Pełny tekst orzeczenia II OSK 2148/21

II OSK 2148/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 72/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 31 ust. 1 pkt 3 i ust. 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 72/20 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 23 października 2019 r. nr SKO.4110/42/2019 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 72/20, oddalił skargę E.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 23 października 2019 r., nr SKO.4110/42/2019, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Powyższą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce (Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwana dalej: "k.p.a."), art. 52, art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p.") oraz § 1, § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ostrołęki z dnia 19 sierpnia 2019 r., nr 36/19, w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na terenie działki nr [...] położonej w rejonie ulicy W. w O.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E.M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje oraz o "zasądzenie na rzecz adw. M.K. zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, według norm prawem przepisanych, za obie instancje".
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania polegające na:
a) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Kolegium, w sytuacji w której decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającym na "niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a przede wszystkim niewyjaśnienie, czy działka [...] będąca przedmiotem niniejszej sprawy ma zapewniony prawnie dostęp do drogi publicznej w sytuacji gdy wnioskodawca wykazał tytuł prawny do korzystania jedynie z części działek (działek [...] i [...]) oddzielających działkę [...] od drogi publicznej, a nie wykazał jakiegokolwiek tytułu prawnego do korzystania z działki o numerze ewidencyjnym [...]", co doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezgodnie z przesłankami art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.;
b) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Kolegium, w sytuacji w której decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. "art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy "wadliwego postanowienia organu I instancji" ze względu na fakt, iż wydanie w niniejszej sprawie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło z naruszeniem przesłanek opisanych w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 3 u.p.z.p.;
c) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Kolegium, w sytuacji w której decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, opisanych w zarzutach wskazanych w lit. a) i b) powyżej;
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię w postaci uznania, iż dokumenty dostarczone przez wnioskodawcę w toku niniejszego postępowania w zakresie uzbrojenia terenu wykazują, że projektowane uzbrojenie terenu (działki nr [...]) jest wystarczające dla przedstawionego zamierzenia budowlanego, w sytuacji gdy wnioskodawca nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów świadczących o istnieniu choćby projektowanego uzbrojenia terenu dla działki nr [...], a tym bardziej nie przedstawił żadnych umów gwarantujących wykonanie ww. uzbrojenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że kwestia dostępu do drogi publicznej działki nr [...] była przedmiotem wątpliwości organu I instancji, o czym świadczy pismo Urzędu Miasta Ostrołęki Wydziału Architektury i Budownictwa z dnia 28 marca 2019 r. W piśmie tym organ jasno wskazał, iż działka nr [...] bezpośrednio przylega do działek nr [...] oraz nr [...], które oddzielają działkę nr [...] od drogi publicznej - ul. W. W odpowiedzi na to pismo, wnioskodawca M.Z. wyjaśnił, iż w odniesieniu do działki nr [...] została ustanowiona służebność drogowa. W żaden sposób nie została jednak wyjaśniona kwestia tytułu prawnego do korzystania przez właściciela z działki o nr [...]. Z poczynionych ustaleń wynika, że działka ta nie ma statusu drogi publicznej oraz jest we władaniu Miasta Ostrołęka. Wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania, iż dzierży w odniesieniu do działki nr [...] jakikolwiek tytuł prawny zezwalający mu na korzystanie ze wskazanej działki. W takiej sytuacji nie jest możliwe uznanie, iż działka nr [...] posiada prawny dostęp do drogi publicznej, tj. do ul. W. Skarżąca kasacyjnie podniosła także, że w zakresie uzbrojenia działki w energię elektryczną oraz sieć wodno-kanalizacyjną wnioskodawca załączył do swojego wniosku jedynie pisma od dostawców ww. mediów, z których jasno wynika, iż w odniesieniu do działki nr [...] nie istnieje nawet projektowane uzbrojenie w ww. media. Zarówno bowiem w piśmie z dnia 29 stycznia 2019 r. od P. S.A. (w odniesieniu do energii elektrycznej), jak również w piśmie z dnia 12 marca 2019 r. od Ostrołęckiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (w odniesieniu do sieci wodnokanalizacyjnej) obaj dostawcy ww. mediów jasno wskazali, iż zaprojektowanie sieci energetycznej oraz wodno-kanalizacyjnej, jak również ich przyłączenie byłoby możliwe dopiero w przypadku wykonania przez właścicieli działki nr [...] szeregu czynności szczegółowo opisanych w ww. pismach. Nie sposób zatem uznać, iż w odniesieniu do działki nr [...] spełniona została przesłanka wydania dla niej decyzji o warunkach zabudowy opisana w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w postaci istniejącego, bądź projektowanego uzbrojenia terenu, które byłoby wystarczające dla zamierzenia budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Istota środka zaskarżenia dotyczy dwóch zagadnień: 1) obsługi komunikacyjnej - dostęp do drogi publicznej; 2) infrastruktury technicznej - uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego.
Z pierwszym zagadnieniem związane są podstawy kasacyjne zawarte w punktach 1 a), b), c) opisanej wyżej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że spełnione zostały warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie dostępu do publicznej.
Dokonując wykładni zwrotu "dostęp do drogi publicznej", trzeba wziąć pod uwagę to, że ów dostęp ustalany jest w pierwszej fazie procesu inwestycyjno-budowlanego, obejmującej postępowanie prowadzące do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która w myśl art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z tego też względu adresat tej decyzji nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu, będącego przedmiotem ustaleń, jak również do terenu (terenów) mającego zapewnić dostęp do drogi publicznej z terenu, którego dotyczą warunki zabudowy. Jeżeli więc inwestor wskazuje teren, który będzie miał dostęp do drogi publicznej przez inne działki, to przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie, powinna być możliwość wykorzystania działek do skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, nie zaś posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z tych działek. Dostęp do drogi publicznej należy rozumieć możliwie najszerzej. Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Są to zagadnienia, które podlegają ocenie i szczegółowemu badaniu na etapie postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę. (zob. wyroki NSA: z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2696/20; z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 1698/21; z dnia 20 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2294/19). W przepisach u.p.z.p. nie uregulowano żadnych wymagań co do rodzaju dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, np. dotyczących odpowiednich parametrów technicznych drogi wewnętrznej. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Wykazanie przez inwestora, że nieruchomość, dla której mają być ustalone warunki zabudowy, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, ma znaczenie wyłącznie dla ustalenia warunków zabudowy. Pojęcie "dostępu do drogi publicznej" należy rozumieć w znaczeniu funkcjonalnym, co oznacza, że działka, na której zaplanowano realizację inwestycji, powinna mieć zapewnioną możliwość obsługi komunikacyjnej celem zapewnienia dojazdu. Dla ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest wykazanie, że nieruchomość dla której warunki te mają być ustalone, położona jest przy drodze wewnętrznej połączonej z drogą publiczną. Co do zasady, o pełnieniu przez teren funkcji drogi wewnętrznej świadczą zapisy w ewidencji gruntów. Stąd udostępnienie działki gminnej oznaczonej w ewidencji jako droga na zasadach powszechnego dostępu realizuje warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Niedopuszczalne jest twierdzenie, że teren mający dostęp do drogi publicznej, czyli powszechnie dostępnej na równych zasadach, jednocześnie uznawany jest, ze względu na parametry drogi, za nie posiadający dostatecznego uzbrojenia w zakresie komunikacji, czyli możliwości zapewnienia dojazdu i to ze wskazaniem na ograniczenia wynikające z już istniejącego ruchu na drodze. Oznaczałoby to w konsekwencji sytuację, gdy kolejność zagospodarowywania terenów ma wpływ na możliwość zagospodarowania. Tymczasem niewłaściwy stan techniczny drogi publicznej w każdym przypadku w takim samym stopniu wpływa na możliwość komfortowego i bezpiecznego korzystania z niej. Standard, jak również warunki techniczne drogi, która zapewnia dostęp do drogi publicznej nie może być podstawą do zakwestionowania prawidłowości ustalenia spełnienia przesłanki ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 906/21). W decyzji o warunkach zabudowy nie określa się zasad korzystania z drogi publicznej, do której teren ma dostęp, brak też podstaw do badania przepustowości i wydolności drogi publicznej. W toku ustalania warunków zabudowy brak jest procedur umożliwiających przeprowadzenie takich badań, sprawdzających wydolność układu komunikacyjnego. Norma art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie zawiera żadnych uwarunkowań co do tego, jaka ma być droga publiczna i jakie warunki techniczne ma ona spełniać (zob. wyrok NSA z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 755/19).
