Pełny tekst orzeczenia II OSK 2262/22

II OSK 2262/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Jacek Chlebny /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Miron
Symbol z opisem
6274 Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1023/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-07-19
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 185 § 1, art. 203 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Adrianna Tarłowska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1023/22 w sprawie ze skargi S.P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr DZiK-III-4720/1-308/2021/MN w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od S. P. rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1023/22, na skutek skargi S. P. (dalej również: cudzoziemiec lub skarżący) uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej również: Minister lub organ) z 6 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości i umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 6 kwietnia 2021 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynął wniosek obywatela [...] S. P. o wydanie zezwolenia na nabycie:
- udziału wynoszącego 1/2 części w prawie własności nieruchomości położonej w miejscowości N. gmina B., woj. [...], składającej się z działek o numerach [...] o łącznej powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...];
- udziału wynoszącego 1/2 części w prawie własności nieruchomości położonej w miejscowości T., gmina B., woj. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...];
- udziału wynoszącego 1/2 części w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej położonej w K. [...], woj. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz prawa własności posadowionego na niej budynku, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...];
- udziału wynoszącego 1/2 części w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej położonej w K. [...], woj. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz prawa własności posadowionego na niej budynku, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...];
- udziału wynoszącego 1/2 części w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej położonej w K. [...], woj. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz prawa własności posadowionego na niej budynku, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...].
Celem nabycia tych udziałów miałoby być zaspokojenie roszczeń majątkowych w postępowaniu o podział majątku wspólnego między cudzoziemcem, a jego byłą żoną – R. P., prowadzonym przed Sądem Rejonowym w K. pod sygn. akt [...]. Z wniosku wynika, że skarżący posiadał również obywatelstwo polskie, jednak w [...] r. zrzekł się tego obywatelstwa. Do wniosku dołączono m.in. pismo Sądu Rejonowego w K. z 11 marca 2021 r., w którym zakreślono skarżącemu 30-dniowy termin na złożenie wniosku o zezwolenie na nabycie nieruchomości w zakresie udziału przekraczającego dotychczas posiadane udziały w nieruchomościach objętych postępowaniem o podział majątku wspólnego.
Z uwagi na fakt, że złożony wniosek był niekompletny, pismami z 2 czerwca 2021 r., 10 sierpnia 2021 r., 11 października 2021 r. i z 9 grudnia 2021 r. organ wezwał cudzoziemca w szczególności do jego doprecyzowania w zakresie nabywanych nieruchomości oraz celu nabycia, tj. wyjaśnienia czy celem nabycia nieruchomości będzie zaspokojenie jego potrzeb życiowych, czy też prowadzenie działalności gospodarczej.
W dniu 30 grudnia 2021 r. pełnomocnik cudzoziemca poinformował, że w celu wykazania okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia skarżący zarejestrował działalność gospodarczą. Przeważająca działalność gospodarcza to kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami.
Decyzją z 6 kwietnia 2022 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił S. P. wydania zezwolenia na nabycie udziałów w nieruchomościach, zgodnie z treścią wniosku. Organ stwierdził, że z wniosku strony nie wynikało, aby celem nabycia nieruchomości miało być prowadzenie działalności gospodarczej lub rolniczej przez wnioskodawcę, co było niezbędną przesłanką ustawową umożliwiającą uzyskanie zezwolenia na podstawie art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 2017 r. poz. 2278; dalej: ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców). Dodatkowo organ podkreślił, że ze zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego nie wynika faktyczna wola prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę. Poza rejestracją działalności w CEIDG z datą rozpoczęcia jej wykonywania na dzień 23 grudnia 2021 r., w toku trwającego rok postępowania, cudzoziemiec nie przedłożył dowodów realnie potwierdzających potrzebę, a przynajmniej celowość nabycia nieruchomości, będących przedmiotem wniosku z 6 kwietnia 2021 r. Poza samym faktem rejestracji działalności gospodarczej ponad 8 miesięcy po złożeniu wniosku, cudzoziemiec nie podjął żadnych dodatkowych działań wskazujących na faktyczną wolę prowadzenia działalności gospodarczej.
