II OSK 2404/17

II OSK 2404/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Małgorzata Masternak - Kubiak /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1366/16 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-12-05
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, 10, 77 par. 1, 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 11 kwietnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1366/16 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1366/16, oddalił skargę R. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżący R. H., obywatel Bangladeszu, przyjechał do Polski w dniu 28 września 2012 r. na podstawie wizy wydanej przez konsula w New Delhi z terminem ważności od dnia 1 września 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. z uwagi na zamiar odbywania przez niego studiów (symbol wizy D 10). Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...] cofnął cudzoziemcowi posiadaną przez niego wizę z uwagi na utratę przez niego w styczniu 2013 r. statusu studenta. Powyższa decyzja stała się prawomocna 7 czerwca 2013 r.
Podstawą wszczęcia postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski był fakt, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu 4 września 2013 r. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...] kontroli legalności pobytu, stwierdzono, że skarżący przebywa w Polsce nielegalnie, z uwagi na cofnięcie mu wizy. Cudzoziemiec do dnia kontroli nie podjął żadnych starań o uregulowanie swojej sytuacji pobytowej w Polsce.
W dniu 4 września 2013 r. tj. w dniu przeprowadzonej kontroli skarżący został przesłuchany w języku angielskim i zeznał, że nie podejmował żadnych działań w kierunku zalegalizowania pobytu w Polsce, natomiast oczekuje na dokumenty z Bangladeszu, które umożliwią mu podjęcie studiów w Polsce. Cudzoziemiec stwierdził jednocześnie, że w Bangladeszu zagrożone jest jego życie, z powodu konfliktu politycznego, bowiem ludzie zabijają się tam nawzajem. Skarżący wyjaśnił, że nie posiada żadnych środków finansowych i szuka pracy.
W dniu 6 września 2013 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydalenie skarżącego z terytorium Polski.
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2013 r. nr [...] orzekł o zawieszeniu postępowania z uwagi na fakt, iż 24 września 2013 r. cudzoziemiec złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] odmówił nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia mu ochrony uzupełniającej oraz stwierdził brak okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 29 listopada 2014 r.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] podjął postępowanie w sprawie wydalenia skarżącego z terytorium RP.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski, o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z określeniem tego zakazu na 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od ostatniego dnia, w którym powinna zostać wykonana oraz określeniu terminu dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji.
Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr[...] , wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 90 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz art. 99b pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o cudzoziemcach"), uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na 30 dni od dnia doręczenia decyzji organu I instancji oraz orzekająca o określeniu tego terminu do 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach uprawniające do wydaleniu go z terytorium Polski. Skarżący nie posiada żadnego tytułu pobytowego uprawniającego go do pobytu w Polsce, a zatem przebywa w kraju nielegalnie. Ponadto cudzoziemiec nie posiada żadnych środków finansowych i korzysta z pomocy Stowarzyszenia[...]. Organ podkreślił również, iż zostały rozważone przesłanki z art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wobec ubiegania się przez skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej. W postępowaniu z wniosku skarżącego o nadanie mu statusu uchodźcy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] odmówił cudzoziemcowi nadania tego statusu, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdził brak okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany, na podstawie obowiązujących wówczas przepisów art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 ze zm.; dalej zwanej ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Cudzoziemiec nie wykazał, aby decyzja o wydaleniu mogła naruszać artykułu 2-7, czy ewentualnie inne, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) - zwana dalej: Konwencją, stąd nie ziściły się przesłanki z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Wydalenie skarżącego nie naruszy również jego prawa do życia rodzinnego (artykuł 8 Konwencji). Argumenty podniesione w odwołaniu dotyczące zamiaru podjęcia studiów w Polsce nie stanowią o okolicznościach uniemożliwiających wydanie wobec cudzoziemca decyzji o wydaleniu.
Cudzoziemiec wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając m.in. naruszenie art. 9 K.p.a., art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z 2013 r., art. 107 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie.
W wyroku oddalającym skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy zasadnie przyjęły, iż skarżący przebywa na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu w Polsce, zaistniały zatem przesłanki uzasadniające jego wydalenie. Jednocześnie nie zaistniały przesłanki z art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, stanowiące przeszkody do orzeczenia o wydaleniu. Organy prawidłowo ustaliły, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą do przyznania mu zgody na pobyt tolerowany, o której mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o cudzoziemcach. Sąd podkreślił, że organ wywiązał się z obowiązku przewidzianego w art. 10 ustawy o cudzoziemcach i pouczył cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Skarżącemu doręczono w dniu 11 września 2013 r. stosowną informację w języku angielskim, który, jak wynika z akt sprawy, jest dla skarżącego językiem zrozumiałym. Skarżącemu zapewniono uczestnictwo tłumacza w przesłuchaniu, które odbyło się 4 września 2013 r. w Placówce Straży Granicznej w[...]. Sąd podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika, zatem organ nie miał obowiązku zapewnienia skarżącemu możliwości skorzystania z pomocy tłumacza, a cudzoziemiec nie złożył wniosku o dokonanie jasnego i zrozumiałego przekładu decyzji oraz jej podstawy prawnej oraz pouczenia co do sposobu wniesienia odwołania. Przepisy K.p.a. i ustawy o cudzoziemcach, na podstawie których toczyło się postępowanie administracyjnego, nie nakładają obowiązku ustanowienia dla cudzoziemca pełnomocnika z urzędu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R. H., zaskarżając go w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późń. zm.) - P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r., pomimo iż w toku prowadzonego do jej wydania postępowania administracyjnego organy administracyjnego zaniechały wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie - mającego na celu szczegółowe wyjaśnienie czy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki przemawiające za niewydaleniem skarżącego z kraju, a jednocześnie brak rzetelnego wyjaśnienia zasadności jego wydalenia, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które winno skutkować uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tejże decyzji w całości; 2) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 10 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r., wydanej w toku postępowania, w którym organy administracyjne zaniechały umożliwienia skarżącemu rzeczywistego, a nie abstrakcyjnego wzięcia udziału w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydalenia R. H. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które winno skutkować uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tejże decyzji w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie żadna, z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 10 K.p.a., które miały wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te są bezzasadne.
