II OSK 2123/23

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej spółki X od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który oddalił skargę spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie. SKO utrzymało w mocy postanowienie Starosty odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, który był jednocześnie całym, wolnostojącym budynkiem jednorodzinnym. Organy administracji i WSA uznały, że nie można wydać takiego zaświadczenia, ponieważ definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali) zakłada jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, a nie jego całość. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, podzielił to stanowisko. Sąd podkreślił, że pojęcie samodzielności lokalu i odrębności własności zakłada istnienie relacji lokalu do całości budynku, od której jest on odrębny. Jeśli przedmiotem własności jest budynek zawierający w istocie jeden lokal, nie można mówić o jego samodzielności w rozumieniu ustawy, gdyż nie może on podlegać wyodrębnieniu. NSA odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r. (sygn. akt III CZP 85/10), zgodnie z którą konstrukcja odrębnej własności lokalu ma sens tylko wtedy, gdy w budynku znajduje się co najmniej jeden inny lokal mający cechy samodzielności, co pozwala na wyodrębnienie sfer interesów różnych właścicieli oraz współwłasności części wspólnych. Sąd odrzucił argumenty spółki dotyczące możliwości wydzielenia działki gruntu czy posadowienia kilku budynków, wskazując, że takie kwestie wykraczają poza zakres postępowania o wydanie zaświadczenia. W konsekwencji NSA oddalił skargę kasacyjną.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający