSK 1332/19; wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 3831/18). Przepis § 13 r.w.t. stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (§ 1). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 2). Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna (§ 3).
Nie powinna mieć charakteru spornego ocena, że dokonywana na gruncie § 13 r.w.t. analiza opiera się na określeniu relacji przestrzennych zabudowy pod kątem tego, czy projektowany obiekt budowlany znajduje się w stosunku do pomieszczenia przesłanianego budynku sąsiedniego w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, co może zasadniczo wystąpić tylko wtedy, gdy działka sąsiednia jest zabudowana. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można wyznaczyć odległości projektowanego obiektu budowlanego od "innego budynku" (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2022 r., II OSK 3783/19; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2183/15). Uznać należy, że obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek, co powoduje, że organ dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki (por. wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., II OSK 455/20). W wyroku z 17 stycznia 2023 r., II OSK 73/20 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że interes podmiotu trzeciego występujący w obszarze oddziaływania inwestycji to interes, który da się jednoznacznie sparametryzować poprzez odniesienie do istniejącego zagospodarowania należącej do tego podmiotu działki, albo do działki, w stosunku do której konkretyzacja planów inwestycyjnych podmiotu trzeciego przyjęła postać decyzyjną. Hipotetyzowanie jaka będzie lokalizacja ewentualnej inwestycji i jakie będą jej parametry w celu ustalenia potencjalnego przesłaniania powinno być w tych warunkach uznane za niedopuszczalne.
Wprawdzie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przywołane stanowisko interpretacyjne bywa obejmowane zastrzeżeniem wskazującym, że wyłączona powinna z niego zostać sytuacja, gdy planowana zabudowa dotyczy obiektu przesłaniającego o wysokości powyżej 35 m, gdyż wówczas taka planowana inwestycja powinna uwzględniać zacienianie potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej, co do realizacji której istnieje także wyłącznie ogólny zamiar właściciela (por. wyrok NSA z 22 lutego 2023 r., II OSK 922/21; wyrok NSA z 20 października 2022 r., II OSK 841/21; wyrok NSA z 25 czerwca 2009 r., II OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010/6/111 z glosą T. Bąkowskiego, OSP 2011/1/8), tym niemniej powołanie się na to stanowisko i potwierdzające go orzeczenia sądów administracyjnych przez skarżących w złożonej przez nich odpowiedzi na skargę kasacyjną nie uzasadnia wniosku, iż przyjęty przez Sąd I instancji wynik kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 28 lipca 2020 r. odpowiada prawu. W realiach rozpoznawanej sprawy zarzut skarżących wobec planowanej inwestycji telekomunikacyjnej opiera się na twierdzeniu, że uniemożliwi ona zrealizowanie zabudowy na działce nr ew. [...] z uwagi na podnoszoną kwestię przesłaniania, w toku postępowania skarżący nie skonkretyzowali jednakże, nie tylko w jaki sposób chcieliby należącą do nich nieruchomość zabudować w "dogodnym dla nich czasie", ale i z jakich przyczyn uznać trzeba, że z projektowaną budową wieży telekomunikacyjnej należy wiązać podany skutek. Niewystarczające jest zaakcentowanie przez Sąd I instancji w odniesieniu do podanej kwestii, że podstawowym celem tzw. prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie "harmonijnego wykonywania" najszerszego prawa do korzystania z nieruchomości, jakim jest prawo własności. Nie może ulegać wątpliwości, że zagadnienie dotyczące zacieniania potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej przez ww. obiekt telekomunikacyjny nie może być rozpatrywane w sposób podany przez skarżących, tj. zakładający, iż "obszarem dostępnym do przyszłej zabudowy" jest wyłącznie teren należącej do nich działki, który nie znajduje się w obszarze zajętym przez wytyczony okrąg o promieniu 35 m, którego środkiem jest miejsce zlokalizowania spornej wieży. Oparcie się na wskazanym założeniu ma zdaniem skarżących dowodzić, że 75% powierzchni działki nr ew. 238/10, jako "obszar przesłaniany", jest wyłączony spod przyszłego zainwestowania, gdy tymczasem ograniczenia przewidziane przez § 13 r.w.t. kształtują się zasadniczo odmiennie, co Sąd I instancji w toku kontroli zaskarżonej decyzji pominął.
