Pełny tekst orzeczenia II OSK 2528/16

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 871/16 w sprawie ze skargi N. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz N. I. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 871/16, po rozpoznaniu skargi N. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2015 roku nr [...].

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

N. I. w dniu [...] kwietnia 2015 r. zwróciła się do Wojewody Dolnośląskiego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem Polski. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczność wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia przez małżonków gospodarstwa domowego. Przesłuchał świadków w tym jej męża, zainteresowaną jak również poczynił szczególne ustalenia poprzez czynności podjęte przez Komendę Placówki Straży Granicznej w Zgorzelcu. Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynika, że N. I. zawarła w dniu [...] lutego 2013r. w W. związek małżeński z obywatelem polskim E. K.

Na dzień składania ww. wniosku cudzoziemka dysponowała ważnym do dnia [...] maja 2015 r. zezwoleniem na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonym z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim. W przedmiotowym wniosku jako miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemka wskazała W., R. [...], a jako członków rodziny zamieszkujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej męża mieszkającego w R. Nadto ustalono, że N. I. nie jest nigdzie zatrudniona, natomiast jej mąż przebywa w Niemczech, gdzie mieszka i pracuje jako kierowca rozwożący wyroby piekarnicze i odbiorca opakowań zwrotnych (poświadczone przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego tłumaczenie umowy o pracę zawartej pomiędzy pracodawcą - K., F. [...][...] G., a E. K. zamieszkałym H. [...],[...] Ó.). Do Polski przyjeżdża raz w miesiącu na weekend. Wnioskodawczyni wskazała, że po uzyskaniu karty pobytu wyjedzie do męża, gdzie też zamierza podjąć pracę. Wskazała również, iż już na podstawie pierwszej karty zezwalającej jej na pobyt w Polsce pracowała przez 6 miesięcy w Niemczech jako sprzątaczka w firmie "G." i po otrzymaniu wnioskowanej kolejnej karty pobytu chciałaby znowu pracować w tej firmie na terytorium Niemiec.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] września 2015 roku nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt stały ponieważ oświadczając, że zamieszkuje w R. [...] jednocześnie wyraziła zamiar wyjazdu z Polski do Niemiec i tam zamieszkania. Organ uznał, że trudno znaleźć okoliczności uzasadniające zalegalizowanie pobytu skarżącej na terytorium RP. Podkreślił, że oświadczenia składane przez cudzoziemkę wskazują, że warunek z art. 169 ust. 2 pkt. 3 ustawy o cudzoziemcach (wspólne zamieszkiwanie małżonków ze sobą) nie został spełniony. Z uwagi na wykonywanie pracy przez męża skarżącej za granicą i chęć do niego dołączenia w tym samym celu, zdaniem organu, strona nie wykazała okoliczności uzasadniających jej pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Na etapie postępowania odwoławczego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uzupełnił postępowanie dowodowe, min. poprzez ponowne przeprowadzenie w dniu [...] listopada 2015 r. wywiadu środowiskowego w deklarowanym miejscu zamieszkania małżonków. Na podstawie zeznań teścia cudzoziemki J. K. ustalono, że na początku listopada 2015 r. syn E. K. zabrał żonę do Niemiec gdzie oboje pracują (on jako kierowca a ona jako sprzątaczka w hotelu) a do Polski mają zamiar przyjechać na Święta Bożego Narodzenia. W przyszłości syn z synową N. I. mają zamiar osiąść na stałe w Polsce, gdyż na nich przepisany jest dom, w którym zamieszkują. Z zeznań pozostałych świadków wynikało natomiast, że skarżąca bezskutecznie poszukiwała pracy, a na początku listopada wyjechała wraz z mężem, prawdopodobnie w tym celu.

Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził bowiem, iż cudzoziemka posiadając zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce nie będzie przebywała na jej terytorium z uwagi na zamiar podjęcia pracy w Niemczech, to nieuzasadnionym jest wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce jedynie celem umożliwienia cudzoziemce pobytu w innym kraju obszaru Schengen. Zatem jeśli cudzoziemka chciałaby zamieszkać z mężem w Niemczech i wykonywać tam pracę powinna zwrócić się do właściwych władz tego państwa. Ponadto pomimo deklaracji cudzoziemki i jej męża o zamiarze zamieszkania w przyszłości w Polsce nie wskazali oni żadnych konkretnych dat realizacji tego zamiaru. Cudzoziemka nie przedstawiła żadnych dokumentów, które świadczyłyby o tym, że jej mąż i ona mają zamiar przebywać na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące w roku, tj. np. potwierdzenia zamieszkiwania w naszym kraju i faktycznego wykonywania pracy lub działalności gospodarczej przez jej męża i/lub przez nią w Polsce. Konkludując organ odwoławczy podniósł, że udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia jedynie w celu umożliwienia jej sporadycznych i krótkotrwałych wjazdów na terytorium Polski stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Spełnianie wymogu pozostawania przez cudzoziemkę w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie jest zdaniem Szefa Urzędu wystarczające, aby organ mógł udzielić zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy. Powołując się na przepis art. 98 ust. 1 powołanej ustawy organ odwoławczy wywiódł, iż udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemce byłoby możliwe jedynie w sytuacji, gdyby okoliczność pozostawania w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej uzasadniała jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

W skardze na powyższą decyzję N. I. zarzuciła m.in. niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolna ocenę oraz błędną interpretację art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach a także niezastosownie art. 158 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przy obowiązku jego zastosowania gdy cudzoziemiec spełnił zawarte w nim przesłanki.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 871/16, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji stwierdził, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji uznając, że w niniejszej sprawie wystąpiła przeszkoda do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej, przewidziana w art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wyrażająca się w tym, że cudzoziemka nie wykazała aby małżonkowie wspólnie zamieszkiwali i prowadzili wspólne gospodarstwo domowe, co stanowi warunek udzielenia przedmiotowego zezwolenia.

