II OSK 1970/23

II OSK 1970/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Włodzimierz Kowalczyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 986/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-05-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Włodzimierz Kowalczyk Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 986/22 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 października 2022 r. Nr 941/OPON/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 986/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę S. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 października 2022 r. Nr 941/OPON/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.
S. K. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji:
1) naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy doszło do naruszenia prawa materialnego tj. § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) polegającego na uznaniu, iż decyzja zezwalająca na budowę przechowalni owoców spełniała wszystkie warunki dla jej wydania w stanie faktycznym, w którym budynek przechowalni owoców został wybudowany w odległości 1,80 m od granicy działki Skarżącego, podczas gdy z przepisu wynika, że odległość pomiędzy budynkami winna wynosić co najmniej 3 m;
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a to art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez przekroczenie zasady swobody oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego "dobrowolnej" ocenie, wyrażające się w błędnym ustaleniu, że realizacja decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przechowalni owoców nie spowoduje negatywnych skutków dla skarżącego co stanowiło nowe okoliczności w tym postępowaniu, w sytuacji gdy realizacja przechowalni owoców na działce pana L. N. spowodowała szereg zagrożeń oraz innych negatywnych skutków dla skarżącego, w tym "zaciemnienie" na skutek zrealizowania budynku wyższego niż wynikać to miało z pozwolenia na budowę oraz zalewanie na skutek nieprawidłowego odprowadzania wód i realizacji budowy zbyt blisko granicy działek.
3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie przez WSA skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana z naruszeniem przepisów prawa tj. art. 146 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie i uznanie, iż decyzja nie podlegała uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej w sytuacji gdy Sąd winien decyzję tę uchylić i wydać decyzję odmowną w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę budynku przechowalni owoców na działce ew. nr [...] należącej do L. N.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, które mogłyby podważyć orzeczenie Sądu Wojewódzkiego o oddaleniu skargi złożonej przez S. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 października 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Grójeckiego z dnia 22 lipca 2022 r., którą (1) odmówiono uchylenia decyzji z dnia 13 marca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku przechowalni owoców - z uwagi na okoliczność, że wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a.; (2) stwierdzono, że decyzja z dnia 13 marca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa.
W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że kontrolowane przez Sąd Wojewódzki decyzje wydane zostały we wznowionym postępowaniu na skutek wniosku skarżącego, który bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 13 marca 2020 r., chociaż przysługiwał mu status strony (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).
Organ pierwszej instancji wyjaśnił wyczerpująco w uzasadnieniu decyzji z 22 lipca 2022 r. w jakim zakresie ponownie sprawę rozpoznano, a w szczególności wskazał przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane) wyznaczające wymogi podlegające sprawdzeniu, odnoszące się do kompletności wniosku oraz prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego pod względem materialnoprawnym.
Podkreślić należy, że przepisy Prawa budowlanego określają jakie dokumenty i wymogi ustawowe są sprawdzane przez organ architektoniczno-budowlany w sprawie pozwolenia na budowę. Dlatego nie mogą być skuteczne zarzuty skargi kasacyjnej, w których wskazuje się na braki postępowania wyjaśniającego, ale nie podaje się przy tym przepisów prawa określających, jakie okoliczności prawne i faktyczne były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ponadto zauważyć trzeba, że nie było możliwe odniesienie się do ogólnikowych twierdzeń o nieuwzględnieniu przez organy obu instancji "negatywnych skutków" dla skarżącego w następstwie realizacji pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu kontrolowanych decyzji organy obydwu instancji zawarły analizę oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomość skarżącego w kontekście kontrolowanych norm techniczno-budowlanych określonych w §13, §57 i §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: Rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.). W szczególności organ pierwszej instancji wyjaśnił, że normy dotyczące nasłonecznienia nie odnoszą się do pomieszczeń gospodarczych (garażowych), lecz tylko do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które nie występują w budynkach usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie z przedmiotowym budynkiem przechowalni owoców.
Błędnie zatem podniesiono, że kwestia "zaciemnienia" (powinno być: "zacienienia") nie została w sprawie należycie zbadana.
Całkowicie chybiony jest też argument, że wskutek "zrealizowania budynku wyższego niż wynikać to miało z pozwolenia na budowę" dochodzi do zacienienia działki stanowiącej własność skarżącego.
Zaznaczyć należy, że we wznowionym postępowaniu rzeczą organu architektoniczno-budowlanego była ocena przesłanek warunkujących zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast kwestia realizacji przedmiotowej inwestycji, zwłaszcza ustalenie odstępów od udzielonego pozwolenia na budowę, badane mogą być w oddzielnym postępowaniu przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Również podnoszona kwestia zalewania nieruchomości skarżącego rozpatrywana może być w odrębnym postępowaniu.
Mylne są też zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenia, że organy orzekające w sprawie pominęły okoliczność, iż "projektowana i wykonana rozbudowa budynku przechowalni owoców usytuowana jest w odległości niecałych 1,80m od granicy z działką" skarżącego, co stanowi naruszenie § 12 ust. 1 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Po pierwsze, z dokumentacji projektowej zawartej w aktach wynika że istniejący budynek inwestora usytuowany został w odległości 1,80m, natomiast objęta projektem rozbudowa dotyczy części budynku oddalonej od granicy na odległość 3m.
Po drugie, organy obu instancji rozstrzygały sprawę w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu, w tym projekt zagospodarowania terenu sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Po trzecie, w uzasadnieniach decyzji wyraźnie organy obu instancji wskazały, że w zatwierdzonym projekcie architektoniczno-budowlanym odległość ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanej rozbudowy budynku przechowalni owoców na działce nr [...] od granicy działki nr [...] wynosi 3,0 metry, co odpowiada regulacji wskazanej w przepisach obowiązującego prawa, konkretnie § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, należy sytuować ten budynek w odległości 3 m od granicy.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że budynki oznaczone w projekcie zagospodarowania terenu symbolem 2g i 1mj, położone na działce skarżącego, nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych od strony działki inwestora, oraz mają pełne ściany murowane nierozprzestrzeniające ognia.
W takim stanie sprawy zarzuty co do nieprawidłowej oceny materiału dowodowego nie mogły odnieść skutku.
Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżone decyzje nie miał podstaw do zakwestionowania przedstawionych w nich ustaleń, skoro zostały one wywiedzione z dokumentacji projektowej.
Zaakcentować trzeba, że w toku postępowania wznowieniowego oraz postępowania sądowego skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących nieprawidłowość ustaleń w zakresie wzajemnego usytuowania planowanej inwestycji oraz budynków skarżącego.
Odrębnym natomiast zagadnieniem jest ewentualne zrealizowanie przedmiotowej zabudowy sprzecznie z udzielonym pozwoleniem.
Zauważyć również należy, że mylnie zarzucono pominięcie przez Sąd Wojewódzki okoliczności toczącego się sporu rozgraniczeniowego, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku zawarta została szeroka argumentacja organu odwoławczego z trafną konkluzją, iż toczący się spór cywilny nie był przeszkodą do zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, zwłaszcza iż projekt zagospodarowania terenu sporządzono na aktualnych mapach przyjętych do zasobu geodezyjnego. Zasadnie stanowisko organu odwoławczego zostało zaakceptowane przez Sąd Wojewódzki, co znalazło odzwierciedlenie w pisemnych motywach podjętego rozstrzygnięcia.
Z tych względów bezzasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Ponadto nietrafnie zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 p.p.s.a., bowiem ocena organów obu instancji oraz Sądu Wojewódzkiego co do zaistnienia w sprawie podstaw do zastosowania art. 146 § 2 p.p.s.a. nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona.
W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
-----------------------
6