Organ zauważył, że nie wystarczy samo zadeklarowanie zamiaru wykorzystania nieruchomości na cele określone w art. 1a ust. 2 pkt 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, ale konieczne jest też wykazanie, iż rzeczywiste potrzeby wnioskującego, wynikające z jego dotychczasowej działalności, wskazują na potrzebę, a przynajmniej na celowość nabycia nieruchomości, na nabycie której chce uzyskać zezwolenie. Organ ustalił, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż nieruchomości objęte wnioskiem mają zostać nabyte przez stronę na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) wydając zaskarżony wyrok uznał, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, co skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w rezultacie uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 1 ust. 1 i 1b oraz art. 1a ust. 4 i 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Organ orzekający w sprawie nie zwrócił uwagi na istotną rzecz, a mianowicie, że w rozpoznawanej sprawie skarżący jest już współwłaścicielem nieruchomości objętych wnioskiem, co wprost wynika z przedstawionych przez niego dokumentów. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że błędne było stanowisko organu, jak i skarżącego, iż w rozpatrywanej sprawie mogły mieć zastosowanie przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Nie ulega bowiem wątpliwości, że współwłasność nieruchomości tak w częściach ułamkowych, jak i współwłasność łączna jest własnością nieruchomości w rozumieniu art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360; dalej: k.c.), z tym tylko, że przysługującą niepodzielnie kilku osobom i każda z tych osób jest podmiotem prawa własności nieruchomości (art. 195 i art. 196 § 1 w związku z art. 140 k.c.). Oznacza to, że także nabycie własności nieruchomości przez cudzoziemca w charakterze współwłaściciela jest "nabyciem nieruchomości" w rozumieniu powołanego przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, wymagającym przewidzianego w tym przepisie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Wyjaśniając powyższe stanowisko Sąd pierwszej instancji podkreślił, że odnosi się ono do sytuacji, gdy cudzoziemiec nie jest jeszcze współwłaścicielem nieruchomości położonej w Polsce. Nie dotyczy to zatem okoliczności rozpoznawanej sprawy, skoro skarżący jest już współwłaścicielem określonych nieruchomości, a jedynie dąży do nabycia dalszych udziałów w nich. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stanowisko to jest zbieżne z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 marca 2022 r., III CZP 48/22 (LEX nr 3324927), zgodnie z którą przewidziana w art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców sankcja nieważności nie ma zastosowania do nabycia nieruchomości na podstawie prawomocnego postanowienia o podziale majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami. Oznacza to, że w ramach sądowego podziału majątku wspólnego między byłymi małżonkami, cudzoziemiec może nabyć nieruchomość (analogicznie udział w niej) bez konieczności uzyskania stosownego zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w tej sytuacji postępowanie administracyjne powinno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 1a ust. 4 i 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, która doprowadziła do błędnego uznania, że nabycie prawa własności do całej nieruchomości przez cudzoziemca, który jest już współwłaścicielem w części ułamkowej tej nieruchomości nie jest "nabyciem nieruchomości" w rozumieniu powołanego przepisu art. 1 ust. 4 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, wymagającym przewidzianego w art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a zatem ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie ma zastosowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji skutkowało uwzględnieniem skargi i wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 kwietnia 2022 r., t.j.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że organ w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, czym uchybił zasadzie swobodnej oceny dowodów;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w oparciu o błędne ustalenia Sądu pierwszej instancji, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie ma zastosowania ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, jak również nieprawidłowe ustalenie, iż organ dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w rezultacie uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 1 ust. 1 oraz art. 1a ust. 4 i 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców;
c) art. 145 § 3 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, w której decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 kwietnia 2022 r. odpowiadała prawu, a wniosek złożony przez skarżącego w dniu 6 kwietnia 2021 r. o wydanie zezwolenia na nabycie udziałów w wysokości 1/2 w nieruchomościach wymagał merytorycznego rozpoznania, a w żadnym razie postępowanie administracyjne nie powinno zostać umorzone w trybie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
2. W rozpoznawanej sprawie cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie nieruchomości w zakresie udziału przekraczającego dotychczas posiadane przez niego udziały w nieruchomościach objętych postępowaniem o podział majątku wspólnego. Istotną kwestią do rozważenia jest to, czy przed wydaniem orzeczenia przez sąd powszechny o podziale majątku wspólnego wymagane jest uzyskanie zezwolenia na nabycie nieruchomości w sytuacji, gdy jeden z małżonków jest cudzoziemcem. Oceny wymaga również to, czy ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców ma zastosowanie do sytuacji, gdy cudzoziemiec jest już współwłaścicielem nieruchomości położonej w Polsce i dąży do nabycia dalszych udziałów w niej.
3. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 3 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi.
Artykuł 1 ust. 4 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców definiuje pojęcie nabycia nieruchomości. Należy przez nie rozumieć nabycie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego na podstawie każdego zdarzenia prawnego. Przepis ten dotyczy zatem także sytuacji nabycia nieruchomości na podstawie orzeczenia sądu w sprawie o podział majątku wspólnego.
Istotne znaczenie ma treść art. 8 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, który zawiera zamknięty katalog wyłączeń od obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości. Przepis ten ma charakter wyjątku od reguły, nie może być zatem interpretowany rozszerzająco. Nabycie nieruchomości na podstawie orzeczenia sądu w sprawie o podział majątku wspólnego nie zostało przez ustawodawcę zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia. Oznacza to, że przed wydaniem orzeczenia przez sąd powszechny o podziale majątku wspólnego wymagane jest uzyskanie zezwolenia na nabycie nieruchomości w sytuacji, gdy jeden z małżonków jest cudzoziemcem.
4. Odnosząc się do uchwały Sądu Najwyższego z 24 marca 2022 r., sygn. akt III CZP 48/22, wskazać należy, że z orzeczenia tego wynika, iż przewidziana w art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców sankcja nieważności nie ma zastosowania do nabycia nieruchomości na podstawie prawomocnego postanowienia o podziale majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami. W uchwale tej Sąd Najwyższy wypowiedział się w kwestii dopuszczalności weryfikacji prawomocnych postanowień o podziale majątku wspólnego w drodze powództwa o ustalenie ich nieważności. Z orzeczenia tego wynika, że dotyczy ono sytuacji, gdy cudzoziemiec nabył już nieruchomość na podstawie prawomocnego postanowienia o podziale majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami i orzeczenie to zostało wydane pomimo braku uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na nabycie nieruchomości. Błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w ramach sądowego podziału majątku wspólnego między byłymi małżonkami, cudzoziemiec może nabyć nieruchomość (analogicznie udział w niej) bez konieczności uzyskania stosownego zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W uzasadnieniu uchwały z 24 marca 2022 r., sygn. akt III CZP 48/22, na którą powołał się Sąd pierwszej instancji, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż również w toku sprawy o podział majątku wspólnego uzyskanie takiego zezwolenia – w tych wszystkich przypadkach, w których jest to wymagane – powinno nastąpić przed wydaniem orzeczenia przez sąd. Wyjaśnił, że w świetle art. 1 ust. 4 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nabycie nieruchomości w rozumieniu ustawy dotyczy każdego zdarzenia prawnego, a zatem także nabycia na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu w sprawie o podział majątku wspólnego. Nie oznacza to jednak, że nabycie prawa w tym trybie, pomimo braku wymaganego zezwolenia, prowadzi do jego nieważności. Sąd Najwyższy podkreślił, że zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Okoliczność, że przy wydaniu orzeczenia nie zastosowano przepisów ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nie wpływa na jego skuteczność i moc wiążącą. Wykluczyć należy konstrukcję weryfikowania prawomocnego orzeczenia sądu w drodze powództwa o ustalenie jego nieważności. Sprowadzałoby się to w istocie do ponownego postępowania, którego przedmiotem byłaby ocena prawidłowości aktu stosowania prawa przez sąd w prawomocnie zakończonej sprawie.
5. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji nabycie nieruchomości przez cudzoziemca w ramach sądowego podziału majątku wspólnego między byłymi małżonkami nie jest zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia przed wydaniem orzeczenia przez sąd powszechny. Inną kwestią jest ocena skutków nabycia nieruchomości na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, pomimo braku wymaganego zezwolenia.
O błędnej wykładni przez Sąd pierwszej instancji uchwały Sądu Najwyższego z 24 marca 2022 r., sygn. akt III CZP 48/22, świadczy również okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy w K. w dniu 11 marca 2021 r. skierował do cudzoziemca pismo, w którym zakreślił skarżącemu 30-dniowy termin na złożenie wniosku o zezwolenie na nabycie nieruchomości w zakresie udziału przekraczającego dotychczas posiadane udziały w nieruchomościach objętych postępowaniem o podział majątku wspólnego.
6. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, obowiązek uzyskania zezwolenia nie dotyczy sytuacji, gdy cudzoziemiec jest już współwłaścicielem określonych nieruchomości, a jedynie dąży do nabycia dalszych udziałów w nich. Nie można podzielić poglądu Sądu pierwszej instancji, że w takim stanach faktycznych ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie ma zastosowania, gdyż byłoby to sprzeczne z jej celem. Podkreślić należy, że jak wyżej wskazano ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców zawiera zamknięty katalog sytuacji, w których cudzoziemiec zwolniony jest z obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości. Nabycie dalszych udziałów nieruchomości, której jest już współwłaścicielem nie zostało zwolnione przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania zezwolenia. Wykładnia dokonana przez Sąd pierwszej instancji mogłaby prowadzić do obchodzenia przepisów ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, albowiem w wyniku powiększenia udziałów w nieruchomości cudzoziemiec mógłby nabyć nieruchomość o powierzchni większej niż limity określone przez ustawodawcę w art. 1a ust. 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. W świetle powyższego zasadny jest również zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 1a ust. 4 i 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.
7. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do zarzutów powoływanych w skardze. Uznał jedynie, że prowadzenie postępowania administracyjnego było bezprzedmiotowe, albowiem w rozpoznawanej sprawie ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie ma zastosowania. Biorąc pod uwagę, że Sąd pierwszej instancji ocenił jedynie, czy wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na nabycie nieruchomości wymagał merytorycznego rozpoznania, należało na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd pierwszej instancji dokona oceny, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym uzasadniał odmowę udzielenia skarżącemu zezwolenia na nabycie nieruchomości. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.