Sąd wskazał, że spełnienie powyższego warunku do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy a w konsekwencji tego do wydania karty pobytu będącej potwierdzeniem pobytu cudzoziemca na terytorium RP jest oczywiste i wynika z obowiązującej regulacji prawnej. Sąd, wbrew stanowisku organów zaznaczył, że nie można przepisów tych odbierać literalnie i wywodzić z okoliczności sprawy, iż fakt czasowego oddzielnego zamieszkiwania małżonków, na skutek okoliczności obiektywnych, jakimi są warunki ekonomiczne i tym samym również wyrażenia zamiaru przez cudzoziemkę wyjazdu do współmałżonka również w celu poszukiwania pracy, wypełnia dyspozycję cytowanego przepisu. Sąd zważył, iż ustawodawca nie miał na myśli sytuacji pozostawania cudzoziemca w dotychczasowym miejscu zamieszkania małżonka pod jego nieobecność, a generalnie opuszczenie przez cudzoziemca wspólnego miejsca zamieszkania małżonków na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd uznał, iż przytoczone przez organ orzeczenie z dnia 17 grudnia 2007r. sygn. akt. V SA/Wa 2264/07, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż nie wystarcza sam fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim dla udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż związek taki musi uzasadniać zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, nie dotyczy stanu faktycznego niniejszej sprawy. Odnosi się bowiem do sytuacji, kiedy cudzoziemiec w ogóle nie przebywa na terenie RP i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego ze swoim współmałżonkiem a nie sytuacji, kiedy miejscem stałego zamieszkania cudzoziemca jest Polska, pozostaje we wspólnym pożyciu na różnych płaszczyznach a ewentualny wyjazd do miejsca pobytu męża uzasadniony jest, jak w sprawie niniejszej, względami ekonomicznymi. Z zeznań świadków wynikało, iż N. I. ubiegała się bezskutecznie o pracę w miejscu zamieszkania.

Sąd odwołując się do definicji małżeństwa z kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz do pojęcia pozostawania osoby we wspólnym gospodarstwie domowym za wyrokiem SN z dnia 2 lutego 1996 r. (sygn. akt II URN 56/95) wskazał, że fakt wspólnego zamieszkiwania nie może mieć decydującego znaczenia. Cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko to dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują. Dlatego też, Sąd stwierdził, że przedstawione przez organy rozumowanie jest wadliwe i dotknięte błędem. Przyjmuje bowiem, że skoro małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, to nie występuje przesłanka do udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Organy nie biorą pod uwagę tego, że przyczyną takiego stanu rzeczy są okoliczności wskazane przez małżonków w złożonych zeznaniach i wyjaśnieniach, które uznano za wiarygodne. Małżeństwo cudzoziemca z obywatelem polskim stanowi przesłankę do udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba, że zostało zawarte w celu obejścia przepisów prawa. Skoro taka okoliczność nie została wykazana i organy jednoznacznie ustaliły, iż małżeństwo cudzoziemki nie jest fikcyjne, to podstawą wydania decyzji odmownej nie mogą być ustalenia organu w zakresie oceny innych okoliczności ubiegania się przez cudzoziemca o stosowne zezwolenie, jak powołane w art. 100 ust. pkt.1 cyt. ustawy. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w decyzji organów jest oderwana całkowicie od zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy wprawdzie dostrzega możliwość istnienia małżeństwa i równoczesnej rozłąki małżonków, jednakże uznaje, że w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności usprawiedliwiającej fakt czasowego zamieszkiwania przez małżonków poza Polską. Sąd uznał, że wszystkie podniesione okoliczności świadczą o tym, że małżeństwo zostało zawarte prawidłowo; w żadnej mierze nie w celu "obejścia" przepisów ustawy o cudzoziemcach. Skoro małżeństwo cudzoziemca z obywatelem polskim (art. 158. ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach), stanowi przesłankę do udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba że zostało zawarte w celu obejścia przepisów prawa, to okoliczność ta stanowi samoistną podstawę wydania decyzji zezwalającej na pobyt czasowy na terenie RP. Nie ma zatem podstaw prawnych do ewentualnego "poszukiwania" innych przesłanek stanowiących podstawę udzielenia odmowy. Ustawa o cudzoziemcach nie wprowadza w stosunku do cudzoziemca ubiegającego się o otrzymanie ww. zezwolenia na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy zakazu opuszczania terytorium RP. Przepis art. 242 ww. ustawy stanowi, że karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Zatem aby móc skutecznie ubiegać się o uzyskanie przedmiotowego pozwolenia nie jest konieczne legitymowanie się stałym, nieprzerwanym przebywaniem w miejscu zamieszkania. Okoliczność nieprzerwanego, co najmniej dwuletniego pobytu na terenie RP wymagane jest przy staraniu się o uzyskanie przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt stały, zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 ustawy.

Sąd przyjął, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zastosowania przepis art. 100 ust. 1 pkt.1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż cudzoziemka z powodu pozostawania w rzeczywistym związku małżeńskim, w okolicznościach niniejszej sprawy, wykazała zasadność przedmiotowego wniosku. Organy bezspornie ustaliły, że związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemkę przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaskarżając go w całości.

