II OSK 1852/19

SENTENCJA

Dnia 13 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 866/18 w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 866/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 20 § 1 pkt 2, art. 22 § 5 pkt 2, art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 1, 2, 4, art. 122 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł.

Organ egzekucyjny stwierdził, że zobowiązany od 28 lipca 2016 r. pozostaje w sprzeczności z prawem w zakresie usunięcia hali namiotowej, niemal sześciokrotnie wydłużając okres (tj. o 596 dni) wskazany w zgłoszeniu robót budowlanych, zgodnie z którym ustawienie obiektu mało nastąpić na 120 dni, tj. do 28 lipca 2016 r. Takie zaś okoliczności pozostają w wyraźnym konflikcie z wymogami Prawa budowlanego. Wskazano przy tym, że wysokość grzywny musi również uwzględniać okoliczność, że w niniejszej sprawie można nałożyć ją tylko raz. Powinna zatem skutecznie skłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku bez konieczności stosowania kolejnych środków egzekucyjnych.

Nałożenie grzywny zostało poprzedzone wystawieniem tytułu wykonawczego.

Organ wskazał, że obowiązek rozbiórki wynika bezpośrednio z art. 3 § 1 u.p.e.a., a przepisy prawa w takiej sytuacji nie przewidują wydawania decyzji o nakazie rozbiórki. Organ wyjaśnił istotę grzywny w celu przymuszenia, jako środka egzekucyjnego, i stwierdził, że usunięcie hali namiotowej niewątpliwie będzie się wiązało z kosztami. Niezbędne będzie użycie środków i sprzętu, który pozwoli na rozbiórkę obiektu budowlanego. Wymiar grzywny nie może być więc taki aby zobowiązanemu bardziej opłacało się ją zapłacić i dalej trwać w sprzeczności z prawem. Wysokość grzywny ma zmotywować zobowiązanego do samodzielnego wykonania obowiązku, a w ocenie organu tylko maksymalna wysokość grzywny przewidziana w u.p.e.a. mogła pozwolić na spełnienie tego obowiązku.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący.

Zaskarżonym postanowieniem SKO [...] utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ ocenił, że w niniejszej sprawie działania skarżącego mają charakter pozorny, mający na celu wyłącznie wydłużenie czasu funkcjonowania tymczasowej hali namiotowej. Do dnia wydania postanowienia II instancji nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów na wykonanie nałożonego obowiązku, mimo upływu prawie 2 lat. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ podkreślił, że grzywna w celu przymuszenia nie spełnia przesłanek kary w znaczeniu sankcji karnoadministracyjnej. Jest środkiem egzekucyjnym w egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym (formą nacisku). Ma na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się i wykonania obowiązku wynikającego z norm prawa materialnego. Nie jest to z pewnością instytucja prawa karnego. Dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu I instancji, że aby zastosowany środek nabrał charakteru dyscyplinującego nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego, przy czym wysokość grzywny musi uwzględniać to, że można w konkretnej sprawie nałożyć ją tylko raz.

Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, domagając się uchylenia w całości ww. postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także załączenie do akt sprawy pisma – zawiadomienia z 23 stycznia 2018 r. Prezydenta Miasta [...] o przekazaniu do rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] pisma skarżącego dotyczącego legalizacji tymczasowej hali namiotowej przy ul. [...] w [...].

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 866/18, oddalając skargę, wskazał, że uzasadnione jest stanowisko organu I instancji, iż od 28 lipca 2016 r. skarżący pozostaje w sprzeczności z prawem w zakresie usunięcia hali namiotowej, ponieważ w tym dniu upłynął 120-dniowy termin wynikający ze zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Ponadto upływ terminu określonego w zgłoszeniu oznacza, że obowiązek rozbiórki lub przeniesienia obiektu staje się wykonalny z mocy prawa i podlega egzekucji. Wobec tego obowiązek rozbiórki nie wymaga wydawania w tym względzie decyzji lub postanowienia przez organ administracji.

Następnie Sąd, powołując się na treść art. 125, art. 124 § 1, art. 121 § 2 u.p.e.a. wskazał na istotę środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia, zaś jej zastosowanie i wysokość wymierzenia z uwagi na uznanie administracyjne musi być każdorazowo uzasadniane. Zdaniem Sądu, obowiązek powyższy został niewątpliwie zrealizowany w niniejszej sprawie, skoro uzasadnienie postanowienia organu zawiera przekonujące argumenty wskazujące na konieczność utrzymania nałożonej w maksymalnej wysokości grzywny. Organ trafnie zwrócił uwagę na wyraźne pozostawanie w sprzeczności z przepisami prawa przez skarżącego. W ocenie Sądu, zważywszy na długość okresu przekroczenia terminu, uchylanie się przez skarżącego od obowiązku rozebrania obiektu ma charakter rażący i uzasadnia nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości.