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, co trafnie zauważył Sąd I instancji, że nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej - ul. W. poprzez drogę wewnętrzną oznaczoną nr [...] stanowiącą własność Miasta Ostrołęki (dostępna dla ogółu na zasadzie powszechnego dostępu) oraz poprzez drogę wewnętrzną oznaczoną nr [...] stanowiącą własność K.T., M.T. i F.T.. Działka nr [...] o pow. 0,0381 ha (księga wieczysta nr [...]) oraz działka nr [...] o pow. 0,0456 ha (księga wieczysta nr [...]) stanowią użytki "dr". Zgodnie z zebranymi w trakcie postępowania dokumentami ustalono, że na rzecz działki nr [...] (obecny nr [...]) ustanowiona została służebność gruntowa przejazdu i przechodu obciążająca działkę nr [...] (obecny nr [...]) oraz działkę nr [...] (obecny nr [...]) - zapisu dokonano w księdze wieczystej nr [...]. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje istnienia ww. służebności, a jedynie "tytuł prawny do korzystania przez właścicieli z działki o numerze ewidencyjnym: [...]", będącej we władaniu Miasta Ostrołęki. Z tego wywodzi brak możliwość zapewnienia dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Jak wyżej wskazano, na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Są to bowiem zagadnienia, które podlegają ocenie i szczegółowemu badaniu na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. To właśnie na etapie postępowania budowlanego niezbędne jest przeprowadzenie ustaleń w powyższym zakresie, a zatem także w kontekście ewentualnej zgody na przejazd i przejście czy to zapewnionych w drodze służebności gruntowej, czy w jakikolwiek inny sposób (zob. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2569/21). Na marginesie, dostęp do działki nr [...] (będącej własnością m.in. skarżącej kasacyjnie), jak wynika z załączonych do akt sprawy map, również odbywa się po działce nr [...] (stanowiącej własność Miasta Ostrołęki). Skarżąca kasacyjnie kwestionując możliwość skomunikowania działki inwestycyjnej (konieczność wykazania tytułu prawnego do działki nr [...]) nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego jej prawo do poruszania się po tej nieruchomości drogowej, aby podjąć próbę wykazania, że obowiązek legitymowania się tym prawem obciąża każdego.
Z drugim zagadnieniem związane są podstawy kasacyjne zawarte w punktach 1 b), c) i 2 opisanej wyżej skargi kasacyjnej. Przy czym podkreślić trzeba, że podważając spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. autor środka zaskarżenia nie sformułował żadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego odnoszących się do ustalania stanu faktycznego i jego oceny (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), tak jak to uczynił w kwestii dostępu do drogi publicznej. Tym samym ograniczył kontrolę kasacyjną w tym zakresie. Wyjaśnić również należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Analiza treści zarzutu naruszenia prawa materialnego prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z drugim opisanym przypadkiem, tj. niewłaściwym zastosowaniem przepisu prawa. Wobec niezakwestionowania skutecznie ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej zostały wadliwie ocenione. Ponownie zaakcentować trzeba, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, dlatego zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Skoro wnioskodawca nie musi mieć prawa do dysponowania daną nieruchomością, to nie można wymagać, aby w dacie składania wniosku o warunki zabudowy posiadał np. aktualne zezwolenie na podłączenie nieruchomości do określonych mediów. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest dokonywana też szczegółowa analiza warunków technicznych planowanej inwestycji. Warunki techniczne zyskują kluczowe znaczenie na etapie projektowania konkretnego obiektu budowlanego i mają na celu spełnienie wymagań określonych w art. 5 ustawy Prawo budowlane (m.in. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną, energię cieplną, usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów), nie stanowiąc przesłanki warunkującej uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Kwestia dostępu planowanej inwestycji do koniecznego uzbrojenia została uregulowana w pkt 3 decyzji organu pierwszej instancji ("Ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej"). Wskazano tam m.in.: - zaopatrzenie w energię elektryczną - z miejskiej sieci elektroenergetycznej; zaopatrzenie w wodę - z miejskiej sieci wodociągowej po jej wybudowaniu zgodnie z zapewnieniem O. sp. z o.o.; - odprowadzenie ścieków - do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej po jej wybudowaniu zgodnie z zapewnieniem O. sp. z o.o. Z pisma P. S.A. Rejon Energetyczny [...] z dnia 29 stycznia 2019 r. wynika, że istnieje możliwość dostawy energii elektrycznej dla obiektu - zabudowa szeregowa mieszkaniowa. W piśmie O. z dnia 12 marca 2019 r. wskazano natomiast, że celem umożliwienia dostawy wody i odbioru ścieków z terenu nieruchomości konieczne jest wybudowanie sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w rejonie działki. Z chwilą wybudowania sieci wod.-kan. w działce nr [...] gestor sieci zapewni dostawę i odbiór ścieków bytowo-gospodarczych z terenu projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W tym miejscu dodać trzeba, że z załączonej do akt mapy, popartej analizą mapy z https://ostroleka.geoportal2.pl, wynika, że w działce drogowej nr 60352 znajduje się sieć wodociągowa woD90 oraz sieć kanalizacyjna ksD200. W ocenie Składu orzekającego, za wystarczające dla wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w tej konkretnej sprawie, są oświadczenia dostarczycieli mediów o tym, że ich zapewnienie dla planowanej inwestycji jest realne. Jak wyżej podniesiono, ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o tym, czy i kiedy inwestycja zostanie zrealizowana.
Końcowo stwierdzić trzeba, że wskazywane naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie zostało przez autora skargi kasacyjnej w ogóle umotywowane, zatem Naczelny Sąd Administracyjny zwolniony jest od czynienia jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Przywołanie art. 144 k.p.a. należy uznać za omyłkę przy redakcji podstaw kasacyjnych.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi strony skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.