II OSK 1767/23

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną J.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej. Głównym zarzutem skarżącego było nieuwzględnienie w projekcie istniejącego zjazdu z jego nieruchomości, co w połączeniu z planowaną zatoką autobusową miało pozbawić go dostępu do drogi publicznej. Skarżący podnosił, że zjazd ten istnieje od lat 20. XX wieku i jest niezbędny do prowadzenia działalności rolniczej i leśnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że organy administracji prawidłowo oceniły stan faktyczny i prawny, a inwestor nie miał obowiązku budowy zjazdu, gdyż nie istniał on legalnie w rozumieniu przepisów. Sąd podkreślał, że organy nie są uprawnione do oceny racjonalności rozwiązań projektowych, a jedynie do sprawdzenia ich zgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak skargę kasacyjną za zasadną. Sąd stwierdził, że zarówno organy, jak i WSA błędnie zinterpretowały przepis art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej. Sąd podkreślił, że pojęcie "zjazdu istniejącego" nie ogranicza się do zjazdów wpisanych do Banku Danych Drogowych lub posiadających decyzję administracyjną, ale obejmuje również zjazdy istniejące faktycznie i użytkowane od lat, kiedy nie obowiązywały jeszcze szczegółowe przepisy dotyczące zezwoleń na zjazdy. Brak zapewnienia zjazdu dla nieruchomości skarżącego, podczas gdy inne sąsiednie nieruchomości go posiadały, stanowił naruszenie jego uzasadnionego interesu oraz przepisów prawa. W związku z tym, NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA i stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra narusza prawo w zakresie, w jakim nie obejmuje budowy lub przebudowy zjazdu z działki skarżącego. Sąd zasądził również zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający