II OSK 1955/06

II OSK 1955/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Roman Hauser /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gl 79/06 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2006-09-22
II OZ 466/06 - Postanowienie NSA z 2006-05-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.106 par 3, art. 184 i art. 204 ust 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 5 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 9, art. 77 par 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 września 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 79/06 w sprawie ze skargi A. L.-P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. K. na rzecz A. L.-P. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi A. L.-P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] uchylającą decyzję Starosty Powiatowego w T. G. z dnia [...] i udzielającą M. K. pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu na działce o nr ewid. [...] w R. Ś. przy ul. [...] - uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku podano, że organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami w sprawie warunków technicznych oraz z decyzją o warunkach zabudowy w kwestii obowiązującej linii zabudowy i kąta nachylenia połaci dachowych. Inwestor zamierza zrealizować obiekt w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. W odwołaniu od tej decyzji inwestor podkreślił, że projektowana inwestycja jest drugim etapem budowy /pierwszym była budowa domu jednorodzinnego/, co wynika z planu zagospodarowania działki. Budowa w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią jest dopuszczalna w świetle ( 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zaś inne usytuowanie garażu "nie jest możliwe z uwagi na rozmiar działki /667 m2/" a ponadto na linie rozgraniczające linię zabudowy określone w decyzji o warunkach zabudowy. Organ pierwszej instancji dopuszczając inne warianty usytuowania garażu naraża inwestora na ponoszenie kosztów oraz ogranicza jego prawo własności. Garaż nie spowoduje nadmiernego zacienienia działki sąsiedniej. Wojewoda Ś. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę garażu w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Stwierdził w uzasadnieniu, że warunki określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy znacznie ograniczają powierzchnię zabudowy przedmiotowej działki. Usytuowanie garażu w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią jest rozwiązaniem optymalnym, zgodnym w ( 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak też nie narusza ( 13 i ( 60 tego rozporządzenia. W świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego należało w ocenie organu udzielić pozwolenia na budowę.
W skardze na powyższą decyzję A. L.-P. podniósł, że brak było podstaw do przyjęcia wyjaśnień inwestora, że rozmiary działki nie pozwalały na usytuowanie garażu w odległości 3 m od granicy z działką skarżącego. Argumenty odwołania same w sobie nie mogą stanowić uzupełnienia materiału dowodowego, zaś organ odwoławczy w tym zakresie nie przeprowadził postępowania uzupełniającego. Jeżeli nawet wjazd do usytuowanego w odległości 3 m od granicy garażu byłby nawet utrudniony, to nie oznacza, że byłby niemożliwy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za uzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem materialnym /art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego/ oraz z prawem procesowym /art. 7, art. 77 ( 1 i art.107 kpa/, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Sąd wskazał w szczególności, że regułą wynikającą z ( 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest sytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, przy czym taka sytuacja występuje w sprawie, gdyż garaż jest budynkiem zwróconym ścianą bez otworów w stronę granicy z działką skarżącego. Wyjątkiem od powyższej reguły jest możliwość sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ( 12 ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki /( 12 ust. 3 pkt 2/.
Dokonując analizy zgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi w kwestii odległości od granicy z działką sąsiednią w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ ma obowiązek dokładnie ustalić, czy zachodzą przesłanki do zastosowania szczególnego rodzaju usytuowania projektowanego obiektu, czy też przesłanki takie nie zachodzą i zastosowanie powinny znaleźć ogólne zasady dotyczące sytuowania obiektów względem granicy z sąsiednią nieruchomością. Powinny być dokonane jednoznaczne i wyczerpujące ustalenia, czy rozmiary działki inwestora umożliwiają, czy też uniemożliwiają usytuowanie garażu w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Nie wystarczy samo stwierdzenie, że takie usytuowanie spowoduje utrudnienie w korzystaniu z garażu, ani też, że odstąpienie od ogólnej zasady jest rozwiązaniem optymalnym. Organ odwoławczy w ogóle takiej analizy nie przeprowadził, lecz ogólnie tylko stwierdził, ze proponowane przez skarżącego inne usytuowanie garażu nie jest możliwe z uwagi na nieprzekraczalne linie zabudowy. Z projektu zagospodarowania działki inwestora wynika jednak, że poza liniami zabudowy pozostaje obszar, na którym możliwe jest /przynajmniej z technicznego punktu widzenia/ usytuowanie garażu. Prawo własności pozwala wprawdzie inwestorowi na zagospodarowanie swojej nieruchomości zgodnie z jego wolą, jednak swoboda ta została ustawowo ograniczona poprzez warunek zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa /art. 4 Prawa budowlanego/, z czym każdy właściciel /inwestor/ winien się liczyć.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K. reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając:
1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
art. 106 ( 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" przez niedopuszczenie dowodów z dokumentów przedstawionych przez M. K., stanowiących załączniki graficzne do odpowiedzi na skargę a także przy innych pismach, potwierdzających tezę, iż nie jest możliwe inne usytuowanie garażu od wskazanego w decyzji Wojewody,
2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz ( 12 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./ przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że możliwość usytuowania obiektu budowlanego na działce oznacza wyłącznie możliwość jego technicznego usytuowania, bez konieczności uwzględnienia warunków użytkowych; oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego i ( 13 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez niezastosowanie normy wynikającej z ( 13 tego rozporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że zaskarżona decyzja jest w pełni słuszna i prawidłowa, zaś w wyniku zaskarżonego wyroku może być wydane wyłącznie takie samo rozstrzygnięcie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył A. L.-P., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną zauważa się, iż zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 ( 3 ppsa w istocie potwierdza brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy przez organ odwoławczy, skoro według inwestora to właśnie Sąd powinien dopuścić dowody przedstawione przez niego dopiero w postępowaniu sądowo-administracyjnym. W ocenie wnoszącego odpowiedź skarga kasacyjna opiera się też faktycznie na błędnym odczytaniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym jednoznacznie Sąd pierwszej instancji wykazał, że zaskarżona decyzja została wydana bez szczegółowego wyjaśnienia podstawowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wiążących się z usytuowaniem obiektu względem granicy skarżącego a nie na niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Z podanych w skardze kasacyjnej jej podstaw oraz treści uzasadnienia skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że w ocenie ją wnoszącego Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uwzględnił skargę właściciela działki sąsiadującej z działką inwestora i uchylił decyzję organu wojewódzkiego orzekającego reformacyjne, to jest uchylającą decyzję organu pierwszej instancji odmownie załatwiającą wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę i pozytywnie ten wniosek załatwiającą, bowiem zaskarżona decyzja jest w pełni słuszna, jak też zgodna z prawem materialnym oraz prawem procesowym, zaś po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy może zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie takie, jak poprzednio. Według skarżącego budowa przedmiotowego wolnostojącego garażu jako obiektu stanowiącego "kolejny etap zainwestowania działki inwestora", gdyż "pierwszym etapem" jest budowa wolnostojącego budynku mieszkalnego oraz posadowienie tego garażu w miejscu optymalnym dla inwestora, stanowi całkowite usprawiedliwienie dla zbliżenia garażu na odległość 1,5 m do granicy z działką sąsiednią, która przy tym jest większa od działki inwestora. Jednocześnie wnoszący skargę kasacyjną w pismach kierowanych do organów administracji publicznej obu instancji a następnie w postępowaniu sądowo-administracyjnym niejednoznacznie wypowiada się w kwestii możliwości realizacji przedmiotowego garażu w innym od wskazanego we wniosku wszczynającym postępowanie miejscu. Podaje przykładowo, iż ze względu na ochronę konstytucyjną własności nieruchomości nie może być ograniczany we wskazaniu miejsca lokalizacji garażu, inna jego lokalizacja wiązałaby się ze zmniejszeniem ogrodu, lub też z trudniejszym wjazdem, względnie z utrudnieniami w użytkowaniu garażu. Ta ostatnia okoliczność jest eksponowana w skardze kasacyjnej, gdzie w uzasadnieniu podkreśla się, iż wadliwość zaskarżonego wyroku polega na tym, że Sąd pierwszej instancji właśnie tych utrudnień nie brał pod uwagę, a ograniczył się jedynie do stwierdzenia możliwości zlokalizowania garażu pod względem technicznym. Jednocześnie jak to słusznie zauważa się w odpowiedzi na skargę kasacyjną, to właśnie sam wnoszący skargę kasacyjną potwierdza fakt braku dokładnego wyjaśnienia kwestii zlokalizowania garażu w postępowaniu administracyjnym, skoro zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż z naruszeniem art. 106 ( 3 ppsa nie dopuścił dowodów przedstawionych przez niego w odpowiedzi na skargę. Podnosząc ten zarzut wnoszący skargę kasacyjną nie dostrzega, że powołany przepis uprawnia sąd wyłącznie do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów i to pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Warunki do zastosowania w sprawie przez Sąd art. 106 ( 3 ppsa nie zaistniały, bowiem wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał, że dowody, na które się powołuje odpowiadają warunkom określonym w tym przepisie, a nadto ich dopuszczenie nie mogłoby zapewnić wyjaśnienia istotnych wątpliwości i przyśpieszyć postępowania. To organ administracji przed wydaniem rozstrzygnięcia ma obowiązek tak przeprowadzić postępowanie dowodowe, że jak to słusznie podkreśla się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zostaną wyjaśnione te wszystkie okoliczności, które umożliwiają odpowiednie załatwienie sprawy. Zastąpić organu w tym zakresie nie może sąd administracyjny, gdyż stanowiłoby to pogwałcenie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Wypada zauważyć, że zarówno Trybunał Konstytucyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wskazuje na konieczność zachowania zasady konstytucyjnej równego traktowania obywateli wobec prawa /art. 32 ust. 1 Konstytucji RP/, podkreślając konieczność szczegółowego wyjaśniania spraw administracyjnych pod względem zachowania tej zasady. Wyrazem tej zasady jest też art. 7 Kpa wymagający badania każdej sprawy administracyjnej w aspekcie zachowania słusznego interesu obywateli, przez co należy rozumieć w szczególności, iż obywatele muszą być wobec prawa traktowani na zasadzie równości. Istotne znaczenie ma ta zasada przy ocenianiu interesów właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości, czyli że w prawie sąsiedzkim musi być zachowane równoważenie interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością /dotyczy to także zbliżenia obiektu do granicy/, właściwy organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania obywateli wobec prawa oraz przepisy Konstytucji RP o ochronie własności /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 786/04 /publ. ONSAiWSA z. 24/7 z 2005 r. poz. 86/. W sprawie, w której wyrok ten został wydany, w postępowaniu administracyjnym usankcjonowano sytuację, w której żądanie inwestora zadecydowało o optymalnej zabudowie jego działki, zmuszając niejako właściciela działki sąsiedniej do takiego sposobu korzystania z przysługującego mu prawa własności jaki odpowiadał sytuacji stworzonej przez inwestora, podczas gdy inwestor i właściciel działki sąsiadującej powinni mieć równe prawa i korzystanie z prawa przez jednego z nich nie może ujmować prawa drugiego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie pominięto stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00.
W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. stwierdzono, że usunięcie z przepisu ( 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, normy uzależniającej wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości od wyrażenia na to zgody przez właściciela działki sąsiedniej powoduje, iż sprawy, w których wnioskodawca zamierza realizować budowę przy granicy z nieruchomością sąsiednią podlegają rozpoznaniu z zachowaniem obowiązujących przepisów ustawowych. To stanowisko odnosi się też do sytuowania obiektów w zbliżeniu do granicy.
Jak to wskazano w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego, będą tu miały zastosowanie przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego, zaś w wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01 wyra- żony został pogląd, że właściwą podstawę prawną do dokonania oceny możliwości wydania pozwolenia na budowę będzie stanowił przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego.