Na podstawie art.174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał na:

a. błędną wykładnię art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.; dalej ustawa o cudzoziemcach), pomijającą brzmienie art. 98 ust. 1 tejże ustawy, polegającą na przyjęciu, że skoro małżeństwo cudzoziemca z obywatelem polskim stanowi przesłankę do udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba że zostało zawarte w celu obejścia przepisów prawa, to okoliczność ta stanowi samoistną podstawę wydania decyzji zezwalającej na pobyt czasowy, podczas gdy w świetle art. 98 ust. 1 odczytanego łącznie z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dla udzielenia takiego zezwolenia konieczne jest także aby ww. okoliczność, jak wszystkie okoliczności, które stanowią podstawę ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniała pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące,

b. błędną wykładnię art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 158 ust 1 pkt 1, pomijającą treść art. 98 ust. 1, polegającą na przyjęciu, że: "skoro małżeństwo cudzoziemki "nie jest fikcyjne ", to podstawą wydania decyzji odmownej nie mogą być ustalenia organu w zakresie oceny innych okoliczności ubiegania się przez cudzoziemca o stosowne zezwolenie, jak powołane w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, podczas gdy w świetle art. 98 ust. 1 oraz art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli małżeństwo cudzoziemca nie uzasadnia pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, tym samym zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców upatruje w naruszeniu art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 j.t..), polegającym na:

a. zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. bez jednoczesnego wskazania, które przepisy postępowania administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji, co stanowi niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

b. błędnym przyjęciu, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia bliżej niewskazanych przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu istotnym,

c. przedstawieniu w konkluzji wyroku stanowiska Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców niezgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji tego organu poprzez przypisanie organowi odwoławczemu poglądów wyrażonych w decyzji organu I instancji, których organ odwoławczy w swojej decyzji nie podzielił,

d. zarzuceniu organowi odwoławczemu wydania decyzji nie uwzględniającej całości zebranego w sprawie materiału dowodowego a ściślej - "oderwanej całkowicie od zebranego w sprawie materiału dowodowego",

e. błędnym przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że małżeństwo Skarżącej nie uzasadnia Jej pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż trzy miesiące,

f. brak jednoznacznych wskazań co do dalszego toku postępowania.

Z ostrożności procesowej organ sformułował zarzut przepisów prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zastosowania przepis art. 100 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy, jedynie z uwagi na fakt. że cudzoziemka z powodu pozostawania "w rzeczywistym związku małżeńskim", w okolicznościach niniejszej sprawy, wykazała zasadność przedmiotowego wniosku, do czego doszło skutkiem pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w konkluzji zaskarżonego wyroku art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu wystąpił o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, cytując stosowne fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku podniesiono, że Sąd I instancji po pierwsze uznał, że skoro małżeństwo cudzoziemca z obywatelem polskim (art. 158. ust. 1 piet 1 ustawy o cudzoziemcach), stanowi przesłankę do udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba, że zostało zawarte w celu obejścia przepisów prawa, to okoliczność ta stanowi samoistną podstawę wydania decyzji zezwalającej na pobyt czasowy na terenie RP. Po drugie Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zastosowania przepis art. 100 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy, gdyż cudzoziemka z powodu pozostawania w rzeczywistym związku małżeńskim, w okolicznościach niniejszej sprawy, wykazała zasadność przedmiotowego wniosku.

Organ uważa, że dokonana przez Sąd wykładnia art. 158 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jest błędna.

Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie pominął treść art. 98 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym:

- zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się (albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić) na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące (ust. 1),

- zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

Skarżący kasacyjnie podkreśla, że ww. przepis został umieszczony w dziale V ustawy (Zezwolenie na pobyt czasowy") w rozdziale 1 pt.: "Część ogólna". Umiejscowienie ww. regulacji nie było przypadkowe i wskazuje, że przepis ten ma charakter ogólny i dotyczy z zasady wszystkich zezwoleń na pobyt czasowy. Przepisy rozdziału 8 ustawy (,,Zezwolenie na pobyt czasowy dla członków rodzin obywateli Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków rodzin cudzoziemców") nie wyłączają stosowania reguły wynikającej z art. 98.

Dokonując wykładni art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należy zatem brać pod uwagę także art. 98 ust. 1 ustawy, a łączne odczytanie obu przepisów prowadzi do wniosku, że sam fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie musi w każdym przypadku stanowić podstawy do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, nawet jeżeli związek ten nie został zawarty w celu obejścia przepisów. Związek taki zgodnie z brzmieniem art. 98 ust. 1 musi także uzasadniać zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące i przesłanka ta, z woli ustawodawcy, powinna być przedmiotem badania przez organy orzekające w sprawie.

Na powyższy problem zwracano wielokrotnie uwagę w orzecznictwie sądowym dotyczącym art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. Ww. regulacja zawierała wyliczenie przesłanek uzasadniających udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony opatrzone na końcu przepisu zastrzeżeniem, że w takich przypadkach zezwolenia można udzielić, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, "uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazał jednocześnie na aktualność orzecznictwa w zakresie art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r. w aktualnie zmienionym stanie prawnym.