W ww. przepisie zostały ustalone wymagania dotyczące takich relacji przestrzennych w zabudowie, aby zapewniały one w przeciętnych warunkach pogodowych, w porze dziennej optymalny dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w których stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi odpowiada wymaganiom § 57 ust. 2 r.w.t. Ze względów urbanistycznych, architektonicznych i budowlanych, jak się wskazuje w piśmiennictwie, nie da się zindywidualizować wielkości okna relatywnie do wielkości poszczególnych powierzchni podłogi każdego pomieszczenia oraz wyeliminować ograniczeń pola widzenia z każdego okna wynikających z faktycznej relacji szerokości otworu i grubości ściany zewnętrznej, toteż potrzeba uwzględnienia uwarunkowań wynikających z ukształtowania zabudowy spowodowała określenie w § 13 ust. 1 r.w.t. dopuszczalnego ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przez obiekty przesłaniające (por. W. Korzeniewski, R. Korzeniewski, Znowelizowane warunki techniczne dla budynków i ich usytuowania. Przepisy z komentarzem, Warszawa 2018, s. 66). Pomieszczenie jest doświetlone zgodnie z wymaganiem r.w.t., jeżeli można wyznaczyć taką poziomą powierzchnię tożsamą z wycinkiem koła o kącie rozwarcia 60° i promieniu wynoszącym maksymalnie 35 m, że pozostanie ona wolna od przesłonięć i umożliwi dostęp do światła słonecznego. Ten warunek w kontrolowanej sprawie niewątpliwie może zostać spełniony, uwzględniając kształt i wymiary należącej do skarżących działki, jak i to, że przyszła zabudowa z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie mogłaby zostać na niej zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie wieży telekomunikacyjnej, albowiem wymagania ładu przestrzennego, które powinna ona uwzględniać, zobowiązują skarżących do zaprojektowania zamierzenia budowlanego w sposób dostosowujący go do zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie przyszłej inwestycji, która zlokalizowana jest wzdłuż ulicy Skrajnej. By oprzeć się na tym wniosku, organy ponownie rozpatrując sprawę co do istoty w następstwie potwierdzenia przesłanki wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.) nie musiały włączać do akt materiałów stanowiących "symulację" decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym, co obejmuje m.in. intensywność wykorzystania terenu, gabaryty obiektu, jak i linię zabudowy. Wojewoda Łódzki rozpatrując sprawę w następstwie wniesienia przez skarżących odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 12 czerwca 2020 r., dokonał wyważenia interesów inwestora oraz skarżących, dochodząc, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, do prawidłowego wniosku, iż projektowana wieża kratowa typu BOT-E2/60 z uwagi na swoją ażurową konstrukcję opartą na zastosowaniu profili krawężników i krzyżulców Ø 0,219 m i 0,114 m (przy sekcji do wysokości 6,0 m) i zlokalizowanie w południowo-wschodniej części działki od strony ulicy Czartoryskiego nie stoi na przeszkodzie zabudowaniu przez skarżących należącej do nich działki w sposób odpowiadający dyspozycji § 13 r.w.t., nie będzie bowiem powodować uciążliwości w postaci przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zapewniając równocześnie, jak wskazuje analiza przebiegu cienia w ciągu dnia między godziną 700 a 1700, że nie zostaną naruszone warunki ich naturalnego oświetlenia światłem słonecznym przewidziane w § 57 i 60 ust. 1 r.w.t. Oznacza to, że wbrew odmiennemu stanowisku Sądu I instancji, organ na podstawie całokształtu prawidłowo zgromadzonego i przeanalizowanego materiału dowodowego ustalił wszystkie istotne dla sprawy kwestie, które rzutując na ocenę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, pozwalały decyzję wydaną w wyniku wznowienia postępowania oprzeć na podstawie, o której mowa w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.
Z przedstawionych powodów, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił wniesioną przez skarżących skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z 28 lipca 2020 r. W oparciu o poczynione uwagi skonstatować należało, że brak było w sprawie podstaw do podważenia decyzji stwierdzającej, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta [...] z 8 sierpnia 2018 r. została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przeprowadzone postępowanie sądowe nie pozwala dostrzec w działaniu orzekających organów administracji architektoniczno-budowlanej istotnych naruszeń procesowych, a równocześnie zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie za Wojewodą, iż inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.