II OSK 2510/19

II OSK 2510/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1545/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-02-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1073
art. 61 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1545/18 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1545/18 oddalił skargę K. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w K. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] września 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2018 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "nadbudowa budynku jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] [...] (zabudowanego od wschodu w granicy z działką nr [...] obr. jw.) przy ul. [...]".
Jak stwierdził Sąd I instancji, analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej upzp) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) ustalając warunki zabudowy dla ww. inwestycji.
2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów:
1) prawa materialnego:
a) art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego;
b) art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z 17 października 2006 r. nr 81/06 w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997) poprzez nieuwzględnienie;
2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 153 Ppsa poprzez pominięcie oceny prawnej oraz wytycznych do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z 26 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 336/17,
b) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 77 § 4 Kpa poprzez brak uwzględnienia okoliczności znanych organowi z urzędu - informacji uzyskanych w toku postępowania nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej samej nieruchomości, dotyczących zlokalizowania działek na obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych,
c) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez brak odpowiedniej weryfikacji przedłożonych przez inwestora oświadczeń dotyczących zaopatrzenia inwestycji w media i co za tym idzie brak weryfikacji, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,
d) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art 107 § 3 Kpa - poprzez uznanie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego spełnia wymogi tego artykułu,
e) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie mimo, iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Kpa w zw. z art. 12 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa tj. organy administracji rozpatrujące sprawę rozpoznały ją niedostatecznie wnikliwie, co przejawiało się w szczególności w braku wszechstronnego zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego, braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności w odniesieniu do położenia nieruchomości na obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych,
f) art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak przeanalizowania wszystkich ze zgłoszonych w skardze zarzutów, brak skonfrontowania podniesionych w skardze zarzutów z ustaleniami faktycznymi sprawy i zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Uczestnik postępowania A. S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.
4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozprawy zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
4.3. Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrolowana decyzja nie rozstrzyga kwestii dopuszczalności realizacji nowej zabudowy terenu, ale została wydana w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym dotyczącym dokonanej zmiany konstrukcji dachu płaskiego na dwuspadowy wraz z wymurowaniem ścianek kolankowych oraz ścian szczytowych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Sam budynek został wybudowany kilkadziesiąt lat temu i posiada zaopatrzenie we wszystkie niezbędne media. Należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji, że zapewnienie, iż obowiązujące umowy gwarantują zaopatrzenie w media jest całkowicie wystarczające w świetle art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5 upzp warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony już wtedy, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W tym kontekście dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp trzeba mieć na uwadze, że jest to ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy (wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3487/18). Nie było zatem konieczności weryfikowania przez organy czy umowy o dostawę i odprowadzanie mediów w wystarczającym stopniu zapewniają zaopatrzenie w media dla zamierzenia inwestycyjnego, a także czy w dacie wydawania decyzji umowy te nadal obowiązywały.
4.4. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 ww. rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 81/06 w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji tj. ustalenie warunków zabudowy w celu legalizacji zmienionej konstrukcji dachu budynku nie pozostaje w jakiejkolwiek relacji do przywoływanych § 3 ust. 1 pkt 3, 5, 6 rozporządzenia dotyczących zakazów obowiązujących w Parku tj.: niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, dokonywania zmian stosunków wodnych. Nie sposób znaleźć jakąkolwiek relację pomiędzy legalizacją zmienionej konstrukcji dachu a niszczeniem zadrzewień, skoro warunki zabudowy nie zmieniają dotychczasowego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, a udział powierzchni biologicznie czynnej pozostaje bez zmian. Potwierdza to jednoznacznie okoliczność, że projekt decyzji został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który nie stwierdził zagrożenia inwestycji dla obszaru parku krajobrazowego.
4.5. Wbrew pierwszemu z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 153 Ppsa, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że organ wypełnił zalecenia wynikające z ww. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z 26 maja 2017 r. W powołanym orzeczeniu Sąd Wojewódzki nakazał ustalić czy teren inwestycji jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, organ zobligowany będzie do dokonania uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska. Organ okoliczność tą ustalił w oparciu informacje zawarte w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska [...] z [...] listopada 2017 r. Stwierdzono, że teren nie jest ujęty w rejestrze terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których ruchy te wstępują, zaś znajdujące się w północno – zachodniej części działki nr [...] tereny o spadkach powyżej 12% nie stanowią podstawy dla dokonywania uzgodnienia w oparciu o przepis zawarty w art. 53 ust. 4 pkt 5a upzp.
4.6. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 77 § 4, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art 107 § 3 oraz art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 77 § 1 Kpa. W okolicznościach tej konkretnej sprawy wskazać należy, że w toku postępowania wyjaśniającego organy zgromadziły wszystkie te dowody i informacje, które były istotne z punktu widzenia normy prawa materialnego znajdującej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W sprawie została zasięgnięta m. in. opinia Wydziału Kształtowania Środowiska oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego, przedłożono projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a nadto przeanalizowana została mapa osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi dla Miasta [...]. Organ wyjaśnił wyczerpująco dlaczego nie jest wymagane uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5a upzp. Natomiast odmienne stanowisko organu wyrażone w innym postępowaniu, nie oceniając jego prawidłowości, nie jest wiążące dla organu, który działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa) i nie może tylko z tego powodu dokonywać uzgodnienia w sytuacji, kiedy w świetle art. 53 ust. 4 upzp nie jest ono wymagane. Również, jak zostało to wyjaśnione powyżej, nie było jakiejkolwiek potrzeby analizowania umów dotyczących dostępności do mediów. Z uwagi na powyższe nie sposób więc zarzucać organowi, iż sprawa nie została rozpoznana wnikliwie, zaś materiał dowodowy nie został wszechstronnie zebrany i przeanalizowany. Stan faktyczny sprawy oraz prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym pozwoliły na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji wypełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa, wyjaśniając jednoznacznie dlaczego dopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wskazując na niezasadność zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym.
4.7. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji i wypowiedział się w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów oraz wskazał podstawę prawną wyroku. Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwoliło na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Jednoznaczny zaś stan faktyczny sprawy pozwalał na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Motywy, które legły u podstaw oddalenia skargi zostały przez Sąd dokładnie wyjaśnione.
4.8. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjne są zatem niezasadne.
4.9. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.