II OSK 2111/23

II OSK 2111/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Jan Szuma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 72/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-03-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 77 i art. 7, art. 80, art. 81a, art. 84 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 72/23 w sprawie ze skargi Gminy M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 18 listopada 2022 r. nr 915/2022 znak: WOB.7722.119.2021.JKUR w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 72/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Gminy M. (zwanej dalej "Gminą") na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 18 listopada 2022 r., nr 915/2022, którym organ ten uchylił pierwszoinstancyjne postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 31 marca 2021 r., nr 56/2021 i w to miejsce orzekł:
– w punkcie 1. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie drogi przebiegającej po działkach nr [...] oraz [...] (powstałej z działki nr [...]) w K., a w późniejszym okresie rozbudowywanej (poszerzanej) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, od połączenia z drogą krajową [...] w kierunku północnym, wzdłuż nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym [...];
– w punkcie 2. o obowiązku przedłożenia w terminie do dnia 25 września 2023 r.: a) zaświadczenia Burmistrza Gminy M. o zgodności wykonanej drogi przebiegającej po działkach nr [...] i [...] z ustaleniami planu miejscowego, b) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu oraz c) oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina, zarzucając naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 77 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo iż Wojewódzki Inspektor naruszył przytoczone przepisy K.p.a., co wyrażało się w niepełnym zgromadzeniu materiału dowodowego skutkującym błędami w istotnych ustaleniach faktycznych oraz zaniechaniu zebrania materiału dowodowego w postaci między innymi ekspertyzy biegłego do spraw fotografii (zwłaszcza zdjęć lotniczych fotogrametrycznych) i ekspertyzy biegłego do spraw geologii (w zakresie oceny dat powstawania kolejnych warstw utwardzenia w drodze objętej przedmiotem postępowania), co miało istotny wpływ na treść orzeczenia;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasadnej skargi wobec nieobiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz nieopartych na materiale dowodowym ustaleniach faktycznych. Gmina zaznaczyła, że dotyczyło to ustaleń co do wykonywania przez nią prac rozbudowujących istniejącą przed dniem 1 stycznia 1995 r. drogę. Jej zdaniem okoliczność taka nie wynika z jakichkolwiek dokumentów, a jedynie wynika z zeznań świadków pozostających ze skarżącą w sporze prawnym dotyczącym nieruchomości;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 81a K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasadnej skargi w zakresie zarzutu dotyczącego niezastosowania przez Wojewódzkiego Inspektora art. 81a K.p.a. polegającego na rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości w kwestii dokonywania rozbudowy drogi po 1 stycznia 1995 r. na niekorzyść skarżącej, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nieuchylenie wadliwego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora, który to organ nie zastosował przywołanego przepisu K.p.a. i czynił ustalenia w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych bez zwrócenia się o wydanie opinii przez biegłych, między innymi ekspertyzy biegłego do spraw fotografii (zwłaszcza zdjęć lotniczych fotogrametrycznych) oraz ekspertyzy biegłego do spraw geologii (w zakresie oceny dat powstawania kolejnych warstw utwardzenia w drodze objętej przedmiotem postępowania);
5. art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do niniejszej sprawy, podczas gdy związanie oceną prawną dotyczy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, a nie ustaleń faktycznych, które to ustalenia miały być zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1125/18, przedmiotem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czemu organy nie sprostały. Zdaniem Gminy nieprawidłowo przyjęto też, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny negatywnie wypowiedział się w niniejszej sprawie o zebranym uprzednio przez organy materiale dowodowym, to ocena ta rozciąga się na ponownie zebrany materiał dowodowy.