Ponadto Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Po pierwsze, w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie do zawieszenia postępowania znajduje art. 56 u.p.e.a., który nie przewiduje zawieszenia postępowania egzekucyjnego z powodu prejudykatu wynikającego z rozstrzygnięcia zapadłego w innym postępowaniu. Po wtóre, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależało od wyniku postępowania w przedmiocie legalizacji tymczasowej hali namiotowej. Postępowanie w przedmiocie legalizacji tzw. samowoli budowlanej i postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny celem przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki hali namiotowej mają odrębne zakresy, które nie pokrywają się ani nie zazębiają.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia szeregu przepisów procedury administracyjnej poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji wadliwą ocenę dowodów.

Zdaniem Sądu, zebrane przez organy dowody okazały się wystarczające dla ustalenia faktów istotnych w sprawie. W szczególności poza sporem pozostaje, że od 28 lipca 2016 r. skarżący pozostaje w zwłoce w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku usunięcia ww. hali namiotowej oraz, że do daty wydania zaskarżonego aktu obowiązek ten nie został wykonany. Na podstawie art. 119 § 1 u.p.e.a. uprawniało to organy obu instancji do nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania cytowanego obowiązku.

Podsumowując Sąd stwierdził, że wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Wysokość tej grzywny nie przekroczyła zaś granic uznania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł żadnych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawego zaskarżonego aktu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto zawnioskowano o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 119 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej, pomimo złożenia przez skarżącego w dniu 16 stycznia 2018 r. wniosku o legalizację ww. tymczasowej hali namiotowej.

Przedstawione uchybienie prawa materialnego nastąpiło już na etapie administracyjnego stosowania prawa, zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dostrzeżono ww. naruszenia prawa materialnego. Z tego powodu strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. przez nietrafne oddalenie skargi, w sytuacji gdy absolutnie istniały podstawy do jej uwzględnienia w oparciu o uchybienia w zakresie prawa materialnego.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zwanej dalej "p.u.s.a.", w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie wskutek uchylenia się od wykonania pełnej kontroli legalności postanowienia w zakresie prawa procesowego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji uznanie, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej.

