Pełny tekst orzeczenia II OSK 1962/25

II OSK 1962/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Ke 186/25 - Wyrok WSA w Kielcach z 2025-05-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 28 par. 1, art. 37 par. 1, art. 46 par. 3, art. 183 par. 2 pkt 2, art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 186/25 w sprawie ze sprzeciwu ".A" sp. z o.o. z siedzibą w C. od decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 18 marca 2025 r., znak: IR.I.7840.10.2.2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 8 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 186/25, oddalił sprzeciw "A." sp. z o.o. z siedzibą w C. (Spółka) od decyzji Wojewody Świętokrzyskiego (Wojewoda) z 18 marca 2025 r., znak: IR.I.7840.10.2.2025, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Wojewoda ww. decyzją z 18 marca 2025 r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2024 r. poz. 725 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] (Starosta) z 16 stycznia 2025 r., znak: AB.6740.1.83.2024.TW (odmawiającą uchylenia decyzji Starosty z 18 czerwca 2024 r., nr 97/2024, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z infrastrukturą techniczną oraz parkingu na 60 miejsc postojowych na działkach nr ew. [...] położonych przy [...] w [...] (obręb ewidencyjny [...] [...], jednostka ewidencyjna [...]), przeniesionej na rzecz "A." sp. z o.o. z siedzibą w C. decyzją Starosty z 22 sierpnia 2024 r., znak: AB.6740.4.29.2024.IP) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Wojewody, decyzja Starosty została wydana przedwcześnie. Z rysunków dotyczących czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach mieszkalnych na działkach nr ewid. [...], załączonych do wyjaśnień dostarczonych przez inwestora w piśmie z 9 stycznia 2025 r. nie wynika bowiem, dla których lokali znajdujących się w budynkach na działkach nr ewid. [...] została sporządzona załączona analiza. Z przedłożonych wyjaśnień nie wynika, że projektant wytypował mieszkania najbardziej narażone na brak nasłonecznienia, ustalił ilość pokoi w tych mieszkaniach i rozkład tych mieszkań w układzie południowy zachód, północny wschód, po czym przeanalizował ich nasłonecznienie, zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem"). Wojewoda uznał, że należy wytypować mieszkania narażone na brak nasłonecznienia po realizacji przedmiotowej inwestycji. Sporządzić szkic elewacji południowo-zachodniej budynku na działce nr [...] z oznaczeniem oświetlenia tej elewacji przez słońce, zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, ustalić, czy badane okna usytuowane są w płaszczyźnie ściany, czy w loggiach balkonowych. Należy określić czas nasłonecznienia pomieszczeń w mieszkaniach, ze szczególnym uwzględnieniem mieszkań znajdujących się na dolnych kondygnacjach we wschodniej części analizowanego budynku. Określić nasłonecznienie mieszkań zgodnie z przepisem. Wojewoda podniósł, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie nasłonecznienia pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przez organ odwoławczy byłoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz pozbawiałoby strony prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, co jest naruszeniem art. 15 k.p.a. Wojewoda wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę Starosta winien postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Pr.bud. nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia analizy nasłonecznienia pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce nr ewid. [...], zgodnej ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie od powyższego Wojewoda stwierdził, że skoro Starosta ocenił, że wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym własną decyzją o pozwoleniu na budowę, tj. nie zaistniała przesłanka ujęta w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to organ nie miał podstaw do ponownej oceny projektów w trybie art. 35 ust. 1 P.b. Nie zaistniała bowiem przesłanka upoważniająca organ do wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie istoty sprawy ograniczyło się do stwierdzenia, że wnioskującym nie przysługiwał przymiot strony. Zaś projekty pozostają zatwierdzone decyzją ostateczną. Z powyższego względu Wojewoda nie odniósł się do zarzutów dotyczących niezgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu. Ponadto wskazał, że art. 151 k.p.a. stanowiący podstawę prawną decyzji Starosty zawiera trzy różne normy określające rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe. Orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, wydane przez Starostę jest zawarte w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i może zapaść tylko wtedy, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia nie tylko na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., jak to ma miejsce w tej sprawie, ale także na podstawie art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a. Starosta powinien odnieść się zatem także do przesłanek wynikających z art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a.
Sprzeciw od powyższej decyzji organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ II instancji. Spółka podniosła m.in., że dokonywanie jakiejkolwiek analizy merytorycznej projektów w trybie art. 35 ust. 1 Pr.bud. jest bezpodstawne i nieuprawnione. Zobowiązanie organu I instancji do nałożenia na inwestora w toku postępowania ponownego postanowienia, o którym stanowi art. "35 ust. 1" Pr.bud. wykracza poza zakres wznowienia postępowania, zwłaszcza gdy organ administracji wykazał bezsprzecznie brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Spółka podkreśliła także, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.