Wskazując na powyższe, Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, postanowień obu instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2023 r. uczestnicy postępowania R. K. i K.K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko (w odpowiedzi na skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), dlatego należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a., ponieważ wyznacza on ramy oceny pozostałych podstaw kasacyjnych. Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że wcześniejsze wyroki wydane w tej sprawie przesądziły ustalenia faktyczne. Trafnie odczytał ich znaczenie w ten sposób, że wiążąca pozostawała ocena prawna co do zakresu koniecznych ustaleń oraz co do skutków prawnych potwierdzenia rozbudowy drogi po dniu 1 stycznia 1995 r. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1167/17, a następnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1125/18, wskazano, że dla wyboru właściwego reżimu prawa budowlanego konieczne jest ustalenie stanu i statusu spornej drogi na dzień 1 stycznia 1995 r. oraz tego, czy po tej dacie doszło do jej rozbudowy. W ramach tych wskazań mieściła się także potrzeba wyjaśnienia statusu drogi z punktu widzenia zaliczenia jej do kategorii dróg publicznych, co miało znaczenie dla oceny prawnej spornego obiektu. To właśnie, a nie przesądzenie o wyniku sprawy, wiązało Wojewódzkiego Inspektora i Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Okoliczność, że wskazane orzeczenia zapadły w sprawie ze sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, nie uchyla związania oceną prawną co do zakresu koniecznych czynności dowodowych oraz przyczyn ich przeprowadzenia. Nie można też podzielić stanowiska Gminy M., że Sąd pierwszej instancji rozciągnął wcześniejszą ocenę na nowo zebrany materiał dowodowy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika coś przeciwnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że materiał został uzupełniony o zdjęcia lotnicze, rozprawę administracyjną z dnia 29 sierpnia 2019 r., wykaz stanu drogi lokalnej [...] z początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku oraz nowe pomiary, po czym dopiero ocenił, że sprawa została wyjaśniona dostatecznie do wydania zaskarżonego postanowienia. Nie zachodzi zatem zarzucane w skardze kasacyjnej niewłaściwe zastosowanie art. 153 P.p.s.a.
Na tym tle nie mogły odnieść skutku również zarzuty pierwszy, drugi i czwarty, oparte na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. Wspólnym rdzeniem tych zarzutów jest twierdzenie Gminy, że Wojewódzki Inspektor nie zebrał pełnego materiału dowodowego, wadliwie ocenił dowody i bezpodstawnie zaniechał powołania biegłych z zakresu fotografii oraz geologii, mimo że dopiero takie opinie miały pozwolić ustalić, czy po dniu 1 stycznia 1995 r. doszło do poszerzenia drogi. Stanowiska tego nie sposób podzielić.
Przede wszystkim trzeba przypomnieć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej "P.b."), w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, a więc w pierwszym etapie postępowania legalizacyjnego. Jak trafnie wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny, na tym etapie organ ustala, czy obiekt budowlany albo jego wyodrębniona część zostały zrealizowane bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz czy brak jest oczywistych przeszkód do prowadzenia procedury legalizacyjnej. Nie jest to etap definitywnego rozstrzygania wszystkich zagadnień technicznych, które mogą podlegać dalszej weryfikacji po przedłożeniu dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 3 P.b. Z tej przyczyny legalności zaskarżonego postanowienia nie można mierzyć wymaganiem odtworzenia w każdym szczególe całej historii drogi od lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Istotne było ustalenie, czy po dniu 1 stycznia 1995 r. wykonywano roboty budowlane mające cechy rozbudowy, a więc prowadzące do zwiększenia substancji budowlanej budowli, jaką jest sporna droga, i do zmiany jej parametrów użytkowych oraz technicznych. Z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nie wynika obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego aż do usunięcia każdej hipotetycznej wątpliwości formułowanej przez stronę, lecz obowiązek takiego zgromadzenia i oceny materiału, który pozwala na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że materiał zebrany po ponownym rozpoznaniu sprawy był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Sąd nie poprzestał na relacjach K.K. i R.K., lecz wyraźnie wskazał, że materiał dowodowy został istotnie uzupełniony i obejmował zróżnicowane, wzajemnie się uzupełniające źródła. W szczególności uwzględniono dokumentację fotogrametryczną w postaci zdjęć lotniczych z lat 1983, 1994, 1997, 2003, 2009 i 2015, które pozwalały na porównanie przebiegu i parametrów drogi w dłuższym horyzoncie czasowym. Sąd odwołał się także do ustaleń wynikających z rozprawy administracyjnej z dnia 29 sierpnia 2019 r., przeprowadzonej właśnie w celu wyjaśnienia, czy i kiedy doszło do rozbudowy drogi, w tym na jej początkowym odcinku.