W ocenie skarżącego, gdyby Sąd I instancji dostrzegł przedstawione wyżej uchybienia procesowe, uchyliłby zaskarżone postanowienia, ponieważ uchybienia te niewątpliwie wpłynęły na wynik sprawy.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1852/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W związku z zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji trafnie ocenił, że organy egzekucyjne prawidłowo stwierdziły zaistnienie przesłanek do nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia. A mianowicie, w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny zgodnie z którą skarżący został obarczony obowiązkiem rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego, który to obowiązek wynika z mocy prawa, a dla istnienia tego obowiązku nie ma znaczenia zainicjowanie przez skarżącego postępowania w celu legalizacji istniejącej samowoli budowlanej. Odnośnie istnienia z mocy prawa obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że obowiązek rozebrania lub przeniesienia w inne miejsce obiektu budowlanego, którego dotyczyło zgłoszenie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, po upływie terminu – tak jak w niniejszej sprawie 120 dni od jego wybudowania (na stan prawny obowiązujący w dacie zgłoszenia), jest w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązkiem wynikającym wprost z przepisów ustawy, którego wykonanie nie wymaga wydania decyzji oraz którego wierzycielem jest organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej należy przyjęcie zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Zatem wykonanie obowiązku rozebrania lub przeniesienia tymczasowego obiektu budowlanego, którego takie zgłoszenie dotyczy, pozostaje we właściwości takiego organu administracji. Organ ten jest zatem wierzycielem tego obowiązku (art. 1a pkt 13 oraz art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), co powoduje, że stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (por. postanowienie NSA z 16 września 2020 r., II OW 63/20). Wynika to z tego, że konstytutywnym elementem normy prawnej wynikającej z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, jest zarówno zamiar inwestora rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, nie później niż przed upływem 120 dni, jak też dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1, w którym zostanie określony termin rozpoczęcia budowy – będący jednocześnie początkiem biegu terminu do dokonania przez inwestora rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego lub przeniesienia go w inne miejsce (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 3053/15). Co prawda, przepisy Prawa budowlanego wprost nie stanowią o tym, że obowiązkiem inwestora jest rozbiórka wybudowanego przez niego obiektu tymczasowego w terminie wskazanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni, niemniej jednak odmienna wykładnia przedmiotowego przepisu nie pozwalałaby odnosić go do tymczasowego obiektu budowlanego (por. postanowienia NSA: z 1 grudnia 2010 r., II OW 73/10; z 14 maja 2013 r., II OW 13/13). W tych warunkach zasadnie Sąd I instancji ocenił, że tymczasowość obiektu budowlanego nierozerwalnie łączy się z obowiązkiem jego rozbiórki przez inwestora po upływie określonego terminu. Wykonanie tego obowiązku, w razie uchylania się przez podmiot zobowiązany, zostało przez ustawodawcę zabezpieczone egzekucją administracyjną. Jest to konsekwencja stanowiska, zgodnie z którym w wypadku upływu terminu, na jaki został wybudowany tymczasowy obiekt budowlany, nie wydaje się nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 lub art. 49b Prawa budowlanego, ponieważ termin rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce został określony przez inwestora w zgłoszeniu. Obowiązek rozbiórki wynika bezpośrednio z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 1 u.p.e.a. (A. Gliniecki w: red. A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, s. 331). Co prawda, był też prezentowany innym pogląd prawny, zgodnie z którym tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym którego budowa nie wymaga pozwolenia. Taki obiekt należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2005, s. 75). Niemniej skład orzekający Naczelnego Sadu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie podziela tego innego poglądu właśnie z przyczyn wskazanych już powyżej, tym bardziej, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono w tym zakresie przekonującego wywodu, który wyjaśniałby z jakich względów w okolicznościach niniejszej sprawy próba zainicjowania postępowania legalizacyjnego miałaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli bowiem przyjąć, że mamy do czynienia z obowiązkiem rozbiórki wynikającym z mocy ustawy, to dla prowadzenia postepowania egzekucyjnego nie stanowi "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. okoliczność zainicjowania postępowania legalizacyjnego. Takie też stanowisko potwierdza treść art. 56 u.p.e.a., który wśród przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie zawiera tzw. "zagadnienia wstępnego". Ponadto z uwagi na treść art. 18 w zw. z art. 56 u.p.e.a. w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wynika to z tego, że w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odrębnie od przepisów K.p.a. uregulowano instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób wyczerpujący określa przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego to nie jest możliwe w oparciu o przepis art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 94 § 1 K.p.a. modyfikowanie (rozszerzanie) przesłanek zawieszenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2018 r., II FSK 1062/16). Należy też odnotować, że w literaturze przedmiotu konsekwentnie przyjmuje się, że w postępowaniu egzekucyjnym nie jest dopuszczalne stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. Przybysz P. M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. wyd. VII. WK 2015; Kijowski D. R. (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. wyd. II, LEX 2015; G. Łaszczyca. Zawieszenie egzekucyjnego postępowania administracyjnego (w) System egzekucji administracyjnej. red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Warszawa-Lublin 2004.; R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008; patrz także wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., II OSK 2075/15). Dlatego "zagadnienie wstępne" (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), np. zainicjowanie postępowania legalizacyjnego, nie może być podstawą zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie jest to bowiem prawna przeszkoda do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do obowiązku nakazu rozbiórki wynikającego z mocy prawa. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jak bowiem niewadliwie ocenił Sąd I instancji, postępowanie w przedmiocie legalizacji tzw. samowoli budowlanej i postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny celem przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki hali namiotowej mają odrębne zakresy, które nie pokrywają się ani nie zazębiają. Dlatego wskazywana przez skarżącego okoliczność złożenia wniosku o legalizację ww. tymczasowej hali namiotowej nie mogła świadczyć o niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa polegającym na nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej.

W konsekwencji powyższego nie potwierdziły się pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia prawa procesowego. Taka ocena wynika z tego, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nieprawidłowo przeprowadził kontrolę legalności działalności administracji w niniejszej sprawie wskutek uchylenia się od wykonania pełnej kontroli legalności postanowienia w zakresie prawa procesowego. Sąd bowiem uwzględnił okoliczność złożenia wniosku o legalizację, czemu dał wyraz w ocenie, zgodnie z którą rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależało od wyniku postępowania w przedmiocie legalizacji tymczasowej hali namiotowej. Poza tym w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki do nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej (istnienie obowiązku rozbiórki, nie wykonanie tej rozbiórki, przesłanie zobowiązanemu upomnienia, wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i wystawienie tytułu wykonawczego). Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.