Pomimo, iż przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno-budowlany jest pozwolenie na budowę a więc rozstrzygnięcie /decyzją administracyjną/ należące do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego, to jednak unormowań prawnych co do możliwości i warunków udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego względem granicy nieruchomości stanowiącej własność innej osoby niż inwestor należy poszukiwać zarówno w przepisach prawa administracyjnego /ustawy Prawo budowlane/, jak i w przepisach prawa cywilnego /prawa sąsiedzkiego/. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę mając na uwadze, iż w myśl art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, względem granicy której ma powstać obiekt budowlany, powinien więc rozważyć ją w szczególności świetle przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, zawartych w Księdze drugiej - Własność i inne prawa rzeczowe.
Przepis art. 140 kc określa treść własności stanowiąc, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Treść tych przepisów wskazuje wprawdzie na to, iż nie ma bezwzględnego zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, a także zbliżenia obiektu do granicy, jednakże nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę, albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu.
Wręcz przeciwnie, rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy /lub w zbliżeniu do granicy/ sąsiedniej nieruchomości, z powołaniem się na art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. Niedopuszczalne jest całkowite lekceważenie interesów którejkolwiek ze stron /właścicieli sąsiednich nieruchomości/. Zarówno z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego jak i wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, iż pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości /w zbliżeniu do granicy/ może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Wskazuje na to treść art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego wymagającego zapewnienie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jak i art. 144 kc przewidującego, iż właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Organ, który otrzymał wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości, lub w zbliżeniu do granicy, zwłaszcza wobec kwestionowania takiego usytuowania inwestycji przez właściciela sąsiedniej nieruchomości, powinien wnioskodawcę stosownie do art. 9 kpa pouczyć o tym, że proponowane usytuowanie obiektu budowlanego powinno być uzasadnione. Powołane przez strony argumenty i zgłoszone przez nie dowody oraz ewentualnie materiał dowodowy zgromadzony przez organ orzekający we własnym zakresie, stosownie do art. 77 ( 1 kpa i 80 kpa, stanowi podstawę orzekania w sprawie. Brak uzasadnienia stanowiska jednej lub wszystkich stron postępowania też podlega ocenie organu orzekającego w sprawie, który wydaje rozstrzygnięcie kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów.
Wydając decyzję organ administracji powinien w szczególności mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 kpa, wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania. Pozytywnie można zatem rozstrzygnąć wniosek tylko tej strony, która wykaże w toku postępowania administracyjnego, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią, lub w zbliżeniu do granicy, nie narusza zasad współżycia społecznego jak też nie ograniczy możliwości korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdza się, że kwestia odległości od granicy z sąsiednią nieruchomością jest regulowana przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sposób zasadniczy /3 m od granicy budynku bez otworów/, z możliwością stosowania wyjątków, które jednak muszą być usprawiedliwione konkretną sytuacją faktyczną. Słusznie przy tym Sąd wskazał, że nie jest dopuszczalne uwzględnienie interesu tylko jednej ze stron postępowania /inwestora/ z podaniem, że jej wniosek jest zasadny ze względów optymalnych zagospodarowania działki inwestora, bez szczegółowego wyjaśnienia, czy usprawiedliwione jest wyjątkowe, a co za tym idzie priorytetowe, potraktowanie tego wniosku. Już tylko z pism inwestora wynika, że dysponując niewielkim terenem zdecydował się na realizację swoich zamierzeń budowlanych jako budowy "w pierwszym etapie" wolnostojącego budynku mieszkalnego, a dopiero w "drugim etapie" również wolnostojącego garażu, zaś w żaden sposób nie wykazał przed wydaniem zaskarżonej decyzji /co zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji/, iż taki właśnie sposób realizacji zamierzeń inwestycyjnych jest konieczny, jak też nie ma możliwości innego, uwzględniającego zasadę wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a więc równego traktowania wobec prawa właścicieli sąsiednich nieruchomości, usytuowania garażu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 i art. 204 ust. 2 ppsa.