Znaczenie przypisano również wynikom oględzin i pomiarów wykonanych przez organy nadzoru budowlanego, w szczególności oględzin z dnia 30 lipca 2018 r. oraz z dnia 26 sierpnia 2019 r., w toku których ustalono zmienną szerokość jezdni utwardzonej asfaltem, sięgającą przy połączeniu z drogą krajową [...] około 10,70-10,80 m, a następnie malejącą do wartości około 5,20–5,50 m. Pomiary te zestawiono z danymi wynikającymi z planu realizacyjnego z dnia 1988 r., w którym wskazano szerokość drogi na poziomie 5,20 m, co pozwoliło na uchwycenie różnic w parametrach drogi w czasie. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że obecnie stwierdzana szerokość jezdni w analogicznych punktach przekracza wartości wynikające z tego planu.
Uzupełniająco wykorzystano dokumentację historyczną, w tym wykaz stanu drogi lokalnej [...] z początku lat siedemdziesiątych XX wieku wraz z załącznikiem graficznym, a także materiały kartograficzne, mapy ewidencyjne i zasadnicze oraz dokumentację fotograficzną sporządzoną zarówno przez organ, jak i przedłożoną przez uczestników postępowania. Jak trafnie odnotował Sąd, Wojewódzki Inspektor oparł się przede wszystkim na protokołach oględzin i czynności kontrolnych sporządzonych przez upoważnionych pracowników Powiatowego Inspektora, które zawierały nie tylko opisy stanu drogi, lecz także szkice sytuacyjne i dokumentację fotograficzną.
W tym kontekście zasadnie przyjęto, że ustalenia dotyczące rozbudowy drogi nie zostały oparte wyłącznie na wypowiedziach osób pozostających w sporze ze skarżącą, lecz wynikały z analizy całokształtu materiału dowodowego, obejmującego zarówno dowody osobowe, jak i liczne dowody o charakterze obiektywnym i technicznym.
Nie można też podzielić wywodu Gminy M., że brak dokumentów urzędowych wprost potwierdzających moment poszerzenia drogi czyni ustalenia organów dowolnymi. K.p.a. nie ustanawia formalnej hierarchii środków dowodowych. Ustalenia faktyczne mogą być oparte na całokształcie materiału dowodowego, a więc także na oględzinach, pomiarach, fotografiach, dokumentacji geodezyjnej oraz relacjach osób, jeżeli ich ocena pozostaje logiczna i wszechstronna. Sam fakt, że K.K. i R.K. pozostawali ze skarżącą w sporze dotyczącym nieruchomości, nie pozbawia ich wypowiedzi waloru dowodowego. Nakazywał jedynie zachowanie ostrożności przy ich ocenie. Tę ostrożność zachowano, skoro relacje tych osób zestawiono z innymi dowodami. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył również, że wcześniejsze orzeczenia sądów administracyjnych nie odmawiały tym relacjom wiarygodności, a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2018 r. sam do nich nawiązał, wskazując przy tym, że już ówczesny materiał zawierał dane przemawiające za możliwością poszerzenia drogi, skoro z dokumentacji remontu z dnia 1995 r. wynikała szerokość nawierzchni 5,1 m, podczas gdy obecnie ustalono szerokość 5,50 m. Po ponownym rozpoznaniu sprawy materiał dowodowy został jeszcze uzupełniony. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował ustalenia oderwane od materiału sprawy.