W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uzasadniając swoje stanowisko poczynił na wstępie rozważania natury ogólnej odnoszące się do charakteru decyzji kasacyjnej, a także zakresu kontroli sądowej takiej decyzji. Następnie stwierdził, że zasadne jest stanowisko Wojewody co do konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd Wojewódzki wskazał, że Wojewoda ustalił, że z rysunków dotyczących czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach mieszkalnych na działkach nr ewid. [...], załączonych do wyjaśnień dostarczonych przez inwestora w piśmie z 9 stycznia 2025 r. nie wynika, dla których lokali znajdujących się w budynkach na działkach nr ewid. [...] została sporządzona załączona analiza. Z przedłożonych wyjaśnień nie wynika, że projektant wytypował mieszkania najbardziej narażone na brak nasłonecznienia, ustalił ilość pokoi w tych mieszkaniach i rozkład tych mieszkań w układzie południowy zachód, północny wschód, po czym przeanalizował ich nasłonecznienie, zgodnie z § 60 rozporządzenia. Zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00 -16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00 - 17.00. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Sąd podkreślił, że wykazanie zgodności inwestycji w zakresie minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń powinno być dokonane przez przedłożenie analizy nasłonecznienia, zawierającej stosowne rysunki i opis, co pozwoli na dokładne zobrazowanie organowi administracji architektoniczno-budowlanej oraz pozostałym stronom postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, że zamierzenie spełnia wymagania, o których mowa w § 60 rozporządzenia. Analiza ta wpływa na ocenę, które działki sąsiadujące z terenem inwestycji znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu ma więc w tej sprawie istotne znaczenie dla zbadania, czy realizacja projektowanego budynku wpłynie na ustalenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją z 18 czerwca 2024 r. Dlatego uzupełnienie materiału dowodowego o stosowną, szczegółową analizę, do jakiej zobowiązał Wojewoda, a która pozwoli ocenić, czy realizacja nowego obiektu doprowadzi do ograniczeń w zabudowie terenu (ewentualnie pozbawienia dostępu do światła już istniejących budynków), w konsekwencji pozwoli na dokonanie kluczowych dla sprawy ustaleń, czy wnioskujący mogą zostać uznani za strony postępowania w świetle art. 28 ust. 2 Pr.bud. Zatem dopiero dokonana przez Starostę ocena przedstawionej przez inwestora analizy nasłonecznienia wykonanej zgodnie z powyższymi wytycznymi pozwoli na ustalenie, czy zaistniała wskazana przez wnioskujących przesłanka jako przyczyna wznowienia postępowania, tj. czy wnioskującym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją z 18 czerwca 2024 r. W ocenie Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie uchylenie przez Wojewodę na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia należało uznać za prawidłowe. Trafna jest bowiem konkluzja organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane przedwcześnie i wymaga przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. To oznacza, że do wydania decyzji przez organ I instancji doszło z naruszeniem przepisów postępowania istotnym na tyle, że nie było możliwości wydania przez organ odwoławczy decyzji co do istoty sprawy. Sąd zauważył także, że Wojewoda wskazał na inne jeszcze uchybienia procesowe związane ze sposobem rozstrzygnięcia sprawy i nieodniesieniem się do przesłanek z art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), oddalił sprzeciw.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 151a § 2 i art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., czego skutkiem było niezasadne oddalenie sprzeciwu, które nastąpiło w następstwie błędnego uznania przez WSA, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej przez Wojewodę, podczas gdy decyzja Starosty nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a także art. 10 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Pr.bud. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji Starosty, który w sposób prawidłowy ustalił krąg stron postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, nieuznając wnioskodawców za stronę tego postępowania, bowiem ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i nie doznaje jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie;
2) art. 151a § 2 i art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 2, art. 146 § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., czego skutkiem było niezasadne oddalenie sprzeciwu, przez błędne uznanie, że na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego nie zaszły przesłanki do zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy odmowa uchylenia we wznowieniu decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę była w rozpatrywanej sprawie jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem;
3) art. 151a § 2 i art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 145a, art. 145aa i art. 145b w zw. z art. 147 k.p.a., czego skutkiem było uznanie przez WSA za prawidłowe nakazanie Staroście w toku postępowania ponownego przeanalizowania przesłanek wznowieniowych, które nie zostały wskazane we wniosku wnioskodawców, jak również nie wskazano ich jako zarzut w odwołaniu od decyzji Starosty, co stoi w rażącej sprzeczności z wnioskowym charakterem wszczęcia postępowania w przypadku przesłanki niezgodności z Konstytucją, orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości UE, czy orzeczenia sądu stwierdzającego naruszenie zasady równego traktowania.
4) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:
a) niewyczerpujące wyjaśnienie podstawy prawnej zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia w kontekście zarzutów skargi złożonych przez skarżącą, zbyt ogólnikowe uzasadnienie przez Sąd zaskarżonego wyroku oraz nie wyjaśnienie w sposób adekwatny do celu jaki wynika z tego przepisu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pozbawiające skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia,
b) zaniechanie należytego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, uznanie za prawidłowe uzasadnienie decyzji Wojewody, podczas gdy zawiera ona szereg niespójności, wewnętrznych sprzeczności i omyłek (także dotyczących organu, którego decyzję weryfikował), nie odniesienie się do wszystkich zarzutów sprzeciwu i tym samym sporządzenie uzasadnienie wyroku niepozwalające na ocenę, na jakich to ustaleniach oparł się Sąd stwierdzając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody, a także sporządzenie uzasadnienia wyroku niezawierającego wszystkich wymaganych przez przepisy elementów, a zwłaszcza poprzez pominięcie rozstrzygnięcia prawnego, jego wyjaśnienia i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów strony skarżącej przedstawionej w sprawie, a także poprzez pominięcie istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy.
II. naruszenie prawa materialnego przez "błędną jego wykładnię", tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 4 i art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 oraz art. 35 ust. 3 Pr.bud. w zw. z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), przez błędne uznanie przez WSA, że:
a) osoby które złożyły wniosek o wznowienie postępowania (wnioskodawcy) posiadają interes prawny w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy działka, do której wnioskodawcy posiadają tytuł prawny, nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, jak również nie powoduje ograniczeń w zabudowie wnioskodawców, a zatem nie zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie było podstaw do wydania przez Wojewodę decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., jak również wyroku oddalającego sprzeciw;
b) zatwierdzona pozwoleniem na budowę przez Starostę dokumentacja projektowa wymaga dodatkowego uzupełnienia przez skarżącą, poprzez przedstawienie analizy nasłoneczniania w trybie art. 35 ust. 3 Pr.bud., podczas gdy z dokumentacji projektowej, jak również z analiz przedkładanych przez skarżącą w toku postępowania wznowieniowego wynika jednoznacznie, że inwestycja skarżącej nie narusza przepisów prawa, jak również nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie nieruchomości wnioskodawców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2a i 182 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednego sędziego. Wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie nie był zatem wiążący.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi m.in., że nieważność postępowania zachodzi, gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Taka też sytuacja zaszła w niniejszej sprawie.
Zauważyć należy, że brak należytego umocowania pełnomocnika występuje zarówno wtedy, gdy jako pełnomocnik podejmowała czynności osoba, która w ogóle pełnomocnikiem być nie mogła, jak i wówczas, gdy w tym charakterze występowała osoba, która mogła być pełnomocnikiem, lecz istniały braki w zakresie udzielenia pełnomocnictwa (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1579/21).
Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi nakazuje sądowi jej odrzucenie. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie wniesiony sprzeciw przez r.pr. J. M. w imieniu skarżącej Spółki obarczony był brakiem formalnym, którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie dostrzegł. Stwierdzony brak, który nie został zauważony sprowadzał się do wadliwego pełnomocnictwa. Otóż, do sprzeciwu dołączono pełnomocnictwo procesowe datowane na 12 listopada 2024 r. upoważniające m.in. ww. pełnomocnika do działania w imieniu Spółki. Zostało ono udzielone przez M. K. (Menadżer ds. Nieruchomości i Ekspansji) oraz W. P. (Kierownik Zespołu Nieruchomości i Ekspansji). Z analizy dołączonego z urzędu przez Sąd Wojewódzki do akt sądowych wydruku informacji z KRS (karta 41 - informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu - pobrana w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym) nie wynika, aby podmioty te, stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a., były uprawnione do reprezentowania Spółki, a tym samym do udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Przedłożone do sprzeciwu pełnomocnictwo nie pozwala na uznanie, że wymienieni w nim pełnomocnicy posiadali umocowanie do reprezentowania mocodawcy ("A." sp. z o.o. z siedzibą w C.) w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz do podjęcia w tym postępowaniu jakichkolwiek działań procesowych w oparciu o to pełnomocnictwo. Potwierdzeniem tego jest dołączony także przez Sąd I instancji z urzędu wydruku informacji z KRS (karta 123 - informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu - pobrana w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym). WSA w Kielcach nie wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do nadesłania prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa podpisanego zgodnie ze sposobem reprezentacji. Rozpoznał natomiast sprzeciw pomimo nienależytego umocowania pełnomocnika strony. Na marginesie, Sąd I instancji zaniechał także wezwania pełnomocnika, mając na uwadze dyspozycję art. 29 p.p.s.a., do nadesłania dokumentu z którego wynika sposób reprezentacji strony. W konsekwencji wystąpiła nieważność postępowania toczącego się przed Sądem Wojewódzkim.
Ustalenie, że w sprawie zachodziła jedna z przyczyn nieważności postępowania oznaczało, że przedwczesne było odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Jednocześnie odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.