II OSK 2389/24

II OSK 2389/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II SA/Sz 104/24 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2024-06-19
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku L. sp. z o.o. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 104/24 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Goleniowie z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr LI/601/22 w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Goleniów postanawia: oddalić wniosek
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 104/24 oddalił skargę L. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "skarżąca") na uchwałę Rady Miejskiej w Goleniowie (dalej "organ") z dnia 31 sierpnia 2022 r., w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Goleniów.
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, domagając się w niej również wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.
Uzasadniając wniosek w tym przedmiocie pełnomocnik wskazał, że obecne zapisy studium uniemożliwiają dalszy rozwój działalności skarżącej, co rodzi ryzyko znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 61 § 3 p.p.s.a., mający z mocy art. 193 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Stanowi on, że po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2022.503 ze zm.; dalej "u.p.z.p." -obowiązującym w chwili ustalania studium), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie było aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie było aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka inicjowała proces planistyczny na terenie danej gminy, była pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. Możliwość wszczęcia lub wszczęcie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zdeterminowana była treścią obowiązującego studium, nie rodziła skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie na skutek wejścia w życie planu miejscowego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2009 r., sygn. akt II OZ 803/09, z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 359/07, z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1267/07, z 15 listopada 2011 r., II OZ 1086/11). Brak jest więc bezpośrednich skutków uchwalenia studium, które należałoby oceniać w kategorii przesłanek zastosowania w niniejszej sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.