II OSK 1979/20

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Adrianna Tarłowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/19 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2019 r., nr 641/19 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/19 oddalił skargę G. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2019 r. nr 641/19 w przedmiocie umorzenia postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła G. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się Sądu I instancji w uzasadnieniu orzeczenia do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów i ich wpływu na rozstrzygnięcie oraz wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, nadto lakoniczne, jednozdaniowe i ogólnikowe uzasadnienie wyroku w zakresie uznania sytuacji powagi rzeczy osądzonej w sprawie, co pozbawiło stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia mającego bezpośredni wpływ na jego interes prawny, z powodu istnienia pomiędzy wskazanym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego związku przyczynowego, nadto Sąd w uzasadnieniu nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o umorzeniu postępowania oraz do charakteru prawnego i wpływu na interes prawny skarżącej pozostawienia w obrocie prawnym decyzji o umorzeniu z dnia 7 maja 2019 r. nr 641/19 za sygn. WOP.7721.1356.2018.JA wydanej z naruszeniem przepisów prawa;

2) art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw z art. 248 k.p.c. w zw. z art. 310 k.p.c. poprzez brak rozpoznania wniosku o udzielenie zabezpieczenia złożonego w skardze z dnia 26 czerwca 2019 r. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2019 r. nr 641/19 za sygn. WOP.7721.1356.2018JA za sygn akt przez skarżącą poprzez:

a) zobowiązanie PINB w Warszawie do przedstawienia potwierdzonego za zgodność z oryginałem wyciągu z nadawczej książki pocztowej organu z dnia 4 września 2018 r. potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez osoby upoważnione do reprezentacji organu uwzględniające nadanie przesyłek o numerach nadawczych [...] i [...] w dniu 4 września 2018 r.,

b) zobowiązanie placówki pocztowej nr [...] w W. [...] przy ul. [...] o udzielenie informacji o dacie wpływu przesyłki o numerze nadawczym [...] do UP [...] przy ul. [...] w dniu 6 września 2018 r., nadawcy, adresacie, dacie odbioru przesyłki oraz przesłania do akt sądowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez kontrolera poczty listy pokwitowań z dnia 6 września 2018 r. potwierdzający odbiór przesyłki,

c) zobowiązanie placówki pocztowej nr [...] w W. [...] przy ul. [...] o udzielenie informacji o dacie nadania przesyłki o numerze [...] w dniu 4 września 2018 r. UP [...] nadawcy i adresacie dokumentów potwierdzających nadanie przesyłki – co skutkowało brakiem przeprowadzenia pełnego wyczerpującego postępowania dowodowego mającego wpływ na wydanie nieprawidłowego orzeczenia przez WSA.

Mając na względzie powyższe, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a. mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca kasacyjnie sformułowała wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zauważyć należy, że przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd I instancji uznał, że wobec uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 286/18, decyzji organów nadzoru budowlanego obu instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bezprzedmiotowe jest postępowanie w przedmiocie zgodności robót budowlanych z projektem budowlanym zamiennym, zatwierdzonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 28 lipca 2016 r.

Mając powyższą okoliczność na względzie należy stwierdzić, że - po pierwsze, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynikają przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji, podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie. Wobec tego nie zachodzi sytuacja, w której wadliwie sporządzone uzasadnienie uniemożliwiałoby przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji za zasadny nie mógł zostać uznany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Po wtóre, szczegółowe ustalenie okoliczności opisanych w drugim zarzucie skargi kasacyjnej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 248 k.p.c. w zw. z art. 310 k.p.c.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.