Umiejscowienie w art. 98 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach ogólnej zasady, że okoliczności, które są podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy muszą uzasadniać pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące stanowi odpowiednik zastrzeżenia następującego po wyliczeniu zawartym w art. 53 ust. 1 ustawy z 2003 r. w ustawie obowiązującej obecnie ustawodawca jedynie wyraźnie wyodrębnił część ogólną dotyczącą wszystkich typów zezwoleń na pobyt czasowy, co nie miało miejsca w ustawie obowiązującej uprzednio. Taka redakcja przepisu podkreśla jedynie ogólny charakter regulacji mającej zastosowanie we wszystkich postępowaniach o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (z jedynym wyjątkiem wynikającym z art. 181 ust. 3 ustawy). W tym stanie rzeczy przytoczone orzeczenia mogą i powinny stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną pomocną przy dokonywaniu wykładni art. 98, 100 ust. 1 pkt 1 oraz art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy nowej.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przy dokonywaniu wykładni art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy doprowadziło do nieuzasadnionej brzmieniem wskazanych przepisów błędnej ich wykładni. W świetle art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach dla udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy konieczne jest także aby "pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim", jak wszystkie okoliczności, które stanowią podstawę ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniała pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Organ w zaskarżonej decyzji przyjął prawidłową wykładnię tego przepisu i na jej podstawie doszedł do właściwego wniosku, że spełnianie wymogu pozostawania przez cudzoziemkę w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie jest jednak wystarczające, aby organ mógł udzielić zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z brzmienia przepisu art. 98 ust. 1 powołanej ustawy wynika bowiem, iż udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy okoliczność pozostawania w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej uzasadnia pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Dokonanie ustaleń faktycznych i ocen w tym zakresie nie stanowiło jak się wyraził Sąd I instancji bezpodstawnego "poszukiwania" innych (niż zawarcie związku w celu obejścia przepisów prawa) przesłanek stanowiących podstawę wydania decyzji odmownej. Art. 98 ust. 1 ustawy wyraźnie nałożył na organy obowiązek wyjaśnienia, czy małżeństwo Skarżącej uzasadnia jej pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ustalenie powyższych okoliczności i ich ocena nie stanowiło wyrazu złej woli organu a jedynie realizację ustawowego obowiązku wynikającego jednoznacznie z przepisu prawa.

Organ wskazuje na wyodrębnianie w orzecznictwie sądowym dwóch grup okoliczności, które mogą stanowić podstawę do uznania, że małżeństwo nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Do takich okoliczności zaliczano trwały rozpad więzi małżeńskiej (faktyczna separacja, brak wspólnego zamieszkania, wspólnych dzieci i jakichkolwiek innych więzi np. o charakterze finansowym, które wynikają ze związku, a które mogłyby uzasadniać-obecność cudzoziemca w Polsce), jak również zamieszkiwanie obojga lub jednego z małżonków poza granicami Polski. Na potwierdzenie przytoczono orzecznictwo sądowe.

Mając na uwadze przywołane orzecznictwo sądowe organ stwierdza, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano na dowody świadczące o tym, że związek małżeński N. I. z E. K. nie uzasadniał - w dniu wydania decyzji - pobytu Skarżącej w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, świadczą o tym w szczególności zeznania skarżącej z dnia [...] czerwca 2015 r.

W zaskarżonej decyzji słusznie zwrócono uwagę, że celem zezwolenia na pobyt czasowy udzielanego w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jest co do zasady umożliwienie cudzoziemcowi przebywania na terytorium Polskim razem z małżonkiem, posiadającym polskie obywatelstwo w dłuższej perspektywie czasowej, przez okres co najmniej 3 miesięcy. Udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia jedynie w celu umożliwienia jej sporadycznych i krótkotrwałych wjazdów na terytorium Polski stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Trafnie przy tym zwrócono uwagę, że celem wydania zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce nie jest umożliwienie pobytu cudzoziemca w innym kraju obszaru Schengen. Zatem jeśli cudzoziemka chciałaby zamieszkać z mężem w Niemczech i/lub wykonywać tam pracę powinna zwrócić się do właściwych władz tego państwa o zalegalizowanie jej pobytu.

Zdaniem organu odwoławczego, skoro w okresie ważności zezwolenia Skarżąca nie zamierzała w Polsce zamieszkiwać deklarując jedynie zamiar odwiedzin to nie mogły wpłynąć na wynik sprawy przyczyny wyjazdu małżonków z Polski wyraźnie akcentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Istotnie, niesporne jest, że wyjazd Skarżącej i Jej męża do Niemiec ma przyczyny ekonomiczne jednak akceptacja poglądu wyrażonego wyroku prowadzi do wniosku, że udzielenie Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce ma służyć pobytowi Skarżącej poza jej granicami. W zaskarżonej decyzji słusznie podkreślono, że udzielenie zezwolenia w takim przypadku, kłóci się z ratio legis całej regulacji, którą jest przecież umożliwienie cudzoziemcowi zamieszkiwania w Polsce a nie stworzenie możliwości pobytu w innym kraju.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na prawidłowość powyższego stanowiska nie ma wpływu fakt, że zgodnie z art. 242 ustawy o cudzoziemcach karta pobytu w okresie swojej ważności uprawnia cudzoziemca (wraz z dokumentem podróży) do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na ww. regulację pominął zarówno funkcję ww. przepisu jak również nie uwzględnił brzmienia przepisów wspólnotowych regulujących przepływ obywateli państw trzecich wewnątrz strefy Schengen. Rozwiązanie przyjęte w art. 242 ustawy o cudzoziemcach ma niewątpliwie na celu ułatwienie przekraczania polskiej granicy beneficjentom zezwoleń po bytowych, których posiadacze otrzymują karty pobytu (art. 242 w zw. z art. 240 ustawy) Z brzmienia ww. przepisu nie można jednak wywodzić wniosku, że udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce ma służyć długotrwałej legalizacji pobytu w innym kraju należącym do strefy Schengen. Art. 242 ustawy o cudzoziemcach dotyczy jedynie kwestii przekraczania granicy.