Organy obu instancji wnikliwie zbadały okoliczności sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i trafnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Postępowanie dowodowe zostało właściwie przeprowadzone i w sposób wyczerpujący zebrany został materiał na temat sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, jak też dokonano trafnej analizy sytuacji wewnętrznej pod kątem potencjalnych zagrożeń dla wolności, zdrowia i życia cudzoziemca. W zaskarżonym wyroku wyrażono prawidłowe stanowisko, że w rozpoznawanej sprawie organy w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ przy ustaleniu stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, zgodnie z własną oceną materiału dowodowego w danej sprawie ustalić stan faktyczny. Ocenę dowodów organ obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które powinno być sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie organy powyższego wymogu dopełniły.
W konsekwencji prawidłowo ustalono, że skarżący przebywa na terytorium Polski nielegalnie, z uwagi na cofnięcie wizy i brak jakiegokolwiek innego tytułu pobytowego, spełniły się zatem przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co nie zostało przez skarżącego na żadnym etapie postępowania podważone. W takiej sytuacji organ zobowiązany był przeanalizować, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wskazujących sytuacje, kiedy nie wydaje się decyzji o wydaleniu, zasadnie stwierdzając, że żadna z przeszkód wskazanych w powołanym przepisie nie zachodzi.
Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że skarżący ubiegał się o udzielenie ochrony międzynarodowej. W trakcie postępowania toczącego się w tym przedmiocie, zakończonego wydaniem w dniu [...] listopada 2014 r. decyzji przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, którą odmówiono mu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzono brak podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie obowiązujących wówczas przepisów art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta ma walor ostateczności, a zatem jest wiążąca w tym zakresie. Organ powołał się na ustalenia ww. decyzji w zakresie przesłanek mających uzasadniać zgodę na pobyt tolerowany. Ponadto wskazał, że w niniejszym postępowaniu, podobnie jak w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] listopada 2014 r., skarżący powołał się na sytuację w kraju pochodzenia i podniósł, że jego życie jest tam zagrożone. Organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym aktualne raporty Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdsC z 27 października 2015 r. uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż w kraju pochodzenia skarżącego nie można stwierdzić powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w przypadku powrotu skarżącego do kraju pochodzenia zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Sąd zasadnie przyjął w ślad za organami, że wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie naruszy art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skoro skarżący przebywa w Polsce sam i posiada rodziny. W świetle powyższego nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że decyzje nie zawierają rzetelnego wyjaśnienia w zakresie braku podstaw do nieorzeczenia o wydaleniu skarżącego, czy też braku pełnych ustaleń faktycznych wobec niezebrania kompletnego materiału dowodowego. Z tych powodów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. okazał się chybiony.
Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 10 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w sprawie organ zastosował art. 10 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi o konieczności pouczania cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Organ z obowiązku tego wywiązał się doręczając skarżącemu w dniu 11 września 2013 r. stosowną informację w języku angielskim, który to język jak wynika z akt administracyjnych był dla niego językiem zrozumiałym. Ponadto w sprawie skarżący skorzystał z usług tłumacza w trakcie przesłuchania w dniu 4 września 2013 r. w Placówce Straży Granicznej w[...]. Ponadto Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na art. 93a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, według którego: 1. organ, który wydał decyzję o wydaleniu, na wniosek cudzoziemca, dokonuje, w języku zrozumiałym dla cudzoziemca, pisemnego tłumaczenia podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, 2. organ odwoławczy prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o wydaleniu zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim, możliwość korzystania z pomocy tłumacza.
Przepis ten nakładał na organ obowiązek zapewnienia cudzoziemcowi, wobec którego wydana została decyzja o wydaleniu, jasnego, zrozumiałego przekładu decyzji oraz jej podstawy prawnej oraz pouczenia co do sposobu wniesienia odwołania, jednakże wymagany był tutaj wniosek cudzoziemca. W rozpoznawanej sprawie skarżący takiego wniosku nie złożył, ale jednocześnie wniósł w terminie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast w sytuacji określonej w ust. 2 art. 93a organ odwoławczy miał obowiązek umożliwienia cudzoziemcowi skorzystania z pomocy tłumacza. Zasadnie jednak Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sytuacji działania skarżącego w toku postępowania odwoławczego przez pełnomocnika, obowiązek ten nie ciążył na organie odwoławczym. W świetle powyższego nie można zgodzić się, aby udział skarżącego w postępowaniu był abstrakcyjny, czy iluzoryczny i aby organy uchybiły zasadzie informowania, o której mowa w art. 9 K.p.a.
Trzeba też wskazać, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157; OSP 2007, z. 3, poz. 26), na przykład, że "niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa przed wydaniem decyzji, uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka danej osoby" (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, LEX nr 1145527). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie sprecyzował, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji i organy art. 10 K.p.a., ani jakie czynności dowodowe powinny zostać przeprowadzone, a także jakie okoliczności powinny zostać tymi czynnościami wykazane.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.) za udział w postępowaniu kasacyjnym zostanie przyznane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.