Skarżąca podnosiła również, że zdjęcia z lat 1983, 1994, 1997, 2003, 2009 i 2015 nie pozwalają dostrzec jakichkolwiek różnic w szerokości pasa drogowego, a zatem organy nie mogły przyjąć, że po dniu 1 stycznia 1995 r. droga została poszerzona. Argument ten nie podważa jednak trafności zaskarżonego wyroku. Oceniając te materiały, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przyjął, że same fotografie lotnicze rozstrzygają sprawę. Uznał, że należy je odczytywać łącznie z innymi dowodami. Sama odmienna interpretacja zdjęć prezentowana przez Gminę M. nie wykazuje jeszcze naruszenia art. 80 K.p.a. Skarga kasacyjna w tej części stanowi w istocie polemikę z oceną dowodów przyjętą przez Wojewódzkiego Inspektora i zaaprobowaną przez Sąd pierwszej instancji. Nie wykazuje natomiast, aby ocena ta była dowolna, nielogiczna lub sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Tego samego dotyczy hipoteza skarżącej, że droga mogła być pierwotnie szersza, następnie ulec degradacji, a później zostać jedynie odtworzona do stanu wcześniejszego. Takie przypuszczenie nie zostało poparte materiałem dowodowym i nie mogło samo w sobie podważyć oceny przyjętej przez organy.
Nie zmienia tej oceny odwołanie się przez skarżącą do okoliczności stwierdzenia zasiedzenia działki nr [...]. Orzeczenie sądu powszechnego dotyczyło nabycia prawa własności. Nie przesądzało natomiast ani o czasie, ani o zakresie robót budowlanych wykonywanych przy drodze. Nie sposób więc wywodzić z niego, że stan drogi przez trzydzieści lat pozostawał niezmienny, ani że ocena przyjęta przez Wojewódzkiego Inspektora pozostaje w sprzeczności z tym orzeczeniem.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Nie kreuje więc automatycznego obowiązku powołania biegłego zawsze wtedy, gdy strona tego żąda lub gdy w sprawie pojawiają się materiały o charakterze technicznym. Potrzeba zasięgnięcia opinii aktualizuje się wtedy, gdy bez wiadomości specjalnych nie można ustalić okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W realiach tej sprawy rozstrzygnięcie nie zostało oparte na specjalistycznym datowaniu kolejnych warstw nawierzchni ani na samodzielnej, oderwanej od innych dowodów interpretacji zdjęć fotogrametrycznych. Istotne było zestawienie wielu dowodów dotyczących przebiegu drogi, jej parametrów i zmian widocznych w czasie. Skarżąca nie wykazała, aby bez opinii biegłego nie można było ocenić zgromadzonego materiału ani aby taka opinia mogła doprowadzić do ustaleń istotnie odmiennych od już poczynionych. W tych warunkach brak było podstaw do uznania, że niepowołanie biegłych skutkowało naruszeniem art. 84 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 81a K.p.a. Zasada wyrażona w art. 81a § 1 K.p.a. znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy po wyczerpującym postępowaniu dowodowym pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Jak wyjaśniono wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że zgromadzony materiał był dostateczny do przyjęcia, iż po dniu 1 stycznia 1995 r. doszło do rozbudowy drogi, w szczególności na odcinku od połączenia z [...] wzdłuż budynku mieszkalnego [...]. Samo to, że skarżąca przedstawia odmienną interpretację zdjęć i pomiarów oraz przedstawia konkurencyjną wersję przebiegu zdarzeń, nie oznacza jeszcze istnienia niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 81a § 1 K.p.a. Przepis ten nie służy zastępowaniu swobodnej oceny dowodów nakazem przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla strony. Dodatkowo trzeba zauważyć, że w sprawie uczestniczyli także K.K. i R.K., których interes prawny pozostawał związany z przebiegiem drogi na działce nr [...], a następnie na działce nr [...], co odpowiada sytuacji wskazanej w art. 81a § 2 pkt 1 K.p.a. Już z tej przyczyny powołane przez skarżącą unormowanie nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.
W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W zaskarżonym wyroku trafnie przyjęto, że Wojewódzki Inspektor, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., dysponował materiałem wystarczającym do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu obowiązku przedłożenia dokumentów. Skarga kasacyjna w znacznej mierze zmierza do ponownego wartościowania materiału dowodowego i do zastąpienia oceny przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceną strony, co w granicach przytoczonych podstaw kasacyjnych nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.