Ma rację sąd I instancji, że ustawa o cudzoziemcach nie wprowadza w stosunku do cudzoziemca ubiegającego się o uzyskanie ww. zezwolenia na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy zakazu opuszczania terytorium RP jak również, że aby móc skutecznie ubiegać się o uzyskanie przedmiotowego pozwolenia nie jest konieczne legitymowanie się stałym, nieprzerwanym przebywaniem w miejscu zamieszkania. Z drugiej jednak strony w świetle powyższych wyjaśnień zasadne jest również twierdzenie, że celem wydania zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce nie jest umożliwienie długotrwałego pobytu cudzoziemca w innym kraju strefy Schengen.

Skarżąca po uzyskaniu zezwolenia może oczywiście z ww. uprawnienia korzystać jednak z jej zeznań wynikało jednoznacznie, że stara się o uzyskanie zezwolenia, aby posługując się wydaną kartą pobytu przebywać i pracować w Niemczech a Polskę zamierza jedynie odwiedzać. Być może Skarżąca nie zdawała sobie sprawy, że na podstawie wydanej w Polsce karty pobytu nie będzie mogła przez 2 lub 3 lata przebywać w Niemczech i tam pracować jednak zamiar wyjazdu Skarżącej z Polski wynikał jednoznacznie z jej zeznań. Skarżąca nie potrafiła wskazać planowanej daty powrotu do Polski zeznając, że zamierza przebywać w Niemczech przez cały okres udzielonego jej zezwolenia a do Polski będzie przyjeżdżać w odwiedziny "na weekendy". Jak słusznie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 maja 2015 r. (IV SA/Wa 433/15, LEX ni* 1819642) celem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (zamieszkanie na czas oznaczony) nie jest umożliwienie cudzoziemcowi zamieszkałemu za granicą przyjazdów np.: w celu krótkich odwiedzin tylko "zamieszkiwanie w Polsce. Zamieszkały - czasowo - w Polsce cudzoziemiec ma wprawdzie prawo do krótkoterminowych pobytów w innych państwach obszaru Schengen, jednak Skarżąca na podstawie polskiego zezwolenia na pobyt czasowy zamierza zamieszkiwać w Niemczech a Polskę jedynie odwiedzać.

W tym stanie rzeczy wyrażona w zaskarżonej decyzji ocena, że związek małżeński Skarżącej z obywatelem polskim nie uzasadnia obecnie jej zamieszkiwania w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące była w pełni usprawiedliwiona. Oczywiście w przypadku powrotu małżonków do Polski Skarżąca będzie miała możliwość ponownego ubiegania się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Z uwagi na deklarowany zamiar przebywania z mężem głównie w Niemczech i wykonywania tam pracy Skarżąca powinna zwrócić się do władz niemieckich o legalizację pobytu.

Ustalenie, że związek małżeński nie uzasadnia pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące stanowi przesłankę określoną w art. 100 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o cudzoziemcach, która na mocy art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy ma zastosowanie także do małżonków obywateli polskich. Ww. regulacja przewiduje obowiązek wydania decyzji odmownej wykluczając uznaniowe stosowanie przepisu.

Organ zaznacza, że w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wyraźnie wskazano, że zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy: "okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące". Doprecyzowanie zawarte w końcowym fragmencie przepisu, które nie było wprost zawarte w dawnym art. 57 ust. 1 pkt 1 (a które wynikało z treści art. 53 ust. 1) usuwa zdaniem organu odwoławczego wszelkie wątpliwości interpretacyjne w powyższym zakresie.

Wydając zaskarżoną decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszył art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a przyjęta przez Sąd wykładnia ww. przepisu jest sprzeczna zarówno z jego literalnym brzmieniem, jak i z celem w/w regulacji.

Organ zarzuca, że Sąd I instancji dopuścił się błędnego zastosowania prawa materialnego bowiem uznał, że art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie ma zastosowania. Stwierdzenie to, zdaniem organu, wynika z błędnej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 oraz pominięcia art. 98 ust. 1 ustawy jednak niewątpliwie ww. wykładnia doprowadziła sąd I instancji do błędnej oceny zastosowania ww. przepisu przez organ odwoławczy. Organ nie popełnił błędu subsumpcji stosując ww. przepis.

Dalej skarżący kasacyjnie podnosi, że Sąd uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. a więc zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy wbrew obowiązkowi nie wskazał przy tym jednoznacznie żadnych przepisów postępowania, które organ administracji miał naruszyć.

Uzasadnienie wyroku wydanego w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. powinno zawierać wskazanie norm procesowych, które zdaniem sądu zostały przez organ administracji naruszone oraz wyjaśnienie, dlaczego zdaniem sądu uchybienia te mogły' mieć wpływ na wynik sprawy.

Organ administracji nie może zostać postawiony przez sąd w sytuacji, w której ten sąd stwierdza naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie wskazując jednocześnie, które przepisy ma na myśli. Takie orzeczenie w rezultacie uniemożliwiałoby zastosowanie się do dyspozycji art. 153 P.p.s.a. Tymczasem zaskarżone orzeczenie w konkluzji nie wskazuje wyraźnie żadnego przepisu postępowania administracyjnego, który zdaniem sądu I instancji został przez organy naruszony. W tym stanie rzeczy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Organ administracji, którego decyzja została uchylona nie może samodzielnie czynić ustaleń, czy raczej domysłów odnośnie do przepisów, których naruszenia miał się dopuścić. Mając na względzie, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, domniemanych naruszeń nie można wykazać poprzez odwołanie się do treści skargi. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje aby Sąd podzielił postawione w skardze zarzuty w całości.

Stwierdzonych przez Sąd I instancji uchybień trzeba się jedynie domyślać się poprzez analizę konkluzji orzeczenia, jednak konkluzja ta jest poświęcona głównie materialnoprawnym aspektom sprawy. Ww. ogólne stwierdzenia z uwagi na treść art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a.nie nie mogą zastąpić szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co dla organu, którego decyzje uchylono ma zasadnicze znaczenie z uwagi na związanie oceną prawną zawartą w wyroku.

Zaskarżonemu orzeczeniu, zdaniem organu, należało także postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak sformułowania jednoznacznych wskazań co do dalszego toku postępowania.

Organ administracji nie może zostać postawiony przez sąd w sytuacji, w której ocena prawna odnośnie dostrzeżonych naruszeń przepisów zostaje sformułowana w sposób niejasny i jednocześnie z wyroku nie wynika jednoznacznie jak w/w uchybienia wyeliminować w toku dalszego postępowania. W zaskarżonym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie tylko nie wskazał, które konkretnie przepisy postępowania administracyjnego miały zostać przez organ naruszone ale także nie sformułował w sposób jednoznaczny wskazań odnośnie sposobu w jaki domniemane naruszenia mają zostać usunięte.

Następnie skarżący kasacyjnie przywołując argumentację zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypisał Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzania dotyczące oceny prawnej sprawy, które w zaskarżonej decyzji w ogóle nie padły. Jedynie w decyzji Wojewody Dolnośląskiego sformułowano pogląd, zgodnie z którym ustawodawca uzależnia udzielenie przedmiotowego zezwolenia m.in. od spełnienia warunku z art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, i że warunek ten jest konieczny do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wbrew sugestiom Sądu w zaskarżonej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie podzielił ww. stanowiska, a w podstawie prawnej decyzji, odmiennie niż organ I instancji nie wskazał art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy. Organ odwoławczy uznał, że związek małżeński Skarżącej z obywatelem Polskim nie uzasadnia obecnie Jej pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołał się do art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz brzmienia art. 100 ust. 1 pkt 1 in fine ww. ustawy. Organ odwoławczy odwołując się do ustaleń faktycznych uznał, że Skarżąca nie wykazała zamiaru przebywania w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej nawet w przypadku udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy, oraz że zezwolenie ma de facto służyć jej do legalizacji pobytu w Niemczech. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. nie formułowano poglądu, iż ustawodawca uzależnia udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy m.in. od spełnienia warunku z art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy nie twierdził również, że skoro małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, to nie występuje przesłanka do udzielenia przedmiotowego zezwolenia.

Powołanie się przez organ I instancji na przesłankę określoną w art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy było zresztą błędne i to z przyczyn zupełnie innych niż wskazane w cytowanych wyżej fragmentach uzasadnieniu wyroku. Art. 169 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach nie zawiera wcale wyliczenia przesłanek pozytywnych, od których spełnienia uzależnione jest udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ani również nie stanowi katalogu przesłanek negatywnych. W ww. regulacji ustawodawca określił przykładowy ("w szczególności") zakres okoliczności podlegających wyjaśnieniu w toku postępowania mającego na celu ustalenie, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia ustawy. Art. 169 ust. 2 ustawy jednoznacznie odsyła do ust. 1 ww. regulacji, który jednoznacznie nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania. Ustalenie, że w sprawie zachodzi, którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 169 ust. 2 ustawy może jedynie wskazywać, że związek małżeński został zawarty w celu legalizacji pobytu, jednak nie jest równoznaczne z udowodnieniem, że właśnie taki cel miało zawarcie związku. Ww. przepis ma charakter instrukcyjny, określający okoliczności, które powinny zostać wyjaśnione w tego typu sprawie.

Wojewoda Dolnośląski niewątpliwie błędnie wyłożył i zastosował w sprawie art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. błędną wykładnię jak się wydaje częściowo zaaprobował twierdząc, że jest oczywiste i wynika z obowiązującej regulacji prawnej, że "warunek" określony w art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy jest konieczny do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Natomiast przypisywanie takiego poglądu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie miało żadnego uzasadnienia ani oparcia w treści zaskarżonej decyzji ani w podstawie prawnej rozstrzygnięcia.

Niezależnie, od błędnego odwołania się do art. 169 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Dolnośląski prawidłowo wskazał, iż związek małżeński cudzoziemki nie uzasadniał ówcześnie jej pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące i taka konkluzja miała oparcie zarówno w ustaleniach faktycznych jak prawidłowo przywołanym w podstawie prawnej decyzji art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wobec powyższego decyzja organu I instancji pomimo częściowo błędnego uzasadnienia była prawidłowa i mogła zostać utrzymana w mocy a organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia dokonał poprawnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w świetle dokonanych ustaleń faktycznych uznał za prawidłowe zastosowanie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach a samo błędne przywołanie art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy przez organ I instancji nie uzasadniało przekazania sprawy do ponownego o ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stan taktyczny został wyjaśniony prawidłowo a na etapie postępowania odwoławczego możliwe było dokonanie niezbędnych ustaleń o charakterze uzupełniającym.

Mając na uwadze zarzut Sądu I instancji, że argumentacja zawarta w decyzji organów jest oderwana całkowicie od zebranego w sprawie materiału dowodowego, skarżący kasacyjnie stwierdza, że oparcie ww. rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy przy jednoczesnym niewskazaniu przez sąd konkretnych przepisów postępowania skutkuje koniecznością domyślania się, czy zdaniem Sądu organ błędnie ocenił zebrane w sprawie dowody, czy też może nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, względnie dopuścił się innego naruszenia przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzucając organowi odwoławczemu "całkowite oderwanie się" od zebranego w sprawie materiału dowodowego sam w konkluzji orzeczenia pomija dokonane w sprawie ustalenia faktyczne wskazujące na prawidłowość uchylonej przez Sąd decyzji.

Dokonane przez organ odwoławczy ustalenia wskazują jednoznacznie, że obecnie i w najbliższej, dającej się przewidzieć przyszłości małżonkowie .zamierzają zamieszkiwać i pracować w .Niemczech. Z uwagi na terminowy, maksymalnie 3 letni okres, na który można udzielić zezwolenia organ odwoławczy nie mógł uwzględnić na korzyść Skarżącej niesprecyzowanego bliżej zamiaru powrotu do Polski po zakończeniu pracy w Niemczech. Przyjmując nawet, że małżonkowie w dłuższej perspektywie czasowej zamierzają do Polski wrócić stwierdzić jednak należy, że organ odwoławczy musiał uwzględnić aktualne zamiary małżonków odnośnie miejsca ich planowanego pobytu albowiem zezwolenie na pobyt czasowy ma umożliwić przebywanie Skarżącej w Polsce przez okres bezpośrednio następujący po udzieleniu zezwolenia i nie dłuższy niż 3 lata.

W zaskarżonej decyzji słusznie zwrócono uwagę, że w trakcie przesłuchania Skarżąca oświadczyła z pełną świadomością, iż uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce ma służyć Jej do legalizacji pobytu w Niemczech, dokąd ma zamiar wyjechać w celu wykonywania pracy, przedmiot zaskarżonej decyzji stanowiła kwestia udzielenia Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy obejmujący okres aktualny i nieprzekraczający najbliższych 3 lat. Wobec powyższego w zaskarżonej decyzji oceniano zamiary małżonków odnośnie do okresu, na który ewentualnie miałoby być udzielone zezwolenie. W decyzji tej odnotowano deklarację Skarżącej i Jej męża o zamiarze zamieszkania w Polsce na stałe w dalszej przyszłości. Zwrócono jednak uwagę, że małżonkowie nie podają żadnych konkretnych dat realizacji tego zamiaru.

Zdaniem organu odwoławczego, przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena materialnoprawna znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji a przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów pomimo argumentów zgłaszanych przez Skarżącą nie nosiła cech dowolności. W sprawie zebrano materiał dowodowy w stopniu wyczerpującym. Zdaniem organu odwoławczego, przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajdowała oparcie w materiale dowodowym, jak również była zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. Nie pominięto przy tym tych dowodów mogących przemawiać na korzyść Skarżącej, jednak ich wymowa nie wpływała w sposób zasadniczy na ocenę całego materiału dowodowego.

W tym stanie rzeczy nie jest zasadny stawiany organowi odwoławczemu zarzut całkowitego oderwania się od zebranego w sprawne materiału dowodowego i to niezależnie od tego, że Sąd I instancji nie wskazał żadnych konkretnych przepisów postępowania, które miały zostać naruszone.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną N. I. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, uznając, że zaskarżonym wyrokiem nie naruszono przepisów postępowania ani przepisów materialnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie ma usprawiedliwionych podstaw albowiem zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie organu administracji, że Sąd I instancji naruszył art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez nie wzięcie pod uwagę przy wykładni tego przepisu art. 98 ust. 1 tej ustawy.

Art. 158 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Przy stosowaniu tego przepisu należy mieć jednak na względzie również przepis ogólny dotyczący wszystkich wymienionych w innych przepisach przesłanek udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, to jest art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Z przepisu tego wynika zaś, że zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

W konsekwencji podzielić należy również stanowisko skarżącego kasacyjnie, że ustalenie przez organ administracji, iż małżeństwo cudzoziemki z obywatelem polskim nie jest fikcyjne nie skutkuje niemożnością wydania decyzji odmawiającej zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy.

Słusznie też skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w sytuacji, gdy z rozważań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku wynika, iż podstawą uwzględnienia skargi było naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędne zastosowanie.

Naruszenie ww. przepisów nie mogło jednak skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Zasadniczym argumentem wskazanym przez Sąd I instancji mającym przemawiać za uwzględnieniem skargi było wskazanie przez Sąd, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż cudzoziemka wykazała zasadność swojego wniosku. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że w rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisu.

Jak wynika z akt sprawy organy administracji uznały, że nie został spełniony wymóg udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy, gdyż nie zostanie zrealizowany deklarowany przez cudzoziemkę cel pobytu. Cudzoziemka wskazała bowiem jako cel pobytu zamiar przebywania z mężem, który pracuje w Niemczech. W konsekwencji, zdaniem organu administracji, cudzoziemka w istocie nie zamierza przebywać w Polsce tylko w Niemczech. To zaś z kolei oznacza, zdaniem organu administracji, że cudzoziemka powinna starać się o zezwolenie na pobyt czasowy w Niemczech nie zaś w Polsce.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji, w realiach niniejszej sprawy uznał, że stanowisko organów administracji jest błędne. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemka wraz z mężem będącym obywatelem polskim zamieszkują w Polsce i w Polsce prowadzą gospodarstwo domowe i fakt ten nie jest kwestionowany przez organy administracji. Okoliczność ta potwierdzona została przez zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków. Mąż cudzoziemki pracuje w Niemczech, ale jak wynika z jego zeznań nie wiąże się to zamiarem pozostania przez niego w Niemczech na stałe. Umowa o pracę w charakterze kierowcy została zawarta na rok. Miejscem zamieszkania męża cudzoziemki jest hotel pracowniczy. Mąż cudzoziemki zeznał, że zamierza wrócić do Polski, oraz że przyjeżdża do Polski w święta, w soboty i niedziele oraz zawsze, gdy ma taką możliwość. Mąż cudzoziemki zeznał też, że zamierzają wraz z żoną zmienić mieszkanie w Polsce oraz zamieszkiwać w Polsce.

Cudzoziemka zeznała, że gdy uzyska kartę pobytu, to chciałaby wyjechać do Niemiec, by przebywać wraz z mężem. Zeznała też, że będzie chciała wrócić do +

Polski oraz będzie przyjeżdżać do Polski na soboty i niedziele.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zrozumiały jest zamiar cudzoziemki przebywania z mężem. Głównym miejscem tego przebywania ma być Polska zaś Niemcy mają być tylko miejscem, w którym przebywa ona w ograniczonym czasie (tymczasowo). Przejściowy pobyt cudzoziemki na terytorium obcego państwa uwarunkowany zamiarem przebywania tam z małżonkiem będącym obywatelem polskim, nie może być kwalifikowany, jako brak realizacji deklarowanego przez cudzoziemkę celu uzasadniającego pobyt w Polsce, to jest chęci przebywania z mężem.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że cudzoziemka nie wykazała zamiaru przebywania z mężem w Polsce przez czas powyżej trzech miesięcy.

Jak wskazał Wojewoda w uzasadnieniu decyzji mąż cudzoziemki miał być zatrudniony w Niemczech do [...] kwietnia 2016 r. Nie wykazano, by po tym terminie umowa ta miała zostać przedłużona. Tym samym uznać należało, że zamierzał on powrócić do Polski. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że po powrocie męża cudzoziemki do Polski cudzoziemka nie zamierzała wraz z nim przebywać w Polsce. Przebywanie cudzoziemki wraz z mężem w Polsce uzasadniało jej wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Zezwolenie na pobyt czasowy może być udzielone nawet na trzy lata (art. 98 ust. 2). Cudzoziemka na podstawie uzyskanego zezwolenia mogłaby więc przebywać wraz z mężem już na terenie Polski jeszcze przez dwa lata. Bezzasadne tym samym jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że w okresie ważności zezwolenia skarżąca nie zamierzała w Polsce zamieszkiwać. Zasadniczym celem cudzoziemki nie było uzyskanie możliwości legalnego pobytu i pracy w Niemczech poprzez uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce. Celem tym był zamiar przebywania z mężem zaś ewentualna możliwość przejściowego pobytu i pracy w Niemczech byłaby jedynie skutkiem ubocznym uzyskanego zezwolenia.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że cudzoziemka zeznała, iż zamierza przebywać przez cały okres udzielonego jej zezwolenia w Niemczech a do Polski będzie przyjeżdżać w odwiedziny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie w sposób uproszczony interpretuje wypowiedź cudzoziemki. Cudzoziemka zeznała, że wyjedzie z mężem na tyle czasu na ile będzie wydana karta pobytu na czas oznaczony. Dalej zeznała, że mają w Polsce mieszkanie i rodzinę i "po tych np. 2 latach" będzie chciała wrócić do Polski. Oraz, że w Niemczech będzie chciała zamieszkiwać wspólnie z mężem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie przez cudzoziemkę, że będzie mieszkać wspólnie z mężem oznacza, że czas jej przebywania w Niemczech będzie uzależniony od czasu przebywania tam jej męża. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje zaś na to, że byłby to tylko rok. Nie ma bowiem dowodów wskazujących na to, że pobyt ten miałby być przedłużony po wygaśnięciu umowy o pracę męża cudzoziemki.

Pogląd, że cudzoziemka będzie miała możliwość ponownego ubiegania się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy po powrocie małżonków z Niemiec byłby zasadny wówczas, gdyby wyjazd małżonków do Niemiec miał charakter trwały albo co najmniej przekraczał okres, na który zezwolenie miałoby być wydane co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Podsumowując ponownie stwierdzić należy, że przejściowy pobyt cudzoziemki na terytorium obcego państwa uwarunkowany zamiarem przebywania tam z małżonkiem będącym obywatelem polskim, nie uzasadnia przyjęcia, że deklarowany przez cudzoziemkę cel pobytu czasowego w Polsce jakim jest chęć przebywania z mężem nie będzie realizowany. Organy administracji rozstrzygające w sprawie nie wykazały, by pobyt męża cudzoziemki za granicą miał charakter trwały bądź też, by przekraczał on okres, na który miałoby być wydane pozwolenie na pobyt czasowy. W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie uchylił decyzje organów administracji słusznie uznając, że w stosunku do cudzoziemki nie zaistniały podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia wymienione w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.